refluks dwunastniczo-żołądkowo-przełykowy

Refluks dwunastniczo-żołądkowo-przełykowy (DGER – duodenogastroesophageal reflux) to stan chorobowy, w którym treść dwunastnicza, zawierająca żółć i soki trzustkowe, cofa się najpierw do żołądka, a następnie do przełyku. Jest to bardziej złożona forma refluksu niż klasyczna choroba refluksowa przełyku (GERD), która dotyczy głównie cofania się kwaśnej treści żołądkowej.

Patofizjologia DGER wiąże się z zaburzeniem funkcji zwieracza dolnego przełyku oraz odźwiernika. Mechanizm choroby obejmuje cofanie się alkalicznej treści dwunastniczej zawierającej kwasy żółciowe, enzymy trzustkowe i fosfolipidy, które mogą uszkadzać błonę śluzową przełyku. Kontakt tych substancji z nabłonkiem przełyku prowadzi do jego uszkodzenia, stanu zapalnego i potencjalnie do metaplazji Barretta.

Objawy DGER mogą przypominać klasyczną chorobę refluksową, jednak często są oporne na standardowe leczenie inhibitorami pompy protonowej. Pacjenci zgłaszają pieczenie w przełyku, gorzki smak w ustach, nudności, wymioty oraz bóle w nadbrzuszu. Diagnostyka obejmuje pH-metrię z impedancją, manometrię przełyku oraz endoskopię górnego odcinka przewodu pokarmowego.

Leczenie DGER jest bardziej złożone niż w przypadku klasycznego GERD. Oprócz inhibitorów pompy protonowej stosuje się leki prokinetyczne (np. itopryd, metoklopramid), sekwestranty kwasów żółciowych (cholestyramina) oraz leki cytoprotekcyjne (sukralfat). W przypadkach opornych na leczenie zachowawcze rozważa się interwencję chirurgiczną – najczęściej fundoplikację metodą Nissena lub operację antyrefluksową.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl