leki oszczędzające potas

Leki oszczędzające potas to grupa leków moczopędnych, które w przeciwieństwie do innych diuretyków, zapobiegają utracie potasu z organizmu. Do tej grupy należą antagoniści aldosteronu (spironolakton, eplerenon) oraz amiloryd i triamteren. Ich mechanizm działania polega na blokowaniu reabsorpcji sodu w kanalikach dystalnych nefronu, co zmniejsza wydzielanie potasu i jonów wodorowych.

Główne wskazania do stosowania leków oszczędzających potas obejmują leczenie nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca, marskości wątroby z obrzękami i wodobrzuszem, a także zespołu nerczycowego. Są one szczególnie wartościowe u pacjentów z hipokalemią lub ryzykiem jej wystąpienia, oraz w terapii pierwotnego hiperaldosteronizmu.

Najpoważniejszym działaniem niepożądanym tej grupy leków jest hiperkaliemia, która może prowadzić do zaburzeń rytmu serca. Z tego powodu przeciwwskazane jest ich łączenie z suplementami potasu oraz innymi lekami zwiększającymi jego stężenie. Szczególnej ostrożności wymaga stosowanie tych leków u pacjentów z upośledzoną czynnością nerek oraz u osób starszych. Monitorowanie stężenia elektrolitów jest niezbędne podczas terapii.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Przeciwwskazania – Eplerenon Medreg 50 mg

Eplerenon, dostępny w dawkach 25 mg i 50 mg, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (35,7 mg w tabletce 25 mg i 71,4 mg w tabletce 50 mg). Nie należy go stosować przy stężeniu potasu w surowicy >5,0 mmol/l ze względu na ryzyko hiperkaliemii, a także u chorych z ciężką niewydolnością nerek (eGFR <30 ml/min/1,73 m²) oraz w zaawansowanej niewydolności wątroby (klasa C wg Child-Pugh). Eplerenon, jako antagonista aldosteronu, może powodować poważne zaburzenia elektrolitowe i arytmie u tych pacjentów.
Przeciwwskazane jest także łączne stosowanie eplerenonu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas (spironolakton, amiloryd, triamteren), silnymi inhibitorami CYP3A4 (itrakonazol, ketokonazol, rytonawir, nelfinawir, klarytromycyna, telitromycyna, nefazodon) oraz terapią skojarzoną ACEI i AIIRA ze względu na zwiększone ryzyko hiperkaliemii i nefrotoksyczności. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z łagodną do umiarkowanej niewydolnością nerek (eGFR 30-60 ml/min/1,73 m²), osób starszych oraz u pacjentów z nietolerancją laktozy. Monitorowanie elektrolitów, zwłaszcza potasu, oraz funkcji nerek i wątroby jest obligatoryjne przed i w trakcie terapii eplerenonem.
antagonista aldosteronu, antagonista receptora angiotensyny, antybiotyki makrolidowe, azole przeciwgrzybicze, dysfagia, eplerenon, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitory CYP3A4, laktoza jednowodna, leki moczopędne oszczędzające potas, leki oszczędzające potas, leki przeciwgrzybicze, leki przeciwwirusowe, metabolizm leku, nadwrażliwość, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, przesączanie kłębuszkowe, skala Child-Pugh, substancja czynna, tabletka powlekana, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wydalanie potasu, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu serca
Leksykon substancji czynnych
Potasu chlorek – Dawkowanie i sposób podawania

Potasu chlorek (KCl) jest kluczowym elektrolitem stosowanym w zapobieganiu i leczeniu hipokaliemii, z dawkowaniem ściśle zależnym od masy ciała, wieku oraz stanu klinicznego pacjenta. U dorosłych zalecane dobowe zapotrzebowanie wynosi 40-80 mmol (2-3 mmol/kg mc.), z maksymalną szybkością infuzji 20 mmol/h, którą można zwiększyć do 40 mmol/h w ciężkiej hipokaliemii (<2,5 mmol/l) pod ścisłym nadzorem EKG. U dzieci dawki są dostosowane do wieku i masy ciała (1-3 mmol/kg/dobę), a szybkość infuzji nie powinna przekraczać 0,5 mmol/kg mc./h. W preparatach dożylnych potas podaje się w rozcieńczeniu, zwykle 20-40 mmol/l do żył obwodowych, a powyżej 40 mmol/l wyłącznie dożylnie do żył centralnych. W żywieniu pozajelitowym stężenia potasu w roztworach wynoszą 20-60 mmol/l (3-w-1) lub 24-56 mmol/l (żywienie obwodowe). Pacjenci z niewydolnością nerek, w podeszłym wieku oraz z chorobami sercowo-naczyniowymi wymagają indywidualnego dostosowania dawki i ścisłego monitorowania stężenia potasu i EKG.
antagonista receptora angiotensyny II, bilans płynów, ciągła hemodializa, ciągła terapia nerkozastępcza, CRRT, dializat, hemodiafiltracja, hiperkaliemia, hipokaliemia, inhibitor ACE, kwasica metaboliczna, leki oszczędzające potas, monitorowanie EKG, niedobór potasu, niewydolność nadnerczy, niewydolność nerek, płyn Ringera, pompa infuzyjna, równowaga kwasowo-zasadowa, roztwór do hemofiltracji, roztwór koloidowy, roztwór krystaloidowy, roztwór substytucyjny, stężenie potasu w surowicy, zaburzenia przewodnictwa serca, zaburzenia rytmu serca, zatrzymanie akcji serca, zatrzymanie krążenia, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Viregyt-K 100 mg

Amantadyna, substancja czynna preparatu Viregyt-K, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania amantadyny z lekami o działaniu cholinolitycznym, takimi jak leki przeciwdepresyjne, przeciwdyskinetyczne, przeciwhistaminowe oraz pochodne fenotiazyny, ze względu na ryzyko nasilenia objawów takich jak splątanie, omamy, koszmary nocne i zaburzenia żołądkowo-jelitowe. Równoczesne podawanie amantadyny z lewodopą może prowadzić do podobnych objawów oraz reakcji psychotycznych. Ponadto, interakcje z lekami wydłużającymi odstęp QT, w tym z zyprazydonem, mogą skutkować groźnymi zaburzeniami rytmu serca typu torsades de pointes, co wymaga bezwzględnego unikania takiego połączenia. W przypadku stosowania amantadyny z lekami neuroleptycznymi obserwowano nasilenie objawów psychotycznych, a łączna terapia z innymi substancjami działającymi na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) może powodować addycyjne działanie toksyczne na OUN, co wymaga ścisłej obserwacji pacjenta.
amantadyna, ataksja, drgawki kloniczne, działania toksyczne, działanie cholinolityczne, hydrochlorotiazyd, klirens leku, leki cholinolityczne, leki moczopędne, leki neuroleptyczne, leki oszczędzające potas, leki przeciwdepresyjne, leki przeciwhistaminowe, lewodopa, objawy psychotyczne, ośrodkowy układ nerwowy, pochodne fenotiazyny, reakcje psychotyczne, stężenie w osoczu, toksyczność OUN, torsades de pointes, układ sercowo-naczyniowy, Viregyt-K, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia świadomości, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zyprazydon
Leksykon leków
Interakcje leku – Kalium chloratum 15% Kabi 150 mg/ml

Kalium chloratum 15% Kabi, zawierający chlorek potasu w stężeniu 150 mg/ml, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą prowadzić do poważnych zaburzeń gospodarki potasowej, w tym hiperkaliemii zagrażającej życiu. Szczególnie niezalecane jest łączenie preparatu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas (amiloryd, spironolakton, triamteren, kankreonian potasu, eplerenon), inhibitorami ACE, antagonistami receptora angiotensyny II, NLPZ, cyklosporyną, takrolimusem oraz suksametonium, ze względu na additive ryzyko hiperkaliemii, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek. Również leki krwiopochodne i penicylina potasowa mogą zwiększać stężenie potasu. W przypadku konieczności stosowania tych leków jednocześnie z Kalium chloratum 15% Kabi, wymagana jest ścisła kontrola poziomu potasu w surowicy oraz dostosowanie dawkowania.
aldosteron, antagonisty aldosteronu, arytmia, chlorek potasu, ciężka hipokaliemia, efekt diuretyczny, efekt hiperkaliemiczny, filtracja kłębuszkowa, glikozydy naparstnicy, gospodarka potasowa, hiperkaliemia, hipokaliemia, inhibitory ACE, kaliemia, kardiotoksyczność, kortykosteroidy, lek przeciwarytmiczny, lek zwiotczający mięśnie, leki immunosupresyjne, leki moczopędne oszczędzające potas, leki oszczędzające potas, mineralokortykosteroidy, niewydolność nerek, NLPZ, preparat potasu, preparaty krwiopochodne, renina, sartany, tiazydy, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia elektrolitowe, żywice jonowymienne
Leksykon substancji czynnych
Potasu chlorek – Przedawkowanie

Przedawkowanie potasu chlorku prowadzi do hiperkaliemii, definiowanej jako stężenie potasu w osoczu powyżej normy 3,5-5,0 mmol/l, co stanowi poważne zagrożenie zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek. Objawy kliniczne hiperkaliemii są zależne od poziomu potasu i szybkości jego narastania, obejmując parestezje (5,5-6,0 mmol/l), osłabienie mięśni (6,0-6,5 mmol/l), porażenie mięśni (6,5-7,0 mmol/l), zaburzenia rytmu serca i zmiany w EKG (6,0-7,5 mmol/l), blok serca (7,0-8,0 mmol/l) oraz zatrzymanie akcji serca przy stężeniach >8,0 mmol/l. Diagnostyka powinna obejmować oznaczenie potasu, EKG, ocenę funkcji nerek oraz równowagi kwasowo-zasadowej i innych elektrolitów. Czynniki ryzyka to m.in. niewydolność nerek, stosowanie leków oszczędzających potas, kwasica metaboliczna oraz szybkie podanie potasu.
asystolia, azotemia, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, dializoterapia, diuretyk pętlowy, ekstrasystolia, furosemid, glukonian wapnia, hemodializa, hemofiltracja, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipermagnezemia, hipokalcemia, hipomagnezemia, hiponatremia, homeostaza potasowa, kwasica metaboliczna, lek β2-adrenergiczny, leki oszczędzające potas, migotanie komór, niewydolność nerek, obrzęk obwodowy, obrzęk płucny, odstęp PR, osłabienie mięśni, paraliż wiotki, parestezje, polistyrenosulfonian sodu, porażenie mięśni, przedawkowanie potasu chlorku, przewodnienie, salbutamol, stężenie potasu, wodorowęglan sodu, zaburzenia funkcji nerek, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie przewodnictwa, zaburzenie wydzielania aldosteronu, załamek T, zatrzymanie akcji serca, zespół QRS, żywica jonowymienna
Leksykon leków
Interakcje leku – Candepres HCT 16 mg + 12,5 mg

Produkt leczniczy Candepres HCT, zawierający kandesartan cyleksetyl i hydrochlorotiazyd, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na gospodarkę elektrolitową, szczególnie stężenie potasu. Hydrochlorotiazyd może indukować hipokaliemię, nasilającą się przy jednoczesnym stosowaniu leków moczopędnych nieoszczędzających potasu, natomiast współpodawanie z lekami oszczędzającymi potas lub suplementami potasu zwiększa ryzyko hiperkaliemii. Zaleca się regularne monitorowanie stężenia potasu w surowicy, zwłaszcza przy kojarzeniu z heparyną sodową, kotrimoksazolem, czy zamiennikami soli zawierającymi potas. Ponadto, hipokaliemia i hipomagnezemia mogą zwiększać kardiotoksyczność glikozydów naparstnicy oraz leków przeciwarytmicznych klasy Ia i III, które dodatkowo zwiększają ryzyko torsade de pointes. Stosowanie litu z Candepres HCT wymaga ścisłej kontroli stężenia litu ze względu na ryzyko toksyczności, a jednoczesne podawanie NLPZ może osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe i zwiększać ryzyko ostrej niewydolności nerek oraz hiperkaliemii.
aliskiren, amantadyna, amina presyjna, antagonista receptora angiotensyny II, Candepres HCT, cyklofosfamid, cyklosporyna, diazoksyd, dna moczanowa, glikozydy naparstnicy, heparyna sodowa, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor ACE, jodowy środek kontrastujący, kolestyramina, kotrimoksazol, kwasica mleczanowa, lek beta-adrenolityczny, lek cytotoksyczny, lek przeciwcholinergiczny, leki oszczędzające potas, leki przeciwarytmiczne, metformina, metotreksat, nadciśnienie tętnicze, niedepolaryzujący środek zwiotczający, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowe leki przeciwzapalne, ostra niewydolność nerek, podwójna blokada układu RAA, tiazydowy lek moczopędny, tolerancja glukozy, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tubokuraryna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenia elektrolitowe, żywica jonowymienna
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ramipril Genoptim 5 mg

Ramipryl, jako inhibitor konwertazy angiotensyny (ACE), jest skutecznym lekiem w terapii nadciśnienia tętniczego i innych schorzeń kardiologicznych, jednak jego stosowanie jest przeciwwskazane w wielu sytuacjach klinicznych. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na ramipryl lub inne inhibitory ACE, obrzęk naczynioruchowy w wywiadzie (w tym dziedziczny, idiopatyczny oraz indukowany inhibitorami ACE lub AIIRA), a także stosowanie podczas procedur pozaustrojowych z kontaktami krwi z powierzchniami o ujemnym ładunku elektrycznym (np. hemodializa z błonami poliakrylonitrylowymi). Ponadto, ramipryl jest przeciwwskazany u pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy nerkowej jedynej czynnej nerki, ze względu na ryzyko ostrej niewydolności nerek. Lek nie powinien być stosowany w II i III trymestrze ciąży z powodu ryzyka poważnych powikłań płodowych, a także u pacjentów z niedociśnieniem tętniczym lub niestabilnością hemodynamiczną. Szczególną uwagę należy zwrócić na przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania ramiprylu z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek (GFR <60 ml/min/1,73 m²), ze względu na zwiększone ryzyko hiperkaliemii i pogorszenia funkcji nerek.
afereza lipoprotein, antagonista receptora angiotensyny II, choroby tkanki łącznej, cukrzyca, hemodializa, hiperkaliemia, hipotensja śródoperacyjna, inhibitor konwertazy angiotensyny, kolagenozy, lek immunosupresyjny, leki oszczędzające potas, małowodzie, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedobór inhibitora C1-esterazy, niedociśnienie tętnicze, niedorozwój czaszki, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, procedury pozaustrojowe, przesączanie kłębuszkowe, rabdomioliza, ramipryl, ramiprylat, toczeń rumieniowaty układowy, twardzina układowa, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wstrząs kardiogenny, zaburzenia rytmu serca, zawał mięśnia sercowego, zwężenie tętnic nerkowych, zwężenie tętnicy nerkowej
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Enalapril Vitabalans 5 mg

Enalapril Vitabalans, zawierający 5 mg enalaprylu maleinianu, jest inhibitorem ACE stosowanym w leczeniu nadciśnienia tętniczego i niewydolności serca. Przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na enalapryl lub inne inhibitory ACE, historię obrzęku naczynioruchowego, a także stosowanie jednoczesne z sakubitrylem z walsartanem (konieczne 36-godzinne odstępy) oraz lekami zawierającymi aliskiren u pacjentów z cukrzycą lub GFR <60 ml/min/1,73 m². Enalapril jest bezwzględnie przeciwwskazany w II i III trymestrze ciąży ze względu na ryzyko poważnych wad rozwojowych płodu, takich jak hipotensja, hipoplazja płuc i nerek oraz ryzyko śmierci płodu lub noworodka.
afereza lipoprotein, aliskiren, bradykinina, cukrzyca, dziedziczny obrzęk naczynioruchowy, enalapryl, hiperkalemia, hipoplazja czaszki, hipotensja, hipotensja płodowa, immunoterapia jadem owadów, inhibitor ACE, leki oszczędzające potas, małowodzie, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek płodu, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, reakcja anafilaktoidalna, sakubitryl z walsartanem, trymestr ciąży, układ renina-angiotensyna-aldosteron, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaawansowana niewydolność nerek, zaburzenia czynności nadnerczy, zaburzenia czynności nerek, zwężenie tętnic nerkowych
Leksykon leków
Interakcje leku – Cyclaid 100 mg

Cyklosporyna, substancja aktywna produktu Cyclaid, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne głównie poprzez wpływ na enzym CYP3A4 oraz transportery P-gp i OATP. Induktory CYP3A4, takie jak barbiturany, karbamazepina, ryfampicyna (wymagająca nawet 3-5-krotnego zwiększenia dawki cyklosporyny) oraz ziele dziurawca, obniżają stężenie cyklosporyny, zmniejszając jej skuteczność terapeutyczną. Z kolei inhibitory CYP3A4 i P-gp, w tym ketokonazol, erytromycyna (4-7-krotne zwiększenie AUC cyklosporyny), werapamil (2-3-krotne zwiększenie stężenia), amiodaron (znaczne zwiększenie stężenia cyklosporyny i kreatyniny), czy telaprewir (4,64-krotne zwiększenie ekspozycji), podnoszą ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza nefrotoksyczności. Spożycie grejpfruta lub soku grejpfrutowego oraz alkoholu podczas terapii cyklosporyną jest przeciwwskazane ze względu na zwiększenie biodostępności leku i potencjalne nasilenie hepatotoksyczności.
aliskiren, ambrisentan, amfoterycyna B, amiodaron, antagoniści receptora angiotensyny II, antagoniści wapnia, antybiotyki aminoglikozydowe, antybiotyki antracyklinowe, antybiotyki makrolidowe, barbiturany, białka transportujące aniony organiczne, bozentan, danazol, digoksyna, diklofenak, diltiazem, enzym CYP3A4, eteksylat dabigatranu, etopozyd, glikoproteina p, imatynib, inhibitory konwertazy angiotensyny, inhibitory proteazy, inhibitory reduktazy HMG-CoA, kolchicyna, leki nefrotoksyczne, leki oszczędzające potas, leki przeciwgrzybicze azolowe, leki przeciwhistaminowe H2, leki przeciwpadaczkowe, leki przeciwwirusowe, leki przeciwwirusowe DAA, lerkanidypina, melfalan, metotreksat, miopatia, niesteroidowe leki przeciwzapalne, nifedypina, oktreotyd, rabdomioliza, repaglinid, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, statyny, szczepionki atenuowane, takrolimus, transporter wielolekowy
Leksykon substancji czynnych
Cyklosporyna – Interakcje

Cyklosporyna wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, głównie poprzez wpływ na enzymy CYP3A4 oraz transportery glikoproteiny P (P-gp) i OATP. Induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, barbiturany, karbamazepina, fenytoina oraz ziele dziurawca, znacząco obniżają stężenia cyklosporyny, co może wymagać zwiększenia dawki nawet 3-5-krotnie. Z kolei inhibitory CYP3A4 i P-gp, w tym makrolidy (erytromycyna, klarytromycyna), azole przeciwgrzybicze (ketokonazol, flukonazol, itrakonazol, worykonazol), werapamil, amiodaron czy telaprewir, mogą zwiększać AUC cyklosporyny wielokrotnie (np. erytromycyna 4-7-krotnie, telaprewir około 4,64-krotnie), co zwiększa ryzyko toksyczności, zwłaszcza nefrotoksyczności. Szczególną uwagę należy zwrócić na przeciwwskazanie do stosowania z dziurawcem oraz takrolimusem ze względu na ryzyko poważnych interakcji i toksyczności nerkowej. Ponadto, spożycie grejpfruta lub soku grejpfrutowego może zwiększać biodostępność cyklosporyny poprzez hamowanie jelitowego CYP3A4.
amfoterycyna B, antybiotyki aminoglikozydowe, antybiotyki makrolidowe, cyklosporyna, dziurawiec, enzym CYP3A4, enzymy metabolizujące, glikoproteina p, hepatotoksyczność, hipoglikemia, inhibitory ACE, kannabidiol, leki azolowe, leki oszczędzające potas, leki przeciwgrzybicze, metabolizm wątrobowy, miopatia, nefrotoksyczność, NLPZ, OATP, przerost dziąseł, rabdomioliza, repaglinid, ryfampicyna, sartany, sok grejpfrutowy, statyny, szczepionki żywe atenuowane, takrolimus, wazodylatacja
Leksykon leków
Interakcje leku – Presartan H 100 mg + 25 mg

Presartan H, zawierający losartan potasowy 100 mg oraz hydrochlorotiazyd 25 mg, charakteryzuje się złożonym profilem interakcji farmakologicznych wynikających z działania obu składników. Istotne klinicznie interakcje obejmują m.in. ryzyko hiperkaliemii przy jednoczesnym stosowaniu leków moczopędnych oszczędzających potas, suplementów potasu oraz substytutów soli zawierających potas. Losartan może zmniejszać wydalanie litu, co wymaga monitorowania stężenia litu w osoczu ze względu na ryzyko toksyczności. NLPZ, w tym inhibitory COX-2 i kwas acetylosalicylowy w dawkach przeciwzapalnych, mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe oraz zwiększać ryzyko zaburzeń czynności nerek, szczególnie u osób starszych i z istniejącą niewydolnością nerek. Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) z inhibitorami ACE, antagonistami receptora AT1 lub aliskirenem jest przeciwwskazana ze względu na zwiększone ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i ostrej niewydolności nerek. Hydrochlorotiazyd może upośledzać tolerancję glukozy, co wymaga dostosowania dawek leków przeciwcukrzycowych, zwłaszcza metforminy, ze względu na ryzyko kwasicy mleczanowej przy niewydolności nerek.
amina presyjna, antagonista receptora AT1, blokada układu RAA, dna moczanowa, glikozyd naparstnicy, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatriemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor COX-2, interakcje lekowe, jodowy środek kontrastujący, kortykosteroid, kwasica mleczanowa, lek cytotoksyczny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpsychotyczny, lek urykozuryczny, leki oszczędzające potas, leki przeciwcholinergiczne, leki przeciwgrzybicze, leki urykozuryczne, losartan potasowy, mielosupresja, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, presartan H, środek zwiotczający mięśnie, tolerancja glukozy, torsades de pointes, zaburzenie rytmu serca, żywica jonowymienna, żywice jonowymienne
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Tialorid mite 2,5 mg + 25 mg

Lek Tialorid mite, zawierający 2,5 mg amilorydu chlorowodorku i 25 mg hydrochlorotiazydu, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancje czynne lub inne składniki preparatu, w tym laktozę jednowodną. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest hiperkaliemia (stężenie potasu > 5,5 mmol/l) oraz hiperkalcemia, które mogą być wynikiem różnych schorzeń, takich jak pierwotna nadczynność przytarczyc czy sarkoidoza. Leku nie należy stosować u osób z ciężką niewydolnością wątroby, stanem przedśpiączkowym w przebiegu marskości wątroby, ciężką niewydolnością nerek, bezmoczem, nefropatią cukrzycową, a także przy podwyższonym stężeniu mocznika (> 10 mmol/l) lub kreatyniny (> 130 µmol/l), jeśli nie jest możliwe częste monitorowanie parametrów biochemicznych. Ponadto, przeciwwskazaniem jest cukrzyca oraz choroba Addisona ze względu na ryzyko zaburzeń elektrolitowych i pogorszenia kontroli glikemii.
amiloryd chlorowodorek, bezmocz, choroba Addisona, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, encefalopatia wątrobowa, eplerenon, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipokaliemia, hydrochlorotiazyd, leki oszczędzające potas, marskość wątroby, nadwrażliwość na substancje czynne, nefropatia cukrzycowa, neurotoksyczność, pierwotna nadczynność przytarczyc, pierwotna niedoczynność kory nadnerczy, sarkoidoza, spironolakton, stan przedśpiączkowy, stężenie kreatyniny, stężenie mocznika, sulfonamidy, triamteren, umiarkowana niewydolność nerek, zaburzenia elektrolitowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Volulyte 6% –

Volulyte 6% to roztwór do infuzji zawierający poli(O-2-hydroksyetylo)skrobię (HES) o średniej masie cząsteczkowej 130 000 Da oraz elektrolity (Na+ 137,0 mmol/l, K+ 4,0 mmol/l). Produkt ten może wchodzić w interakcje z lekami wpływającymi na gospodarkę elektrolitową, zwłaszcza z tymi powodującymi zatrzymanie potasu (inhibitory ACE, sartany, spironolakton, triamteren, amiloryd, suplementy potasu) oraz sodu (niesteroidowe leki przeciwzapalne, steroidy). Takie połączenia mogą prowadzić do hiperkaliemii lub hipernatremii, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek lub serca, co wymaga ścisłego monitorowania stężenia elektrolitów, bilansu płynów i masy ciała. Ponadto, hydroksyetyloskrobia może powodować wzrost stężenia amylazy w surowicy, co może utrudniać diagnostykę zapalenia trzustki.
amfoterycyna B, amiloryd, aminoglikozyd, antagoniści receptora angiotensyny II, antykoagulant, cyklosporyna, gospodarka wodno-elektrolitowa, heparyna, hiperkaliemia, hipernatremia, hydroksyetyloskrobia, inhibitor kalcyneuryny, inhibitory ACE, lek nefrotoksyczny, lek przeciwpłytkowy, leki oszczędzające potas, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niewydolność nerek, niewydolność serca, spironolakton, triamteren, Volulyte, zaburzenie krzepnięcia, zapalenie trzustki