zaburzenia perfuzji tkankowej

Zaburzenia perfuzji tkankowej stanowią patologiczny stan, w którym dochodzi do nieprawidłowego przepływu krwi przez tkanki i narządy, co skutkuje niewystarczającym dostarczaniem tlenu i składników odżywczych do komórek. Ten problem kliniczny może dotyczyć różnych obszarów organizmu, włączając układ nerwowy, sercowo-naczyniowy, płucny, nerkowy, żołądkowo-jelitowy oraz obwodowy.

Etiologia zaburzeń perfuzji tkankowej jest złożona i obejmuje m.in. niedociśnienie, wstrząs (kardiogenny, hipowolemiczny, septyczny), niewydolność serca, zatorowość płucną, ostre zespoły wieńcowe, choroby naczyń obwodowych czy mikroangiopatię. Czynniki ryzyka obejmują miażdżycę, cukrzycę, nadciśnienie tętnicze, hipercholesterolemię, otyłość, palenie tytoniu oraz wiek.

Klinicznie zaburzenia perfuzji tkankowej manifestują się objawami zależnymi od dotkniętego obszaru. Mogą to być: ból niedokrwienny, zmiana koloru skóry (bladość, sinica), obniżenie temperatury tkanek, zaburzenia czucia, osłabienie siły mięśniowej, zmniejszenie lub brak tętna obwodowego, wydłużony czas powrotu kapilarnego czy objawy narządowej niewydolności.

Diagnostyka obejmuje ocenę kliniczną oraz badania pomocnicze, w tym pomiar ciśnienia tętniczego, wskaźnika kostka-ramię (ABI), badania obrazowe (USG Doppler, angiografia, CT, MRI), badania biochemiczne (markery uszkodzenia narządów), gazometrię i ocenę parametrów perfuzji regionalnej (np. NIRS – spektroskopia w bliskiej podczerwieni).

Leczenie jest ukierunkowane na przyczynę zaburzenia perfuzji i obejmuje optymalizację hemodynamiki (płynoterapia, leki inotropowe, wazopresory), poprawę przepływu naczyniowego (leki przeciwzakrzepowe, trombolityczne, wazodylatatory), interwencje zabiegowe (angioplastyka, stentowanie, pomostowanie naczyń) oraz tlenoterapię. W ciężkich przypadkach może być konieczne zastosowanie mechanicznego wspomagania krążenia.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl