inhibitor receptora naskórkowego czynnika wzrostu
Inhibitory receptora naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR) to klasa leków ukierunkowanych molekularnie, które hamują aktywność receptora EGFR. Receptor ten odgrywa kluczową rolę w regulacji proliferacji, migracji i przeżycia komórek, a jego nadekspresja lub mutacje aktywujące często występują w różnych typach nowotworów, szczególnie w niedrobnokomórkowym raku płuca (NDRP), raku jelita grubego, raku głowy i szyi oraz raku trzustki.
W praktyce klinicznej stosowane są dwie główne grupy inhibitorów EGFR: małocząsteczkowe inhibitory kinazy tyrozynowej (TKI), takie jak erlotynib, gefitynib, afatynib i osimertynib, oraz przeciwciała monoklonalne, jak cetuksymab i panitumumab. TKI EGFR działają wewnątrzkomórkowo, blokując domenę kinazy tyrozynowej receptora, podczas gdy przeciwciała monoklonalne wiążą się z zewnątrzkomórkową domeną EGFR, uniemożliwiając przyłączenie ligandu.
Skuteczność inhibitorów EGFR jest szczególnie wysoka u pacjentów z określonymi mutacjami aktywującymi gen EGFR, głównie delecjami w eksonie 19 i mutacją punktową L858R w eksonie 21. Dlatego przed rozpoczęciem terapii konieczne jest przeprowadzenie badań molekularnych w celu identyfikacji pacjentów, którzy odniosą największą korzyść z leczenia. Niestety, w trakcie terapii inhibitorami EGFR często rozwija się oporność, najczęściej poprzez mutację T790M w eksonie 20 EGFR, co wymaga modyfikacji leczenia.
Działania niepożądane inhibitorów EGFR obejmują głównie zmiany skórne (wysypka trądzikopodobna), biegunkę, zapalenie błon śluzowych oraz zaburzenia czynności wątroby. W przypadku przeciwciał monoklonalnych mogą również wystąpić reakcje związane z infuzją. Leczenie inhibitorami EGFR stanowi ważny element współczesnej onkologii precyzyjnej, umożliwiając personalizację terapii w oparciu o profil molekularny nowotworu.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Rogowacenie łojotokowe – Etiologia i przyczyny
Rogowacina starcza (keratosis seborrhoica) jest najczęstszym łagodnym nowotworem skóry, wywodzącym się z keratynocytów naskórka, charakteryzującym się łagodnym klonalnym rozrostem tych komórek. Zmiany mają postać dobrze odgraniczonych, płaskich, okrągłych lub owalnych ognisk, które rozwijają się powoli i rzadko ustępują samoistnie. Etiologia jest wieloczynnikowa, z dominującą rolą czynników genetycznych, w tym mutacji aktywujących w genach FGFR3, PIK3CA, RAS, AKT1 i EGFR, które wpływają na szlak kinazy tyrozynowej/3-kinazy fosfatydyloinozytolu/Akt. Wiek jest kluczowym czynnikiem ryzyka – około 90% osób powyżej 65. roku życia ma co najmniej jedną rogowacinę starczą. Ekspozycja na promieniowanie UV, zmiany hormonalne (np. ciąża, terapia estrogenowa), jasna karnacja, tarcie skóry oraz stosowanie inhibitorów EGFR również zwiększają ryzyko rozwoju tych zmian. Rogowaciny starcze nie zawierają mutacji genów supresorowych nowotworów, co tłumaczy ich łagodny charakter i brak transformacji nowotworowej.
biomarker, EGFR, gen PIK3CA, gen supresorowy nowotworu, HPV, inhibitor receptora naskórkowego czynnika wzrostu, insulinopodobny czynnik wzrostu-2, keratynocyt, łagodny nowotwór skóry, oparzenie słoneczne, promieniowanie ultrafioletowe, receptor czynnika wzrostu fibroblastów-3, receptor kinazy tyrozynowej, terapia estrogenowa, transformacja nowotworowa, wirus brodawczaka ludzkiego, zapalenie skóry, zespół paraneoplastyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Nowotwory nosa i zatok przynosowych – Leczenie
Nowotwory nosa i zatok przynosowych stanowią mniej niż 1% wszystkich nowotworów złośliwych głowy i szyi, co wymaga indywidualnego, multidyscyplinarnego podejścia terapeutycznego. Leczenie opiera się głównie na chirurgii, radioterapii i chemioterapii, dostosowanych do typu histologicznego, lokalizacji (zatoka szczękowa, sitowa, klinowa, jama nosowa), stadium zaawansowania oraz stanu ogólnego pacjenta. Chirurgia obejmuje techniki od małoinwazyjnej endoskopii po radykalne resekcje, takie jak maksylektomia czy egzenteracja oczodołu. Radioterapia, często w wysokich dawkach, stosowana jest jako leczenie samodzielne, neoadjuwantowe lub adjuwantowe, z wykorzystaniem zaawansowanych technik jak IMRT, terapia protonowa czy radiochirurgia stereotaktyczna. Chemioterapia, trwająca około 6 miesięcy, najczęściej opiera się na cisplatynie, karboplatynie, fluorouracylu, docetakselu i paklitakselu, stosowanych w różnych kombinacjach, również w ramach chemioradioterapii. Terapie celowane (inhibitory EGFR) oraz immunoterapia są rozważane w zaawansowanych i nawrotowych przypadkach.
brachyterapia, brodawczak odwrócony, cetuksymab, chemioradioterapia, chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia indukcyjna, chirurg głowy i szyi, chirurgia endoskopowa, chirurgia podstawy czaszki, cisplatyna, czerniak, docetaksel, erlotynib, fluorouracyl, gefitynib, immunoterapia, inhibitor receptora naskórkowego czynnika wzrostu, karboplatyna, leczenie paliatywne, limfadenektomia szyjna, mięsak, nowotwór nosa i zatok przynosowych, obturator, paklitaksel, radiochirurgia stereotaktyczna, radioterapia pooperacyjna, radioterapia przedoperacyjna, radioterapia z modulacją intensywności wiązki, rinektomia, stadium zaawansowania nowotworu, terapia protonowa, węzeł chłonny, zespół specjalistów - Leksykon chorób i schorzeń
Płaskonabłonkowy rak skóry – Leczenie
Płaskonabłonkowy rak skóry (SCC) stanowi drugi co do częstości nowotwór skóry, z wysokim potencjałem wyleczenia przy wczesnym rozpoznaniu i odpowiednio dobranym leczeniu. Standardem terapii jest chirurgiczne usunięcie zmiany, z metodami dostosowanymi do ryzyka i lokalizacji guza: proste wycięcie z marginesem 4-6 mm dla zmian niskiego ryzyka, chirurgia mikrograficzna Mohsa dla SCC wysokiego ryzyka (wskaźnik wyleczenia do 97-99%), a także łyżeczkowanie z elektrodesykacją i kriochirurgia dla powierzchownych zmian. Radioterapia jest wskazana w przypadkach niekwalifikujących się do zabiegu chirurgicznego, obejmując leczenie uzupełniające i guzy z naciekaniem nerwów, realizowana zwykle w seriach przez 4-6 tygodni. Leczenie miejscowe obejmuje 5-fluorouracyl i imikwimod, stosowane głównie w SCC in situ, a terapia fotodynamiczna (PDT) jest efektywna w powierzchownych postaciach, zwłaszcza na twarzy i skórze głowy, oferując dobre efekty kosmetyczne.
5-fluorouracyl, badanie histopatologiczne, cemiplimab, cetuksymab, chemioterapia systemowa, chirurgia mikrograficzna Mohsa, choroba Bowena, cisplatyna, doksorubicyna, imikwimod, immunoterapia, inhibitor receptora naskórkowego czynnika wzrostu, inwazja okołonerwowa, kapecytabina, kriochirurgia, kwas 5-aminolewulinowy, łyżeczkowanie i elektrodesykacja, naciekanie nerwów, nikotynamid, pembrolizumab, płaskonabłonkowy rak skóry, radioterapia, rogowacenie słoneczne, SCC in situ, stopień zaawansowania, terapia fotodynamiczna, wczesne wykrycie, wycięcie chirurgiczne