wchłanianie podskórne
Wchłanianie podskórne (absorpcja podskórna) to proces przenikania substancji leczniczych przez tkanki podskórne do krwiobiegu. Jest to jedna z dróg parenteralnych podawania leków, która zapewnia stosunkowo powolne, ale stabilne wchłanianie substancji aktywnych.
Mechanizm wchłaniania podskórnego zależy głównie od dyfuzji biernej substancji przez tkankę podskórną do naczyń krwionośnych i limfatycznych. Na szybkość tego procesu wpływają: przepływ krwi w miejscu iniekcji, właściwości fizykochemiczne leku (rozpuszczalność, wielkość cząsteczki, stopień jonizacji), pH tkanki oraz stan fizjologiczny pacjenta.
Wchłanianie podskórne znajduje szerokie zastosowanie w terapii insuliną, podawaniu heparyn drobnocząsteczkowych, niektórych szczepionek, leków przeciwbólowych oraz hormonów. Zaletą tej drogi podania jest możliwość uzyskania przedłużonego działania leku oraz uniknięcia efektu pierwszego przejścia przez wątrobę.
Czynniki modyfikujące wchłanianie podskórne obejmują miejscową temperaturę (wzrost przyspiesza absorpcję), aktywność fizyczną (zwiększa przepływ krwi i przyspiesza wchłanianie), masaż miejsca iniekcji oraz zastosowanie substancji wazoaktywnych. Znajomość tych mechanizmów jest kluczowa dla optymalnego doboru leków podawanych tą drogą.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Plerixafor MSN 20 mg/ml
Farmakokinetyka pleryksaforu została oceniona u pacjentów z chłoniakiem i szpiczakiem mnogim po podaniu dawki 0,24 mg/kg mc. po 4-dniowej terapii G-CSF (10 μg/kg mc./dobę). Lek charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podskórnym podaniu, osiągając Cmax około 887 ± 217 ng/mL w 30-60 minut (tmax). Ekspozycja ogólnoustrojowa (AUC0-24) wynosiła 4337 ± 922 ng·h/mL. Pleryksafor wiąże się umiarkowanie z białkami osocza (58%), a jego objętość dystrybucji to 0,3 L/kg. Nie ulega metabolizmowi przez enzymy CYP450 i nie wykazuje działania indukującego lub hamującego na ich izoenzymy, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z około 70% dawki wydalanej w postaci niezmienionej w moczu w ciągu 24 godzin, a okres półtrwania wynosi 3-5 godzin. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek obserwuje się proporcjonalny do stopnia niewydolności spadek klirensu nerkowego i wzrost AUC0-24 (do 6990 ng·h/mL przy CrCl ≤ 30 mL/min), bez wpływu na Cmax.
CYP 450, czynność nerek, ekspozycja ogólnoustrojowa, G-CSF, glikoproteina p, hepatocyt pierwotny, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, mikrosom wątroby, mobilizacja komórek CD34+, model komórkowy MDCKII, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pleryksafor, przestrzeń pozanaczyniowa, stężenie osoczowe, wchłanianie podskórne, zaburzenie czynności nerek