infekcja wsierdzia
Infekcja wsierdzia, znana również jako zapalenie wsierdzia, to stan zapalny obejmujący wewnętrzną błonę serca (endocardium), szczególnie zastawki serca. Najczęściej jest spowodowana przez bakterie, rzadziej przez grzyby lub inne mikroorganizmy, które dostają się do krwiobiegu i przylegają do uszkodzonych zastawek lub struktur serca.
Zapalenie wsierdzia najczęściej występuje u osób z predysponującymi czynnikami ryzyka, takimi jak wrodzone wady serca, nabyte choroby zastawkowe, sztuczne zastawki, przebyte zapalenie wsierdzia czy przewlekłe cewnikowanie naczyń. Główne patogeny obejmują paciorkowce (w tym Streptococcus viridans), gronkowce (szczególnie Staphylococcus aureus), enterokoki oraz bakterie grupy HACEK.
Objawy infekcji wsierdzia mogą być niespecyficzne i obejmują gorączkę, dreszcze, ogólne osłabienie, utratę masy ciała, nocne poty, bóle stawów i mięśni. Charakterystyczne objawy fizyczne to nowe szmery sercowe lub zmiana istniejących, wybroczyny na skórze i błonach śluzowych, guzki Oslera, plamki Rotha oraz objaw Janewaya. Powikłania obejmują niewydolność zastawek, ropnie okołozastawkowe, zatory septyczne i niewydolność serca.
Diagnostyka opiera się na kryteriach Duke’a, obejmujących badania mikrobiologiczne (posiewy krwi), echokardiografię (przezklatkową i przezprzełykową) oraz objawy kliniczne. Leczenie wymaga długotrwałej antybiotykoterapii dożylnej (4-6 tygodni), dobranej do wrażliwości wyizolowanego patogenu. W przypadkach ciężkich uszkodzeń zastawek, nawracających infekcji lub powikłań może być konieczna interwencja chirurgiczna.
Profilaktyka infekcji wsierdzia jest istotna u pacjentów wysokiego ryzyka, jednak aktualne wytyczne ograniczyły wskazania do antybiotykoterapii profilaktycznej przed zabiegami stomatologicznymi tylko do grup najwyższego ryzyka, jak pacjenci z protezami zastawkowymi, przebytym zapaleniem wsierdzia czy określonymi wrodzonymi wadami serca.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Wrodzone wady serca – Etiologia i przyczyny
Wrodzone wady serca (WWS) stanowią około 1% noworodków (8-9/1000 żywych urodzeń) i powstają w pierwszych 6-8 tygodniach ciąży na skutek nieprawidłowego rozwoju struktur serca. Etiologia jest w większości przypadków wieloczynnikowa, obejmująca interakcję czynników genetycznych (15-20% przypadków związanych z mutacjami genetycznymi lub aberracjami chromosomowymi, np. trisomia 21, 18, 13, zespół DiGeorge’a) oraz środowiskowych (cukrzyca matczyna, infekcje takie jak różyczka, ekspozycja na leki teratogenne, alkohol, tytoń). Dziedziczenie może mieć charakter autosomalnie dominujący z ryzykiem przekazania wady na poziomie 50%, a ryzyko wystąpienia WWS u kolejnego dziecka w rodzinie wynosi 1,5-5%. Najczęstsze wady to ubytek przegrody międzykomorowej (25%), ASD typu secundum (10%), przetrwały przewód tętniczy, tetralogia Fallota, koarktacja aorty i przełożenie wielkich naczyń. Wady dzieli się na sinicze i niesinicze w zależności od wpływu na saturację tlenem.
aberracja chromosomowa, cukrzyca przedciążowa, dziedziczenie wieloczynnikowe, echokardiografia płodowa, fenyloketonuria, infekcja wsierdzia, koarktacja aorty, lek przeciwpadaczkowy, mukopolisacharydoza, płodowy zespół alkoholowy, przełożenie wielkich naczyń, przetrwały przewód tętniczy, różyczka, stan przedrzucawkowy, tetralogia Fallota, toczeń rumieniowaty układowy, trisomia, trisomia 21, ubytek przegrody międzykomorowej, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, wrodzona wada serca, zaburzenie rytmu serca, zespół Alagille’a, zespół Cri-du-chat, zespół DiGeorge’a, zespół Downa, zespół Ellis-van Creveld, zespół Holt-Oram, zespół Marfana, zespół Noonana, zespół Smith-Lemli-Opitz, zespół Turnera, zespół Williamsa - Leksykon chorób i schorzeń
Wada kanału przedsionkowo-komorowego – Objawy
Wada kanału przedsionkowo-komorowego (AVCD) to wrodzona wada serca charakteryzująca się ubytkami w przegrodach międzyjamowych oraz nieprawidłowościami zastawek przedsionkowo-komorowych. W przypadku całkowitej AVCD objawy pojawiają się w pierwszych tygodniach życia i obejmują sinicę, tachypnoe, tachykardię, obrzęki oraz niewydolność serca wynikającą z lewo-prawego przecieku i przeciążenia prawej komory. Nieleczona wada prowadzi do szybkiej progresji niewydolności serca, infekcji płucnych, powiększenia serca i niedomykalności zastawek, z około 65% śmiertelnością w pierwszym roku życia i średnią długością życia 2-3 lata. Rozwój nadciśnienia płucnego, przebiegający od zwiększonego przepływu krwi do nieodwracalnej przebudowy naczyń płucnych w ciągu 2 lat, jest kluczowym czynnikiem pogarszającym rokowanie.
arytmia, całkowita wada kanału przedsionkowo-komorowego, częściowa wada kanału przedsionkowo-komorowego, infekcja płucna, infekcja wsierdzia, kołatanie serca, migotanie przedsionków, nadciśnienie płucne, niedomykalność zastawki mitralnej, niedomykalność zastawki przedsionkowo-komorowej, niedomykalność zastawki trójdzielnej, niewydolność serca, powiększenie serca, sinica, tachykardia, tachypnea, wada kanału przedsionkowo-komorowego, wheezing, wrodzona wada serca, zaburzenia rytmu serca, zespół Downa, zespół Eisenmengera, zmniejszona wydolność wysiłkowa, zwężenie drogi odpływu lewej komory