brachyterapia
Brachyterapia jest metodą radioterapii polegającą na umieszczeniu źródła promieniowania jonizującego bezpośrednio w guzie nowotworowym lub jego bezpośrednim sąsiedztwie. Technika ta pozwala na dostarczenie wysokiej dawki promieniowania do obszaru zmienionego chorobowo przy jednoczesnym oszczędzeniu zdrowych tkanek otaczających.
W zależności od umiejscowienia źródła promieniowania rozróżnia się brachyterapię śródtkankową (źródło umieszczone w tkance), śródjamową (w naturalnych jamach ciała) oraz powierzchniową (aplikatory umieszczone na powierzchni ciała). Pod względem mocy dawki wyróżnia się brachyterapię LDR (niskiej mocy dawki), MDR (średniej mocy), HDR (wysokiej mocy) oraz PDR (pulsacyjną).
Brachyterapia znajduje zastosowanie w leczeniu wielu typów nowotworów, szczególnie raka prostaty, szyjki macicy, endometrium, piersi, skóry oraz nowotworów głowy i szyi. Zaletą metody jest krótki czas leczenia, możliwość podania wyższej dawki promieniowania niż w teleradioterapii oraz dobra kontrola miejscowa nowotworu przy mniejszym ryzyku powikłań.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Niezróżnicowany mięsak pleomorficzny – Leczenie
Niezróżnicowany mięsak pleomorficzny (UPS) wymaga kompleksowego, wielodyscyplinarnego podejścia terapeutycznego, z chirurgią jako podstawą leczenia, uzupełnianą radioterapią (dawki około 50 Gy w teleradioterapii, 10-16 Gy w radioterapii śródoperacyjnej, 45 Gy w brachyterapii) oraz chemioterapią (doksorubicyna, ifosfamid, gemcytabina z docetakselem, trabektedyna). Kluczowe jest uzyskanie mikroskopowo ujemnych marginesów (R0) o szerokości co najmniej 2 cm, co znacząco zmniejsza ryzyko nawrotu miejscowego. Radioterapia pooperacyjna jest wskazana przy marginesach bliskich (<1 cm), nacieku kości lub dużych naczyń, guzach >5 cm lub obecności przerzutów do węzłów chłonnych. Chemioterapia stosowana jest w chorobie przerzutowej, wysokiego stopnia złośliwości lub jako leczenie neoadjuwantowe i adjuwantowe. Pięcioletnie przeżycie wynosi 50-70%, z lepszym rokowaniem w wczesnych stadiach.
biomarker predykcyjny, brachyterapia, chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia neoadjuwantowa, doksorubicyna, gemcytabina z docetakselem, ifosfamid, ipilimumab, leczenie multimodalne, margines tkanek, niezróżnicowany mięsak pleomorficzny, niwolumab, opieka paliatywna, pazopanib, pembrolizumab, przerzuty do kości, przerzuty do płuc, przerzuty do węzłów chłonnych, radioterapia paliatywna, radioterapia pooperacyjna, radioterapia protonowa, radioterapia śródoperacyjna, radioterapia stereotaktyczna, regorafenib, resekcja chirurgiczna, schemat chemioterapii, teleradioterapia, trabektedyna, ujemne marginesy mikroskopowe, złośliwy włóknisty histiocytoma - Leksykon chorób i schorzeń
Rak skóry nieczerniakowy – Leczenie
Rak skóry nieczerniakowy, obejmujący głównie raka podstawnokomórkowego (BCC) i kolczystokomórkowego (SCC), stanowi najczęstszy nowotwór złośliwy skóry z odsetkiem wyleczeń przekraczającym 90% przy wczesnym wykryciu. Podstawą leczenia jest chirurgia, w tym proste wycięcie z marginesem 4-6 mm (skuteczność >95%) oraz chirurgia mikrograficzna Mohsa, która osiąga wskaźnik wyleczeń do 99% w nowotworach wysokiego ryzyka. Alternatywne metody to łyżeczkowanie z elektrodesykacją, kriochirurgia, terapia fotodynamiczna oraz radioterapia (SXRT, HDR), stosowana zwłaszcza w lokalizacjach trudnych chirurgicznie lub u pacjentów niekwalifikujących się do zabiegu. Miejscowe terapie, takie jak 5-fluorouracyl i imikwimod, wykazują skuteczność powyżej 70% w leczeniu powierzchownych zmian i rogowacenia słonecznego.
5-fluorouracyl, brachyterapia, cemiplimab, cetuximab, chemioterapia miejscowa, chemioterapia systemowa, chirurgia laserowa, chirurgia mikrograficzna Mohsa, choroba Bowena, choroba współistniejąca, cisplatyna, diklofenak, imikwimod, immunoterapia miejscowa, ingenol mebutate, inhibitor EGFR, inhibitor punktów kontrolnych, inhibitor szlaku Hedgehog, inwazja naczyniowa, inwazja okołonerwowa, karboplatyna, kriochirurgia, kwas trichlorooctowy, łyżeczkowanie i elektrodesykacja, nowotwór złośliwy skóry, paklitaksel, peeling chemiczny, pembrolizumab, pochodna platyny, przeciwciało anty-PD-1, radioterapia, radioterapia powierzchniowa, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, rak skóry nieczerniakowy, receptor naskórkowego czynnika wzrostu, rogowacenie słoneczne, SCC in situ, sonidegib, stan przedrakowy, terapia adjuwantowa, terapia fotodynamiczna, terapia neoadjuwantowa, vismodegib, wycięcie chirurgiczne - Leksykon chorób i schorzeń
Rak wargi – Leczenie
Rak wargi, będący jednym z najczęstszych nowotworów jamy ustnej, charakteryzuje się wysokim wskaźnikiem wyleczalności sięgającym 90% w przypadku wczesnego rozpoznania (stadium I i II). Podstawową metodą leczenia jest chirurgia, obejmująca wycięcie guza z marginesem zdrowych tkanek, a w zaawansowanych stadiach (III i IV) także limfadenektomię szyjną. Technika mikrograficzna Mohsa umożliwia precyzyjne usunięcie guza z zachowaniem funkcji i estetyki wargi. Radioterapia, stosowana samodzielnie lub jako leczenie adiuwantowe, wykorzystuje teleradioterapię lub brachyterapię, osiągając 5-letnie przeżycie na poziomie 80-90% w wczesnych stadiach. Chemioterapia pełni rolę uzupełniającą lub paliatywną, a terapia celowana (np. cetuksymab) i immunoterapia (niwolumab, pembrolizumab) są stosowane głównie w zaawansowanych przypadkach, często w skojarzeniu z innymi metodami.
badanie kliniczne, brachyterapia, cetuksymab, chemioterapia paliatywna, chirurgia mikrograficzna Mohsa, dysfagia, guz nowotworowy, hiperfrakcjonowana radioterapia, hipertermia, immunoterapia, komórka nowotworowa, leczenie skojarzone, lek cytotoksyczny, limfadenektomia szyjna, niwolumab, opieka hospicyjna, pembrolizumab, przeciwciało monoklonalne, przerzut do węzła chłonnego, przeszczep skóry, radiochemioterapia, radioterapia, radioterapia paliatywna, radioterapia z modulacją intensywności wiązki, rak wargi, receptor naskórkowego czynnika wzrostu, teleradioterapia, terapia celowana, terapia genowa, węzeł chłonny szyi, zabieg rekonstrukcyjny - Leksykon chorób i schorzeń
Mięsak stawowy – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Mięsak stawowy (synovial sarcoma) to agresywny nowotwór tkanek miękkich, najczęściej lokalizujący się w okolicach kończyn, zwłaszcza przy stawach nadgarstka i kostki, z charakterystyczną translokacją t(X;18) i powstaniem białka fuzyjnego SS18:SSX. Średni wiek diagnozy to około 30 lat, a około 1/3 przypadków dotyczy pacjentów poniżej 20 roku życia. Leczenie wymaga multidyscyplinarnego podejścia w wyspecjalizowanych ośrodkach, obejmującego radykalną chirurgię z marginesem 1-3 cm, radioterapię neoadjuwantową lub adjuwantową oraz w wybranych przypadkach chemioterapię. Radioterapia wykorzystuje nowoczesne techniki minimalizujące uszkodzenia tkanek zdrowych, co jest szczególnie istotne u dzieci. Chemioterapia stosowana jest głównie w dużych guzach, przerzutach lub nawrotach, jednak jej rola i schematy nie są jednoznacznie ustalone. Kluczowe jest staranne planowanie leczenia i wykonanie pierwszej operacji przez doświadczony zespół, gdyż wpływa to na rokowanie pacjenta.
amputacja, białko fuzyjne, brachyterapia, chemioterapia, chirurg onkologiczny, dół podkolanowy, ekstrawazacja, fuzja genowa, immunoterapia, leczenie adjuwantowe, leczenie neoadjuwantowe, małopłytkowość, mięsak maziówkowy, mięsak stawowy, mięsak tkanek miękkich, neutropenia, onkolog radioterapeuta, operacja oszczędzająca kończynę, pielęgniarka onkologiczna, podejście multidyscyplinarne, powikłania zakrzepowo-zatorowe, przerzut nowotworowy, radioterapia, reakcja skórna, resekcja guza, rezonans magnetyczny, tomografia komputerowa, translokacja chromosomalna - Leksykon chorób i schorzeń
Mięsak – Leczenie
Mięsaki to rzadkie, złośliwe nowotwory tkanki łącznej, wymagające zindywidualizowanego, multidyscyplinarnego podejścia terapeutycznego. Podstawą leczenia jest chirurgia z szerokim wycięciem guza i marginesem 1-3 cm, często z zastosowaniem technik oszczędzających kończyny (>90% przypadków). Radioterapia (dawki 40-60 Gy) pełni rolę neoadjuwantową, adjuwantową lub paliatywną, wykorzystując zaawansowane metody jak IMRT, protonoterapię czy brachyterapię. Chemioterapia, oparta głównie na antracyklinach (doksorubicyna), ifosfamidzie, gemcytabinie i trabektedynie, jest stosowana w zależności od typu histologicznego i stopnia zaawansowania. Terapie celowane (np. imatynib, pazopanib, larotrektynib) oraz immunoterapia (inhibitory PD-1, CTLA-4, terapie TCR i CAR-T) stanowią nowoczesne opcje leczenia, szczególnie w zaawansowanych i opornych przypadkach. Ablacje (RFA, krioablacja, elektroporacja) są alternatywą dla pacjentów niekwalifikujących się do operacji.
ablacja falami radiowymi, ablacja mikrofalowa, antracyklina, brachyterapia, chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia neoadjuwantowa, chemioterapia paliatywna, chirurgia Mohsa, chrzęstniakomięsak, elektroporacja nieodwracalna, gemcytabina, guz desmoidalny, hipertermiczna chemioterapia dootrzewnowa, ifosfamid, imatynib, immunoterapia, inhibitor EZH2, inhibitor gamma-sekretazy, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor MDM2, inhibitor NTRK, inhibitor punktu kontrolnego, kostniakomięsak, krioablacja, lek cytostatyczny, limfadenektomia, mięsak, mięsak Ewinga, mięsak maziówkowy, mięsak naczyniowy, mięsak prążkowanokomórkowy, mięsak tkanek miękkich, nawigacja komputerowa, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, obrazowanie śródoperacyjne, pembrolizumab, profilowanie molekularne, przeciwciało monoklonalne, radioterapia pooperacyjna, radioterapia protonowa, radioterapia przedoperacyjna, radioterapia z modulacją intensywności wiązki, resekcja chirurgiczna, stereotaktyczna radioterapia ciała, terapia adjuwantowa, terapia celowana, terapia komórkowa, terapia neoadjuwantowa, terapia paliatywna, terapia TCR, tkanka łączna, tłuszczakomięsak, wirus onkolityczny, wycięcie guza, wycięcie miejscowe, zabieg oszczędzający kończynę, zespół multidyscyplinarny - Leksykon chorób i schorzeń
Rak szyjki macicy – Leczenie
Rak szyjki macicy jest jednym z najczęstszych nowotworów złośliwych u kobiet, a wybór leczenia zależy od stadium zaawansowania, stanu pacjentki oraz chęci zachowania płodności. W bardzo wczesnych stadiach (IA) stosuje się konizację lub radykalną trachelektomię, natomiast w stadiach IB-IIA standardem jest radykalna histerektomia z limfadenektomią miedniczą. Radioterapia, w tym teleradioterapia i brachyterapia, jest kluczowa w leczeniu miejscowo zaawansowanym (IIB-IVA), często w połączeniu z chemioterapią (radiochemioterapia) z cisplatyną. Chemioterapia, głównie z użyciem cisplatyny, paklitakselu, topotekanu i gemcytabiny, stosowana jest także w leczeniu paliatywnym i neoadjuwantowym. Terapie celowane, takie jak bewacyzumab (przeciw VEGF) i tisotumab vedotin-tftv (ADC przeciw TF), oraz immunoterapia z pembrolizumabem (inhibitor punktów kontrolnych PD-1) są wykorzystywane w zaawansowanych i nawrotowych przypadkach, często w skojarzeniu z chemioterapią.
bewacyzumab, biopsja węzła wartowniczego, bleomycyna, brachyterapia, chemioterapia, chemioterapia neoadjuwantowa, chemioterapia paliatywna, ekspresja PD-L1, gemcytabina, histerektomia, immunoterapia, koniugat przeciwciało-lek, konizacja, kriokonserwacja oocytów, kriokonserwacja zarodków, krwiomocz, lek chemioterapeutyczny, nowotwór złośliwy, opieka paliatywna, paklitaksel, pembrolizumab, PET-CT, radiochemioterapia, radioterapia, radykalna histerektomia, rak szyjki macicy, rezonans magnetyczny, stadium zaawansowania choroby, stenoza, szczepionka terapeutyczna, teleradioterapia, terapia CAR-T, terapia celowana, tomografia komputerowa, topotekan - Leksykon chorób i schorzeń
Nowotwór jamy ustnej – Leczenie
Nowotwory jamy ustnej stanowią szósty najczęściej występujący nowotwór na świecie, wymagający wielodyscyplinarnego podejścia terapeutycznego. Leczenie opiera się na chirurgii, radioterapii, chemioterapii, terapii celowanej (np. cetuksymab) oraz immunoterapii (pembrolizumab, niwolumab), dobieranych w zależności od stadium i lokalizacji guza. Chirurgia, obejmująca resekcję guza, glossektomię, mandibulektomię czy limfadenektomię, jest podstawą terapii we wczesnych stadiach (I-II), z 70-85% skutecznością wyleczenia. W zaawansowanych stadiach (III-IV) stosuje się leczenie skojarzone: chirurgię, radioterapię (w tym IMRT, brachyterapię), chemioradioterapię oraz terapie celowane i immunoterapię. Radioterapia może wywoływać powikłania takie jak mucositis, kserostomia czy osteoradionekroza, a chemioterapia – nudności, mielosupresję i owrzodzenia jamy ustnej. Terapie celowane i immunoterapia niosą ryzyko reakcji skórnych i autoimmunologicznych. W przypadku przerzutów odległych i nawrotów stosuje się leczenie paliatywne oraz udział w badaniach klinicznych.
brachyterapia, cetuksymab, chemioradioterapia, chemioterapia, chirurgia rekonstrukcyjna, dysfagia, glossektomia, immunoterapia, inhibitory punktów kontrolnych, kserostomia, leczenie chirurgiczne, limfadenektomia szyjna, maksillektomia, mandibulektomia, mucositis, nawrót nowotworu, niwolumab, nowotwór jamy ustnej, onkolog kliniczny, opieka paliatywna, osteoradionekroza żuchwy, pembrolizumab, pochodne platyny, radioterapia, radioterapia z modulacją intensywności wiązki, resekcja guza, stadium zaawansowania nowotworu, teleradioterapia, terapia celowana, zakażenie grzybicze - Leksykon chorób i schorzeń
Rak podjęzykowy – Leczenie
Leczenie raka podjęzykowego wymaga indywidualnego, wielospecjalistycznego podejścia, uwzględniającego wielkość guza, stopień zaawansowania oraz lokalizację zmiany. Wczesne stadia (I i II) są zwykle leczone chirurgicznie (wide local excision dla guzów <0,5 cm z marginesem ≥1 cm) lub radioterapią, z 5-letnim przeżyciem swoistym dla choroby wynoszącym odpowiednio 90% i 80%. W przypadku przerzutów do węzłów chłonnych szyi zalecana jest limfadenektomia szyjna. Radioterapia, najczęściej EBRT, może być stosowana samodzielnie lub jako uzupełnienie leczenia chirurgicznego, a nowoczesne techniki takie jak IMRT z SIB czy stereotaktyczne donapromienianie hipofrakcjonowane są opcją dla pacjentów niekwalifikujących się do operacji. Chemioterapia, najczęściej cisplatyna z 5-FU, oraz terapia celowana (cetuksymab) i immunoterapia (pembrolizumab, niwolumab) są stosowane w zaawansowanych stadiach lub nawrotach choroby. Terapia fotodynamiczna może być opcją w bardzo wczesnych zmianach powierzchniowych.
brachyterapia, cetuksymab, chemoradioterapia, chirurg głowy i szyi, cisplatyna i fluorouracyl, dno jamy ustnej, drugi pierwotny nowotwór, dysfagia, implant dentystyczny, inhibitor punktów kontrolnych, limfadenektomia szyjna, margines zdrowej tkanki, niwolumab, obrzęk limfatyczny, osteoradionekroza, pembrolizumab, przeciwciało monoklonalne, przerzut do węzłów chłonnych, radioterapia z modulacją intensywności wiązki, rak podjęzykowy, receptor naskórkowego czynnika wzrostu, suchość w ustach, szerokie wycięcie miejscowe, terapia fotodynamiczna, terapia neoadjuwantowa, węzły chłonne szyi - Leksykon substancji czynnych
Biwalirudyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Biwalirudyna, stosowana dożylnie podczas przezskórnej interwencji wieńcowej (PCI), wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko krwawień, zwłaszcza w miejscu wkłucia do tętnicy, ale także w innych lokalizacjach. Objawy sugerujące krwotok to niewyjaśniony spadek hematokrytu, obniżenie hemoglobiny oraz spadek ciśnienia tętniczego. W przypadku podejrzenia krwawienia leczenie należy natychmiast przerwać, pamiętając, że biwalirudyna nie posiada swoistego antidotum, jednak jej działanie ustępuje w ciągu 35-40 minut (okres półtrwania). Wydłużony wlew po PCI nie zwiększa ryzyka krwawień. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu innych leków przeciwzakrzepowych, zwłaszcza warfaryny, monitorując INR, aby zapewnić powrót do wartości wyjściowych po zakończeniu terapii.
anafilaksja, antidotum, biwalirudyna, brachyterapia, ciśnienie tętnicze, działanie niepożądane, hematokryt, hemoglobina, infuzja dożylna, INR, krwawienie, lek przeciwpłytkowy, niedokrwienie mięśnia sercowego, okres półtrwania, pierwotna przezskórna interwencja wieńcowa, podanie domięśniowe, pokrzywka, powikłanie krwotoczne, powikłanie niedokrwienne, promieniowanie beta, przeciwciało, przezskórna interwencja wieńcowa, reakcja nadwrażliwości, rewaskularyzacja naczynia, skrzeplina, układ krzepnięcia, warfaryna, wstrząs anafilaktyczny, zakrzepica stentu, zawał mięśnia sercowego - Leksykon chorób i schorzeń
Rak pochwy – Leczenie
Rak pochwy (Carcinoma vaginae) stanowi około 2% nowotworów żeńskiego układu rozrodczego, z dominującą postacią histologiczną raku płaskonabłonkowego (80-90%) oraz rzadziej występującym gruczolakorakiem (5-10%). Leczenie wymaga indywidualizacji i wielodyscyplinarnego podejścia, uwzględniając stopień zaawansowania, lokalizację guza, obecność macicy, wcześniejsze leczenie radioterapią, drenaż limfatyczny oraz stan ogólny pacjentki. Podstawowe metody terapeutyczne to radioterapia (teleradioterapia przez 4-6 tygodni oraz brachyterapia), leczenie chirurgiczne (od szerokiego wycięcia miejscowego po wytrzewienie miednicy) oraz chemioterapia, najczęściej stosowana jako uzupełnienie radioterapii lub leczenia operacyjnego. W stadium I preferuje się radioterapię lub chirurgię, natomiast w zaawansowanych stadiach (II-IV) stosuje się radiochemioterapię i bardziej rozległe zabiegi chirurgiczne. W stadium IVB leczenie jest paliatywne, a brak jest skutecznych standardowych schematów chemioterapii.
brachyterapia, chemioterapia, chemioterapia neoadjuwantowa, cisplatyna, docetaksel, drenaż limfatyczny, fluorouracyl, gruczolakorak, histerektomia, immunoterapia, immunoterapia miejscowa, irynotekan, karboplatyna, leczenie chirurgiczne, limfadenektomia, neuropatia obwodowa, nowotwór złośliwy, obrzęk limfatyczny, opieka paliatywna, paklitaksel, radiochemioterapia, radiosensybilizatory, radioterapia, rak płaskonabłonkowy, rak pochwy, teleradioterapia, terapia celowana, VAIN, waginektomia, węzły chłonne miednicy, wytrzewienie miednicy - Leksykon chorób i schorzeń
Naczyniakomłoniak – Leczenie
Naczyniakomłoniaki (angiosarcoma) to rzadkie, agresywne nowotwory złośliwe wywodzące się z komórek śródbłonka naczyń krwionośnych lub limfatycznych, stanowiące 1-2% mięsaków tkanek miękkich. Charakteryzują się szybkim wzrostem, wysokim potencjałem przerzutowym oraz trudnościami diagnostycznymi i terapeutycznymi. Lokalizują się najczęściej w skórze głowy i szyi, piersi oraz wątrobie. Podstawą leczenia jest chirurgia z dążeniem do resekcji R0, co jest kluczowe dla kontroli miejscowej i rokowania. Radioterapia pełni rolę uzupełniającą, szczególnie przy niepełnych marginesach lub dużych guzach, osiągając 80% kontroli miejscowej, choć nie poprawia przeżycia całkowitego. Chemioterapia, stosowana neoadjuwantowo, adjuwantowo lub w chorobie przerzutowej, opiera się na paklitakselu, antracyklinach i gemcytabinie, z odpowiedzią na przedoperacyjną chemioterapię na poziomie 40-50%. W leczeniu stosuje się także kombinacje ifosfamidu i doksorubicyny, a w przypadku kości – chemioterapię i radioterapię uzupełniającą.
angiogeneza, brachyterapia, chemioterapia, chemioterapia neoadjuwantowa, czynnik prognostyczny, docetaksel, doksorubicyna, ifosfamid, immunoterapia, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor punktów kontrolnych, ipilimumab, kabozantynib, leczenie skojarzone, mastektomia, mięsak tkanek miękkich, naczynia limfatyczne, naczyniakomłoniak, nawrót miejscowy, nowotwór złośliwy, paklitaksel, pembrolizumab, programowana śmierć komórki, propranolol, przerzut nowotworowy, przerzut odległy, przeżycie wolne od progresji, radioterapia, radioterapia uzupełniająca, resekcja R0, śródbłonek naczyń, terapia celowana, terapia wiązką protonową, zabieg chirurgiczny - Leksykon chorób i schorzeń
Zwężenie cewki moczowej – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Zwężenia cewki moczowej charakteryzują się progresywnym włóknieniem i zmniejszaniem światła cewki, co bez odpowiedniego leczenia prowadzi do powikłań. Częstość nawrotów wynosi od 2% do 36,4%, z 75% nawrotów w ciągu pierwszych 6 miesięcy po zabiegu. Uretroplastyka jest złotym standardem leczenia, osiągając 85% skuteczności długoterminowej, podczas gdy mniej inwazyjne metody, takie jak DVIU i rozszerzanie cewki, wykazują gorsze wyniki, szczególnie przy zwężeniach dłuższych niż 2 cm (40% nawrotów dla <2 cm, 50% dla 2-4 cm, 80% dla >4 cm po 12 miesiącach). Wskaźnik nawrotów wzrasta do 75% po 48 miesiącach dla zwężeń 2-4 cm, a skuteczność DVIU/rozszerzania spada do 0% po dwóch nawrotach. Alternatywą jest rozszerzanie balonem powlekanym paklitakselem w zwężeniach opuszkowych do 3 cm. Zapalenie i obecność liszaja twardzinowego (LS) negatywnie wpływają na wyniki leczenia, z podwyższonym CRP (11,54±3,64 vs 9,59±2,77; p=0,025) i ciężkim zapaleniem jako czynnikami ryzyka niepowodzenia.
białko C-reaktywne, biomarker zapalny, bliznowacenie, błona śluzowa policzka, brachyterapia, cewka opuszkowa, cewnik nadłonowy, dysfunkcja erekcyjna, etapowa uretroplastyka, hiperkeratoza, liszaj twardzinowy, marker zapalny, objawy dolnych dróg moczowych, odkładanie kolagenu, patofizjologia, radioterapia, radioterapia wiązką zewnętrzną, rozszerzanie cewki moczowej, uretroplastyka, uszkodzenie popromienne, włóknienie, zwężenie cewki moczowej - Leksykon chorób i schorzeń
Rak oka – Leczenie
Rak oka, w tym najczęstszy czerniak naczyniówki, wymaga indywidualnego podejścia terapeutycznego uwzględniającego typ, wielkość, lokalizację i stadium nowotworu oraz stan pacjenta. Radioterapia, zwłaszcza brachyterapia z wskaźnikiem kontroli miejscowej sięgającym 95-98%, oraz terapia wiązką protonową stanowią podstawę leczenia zachowawczego, umożliwiając zachowanie gałki ocznej i funkcji wzroku. Chirurgia, w tym enukleacja, jest wskazana przy dużych guzach lub zaawansowanych zmianach pozagałkowych. Dodatkowo stosuje się terapię laserową (np. termoterapię transpupilarna 810 nm), krioterapię, chemioterapię systemową i miejscową, a także nowoczesne metody, takie jak terapia celowana i immunoterapia (np. tebentafusp, zatwierdzony w 2022 r. dla przerzutowego czerniaka naczyniówki), które poprawiają przeżywalność i kontrolę choroby. Wczesne wykrycie i regularna obserwacja co 3-6 miesięcy są kluczowe dla optymalizacji wyników leczenia i monitorowania nawrotów.
brachyterapia, chemioterapia miejscowa, chemioterapia systemowa, czerniak naczyniówki, czerniak oka, czerniak spojówki, czerniak tęczówki, egzenteracja oczodołu, enukleacja, guz przerzutowy, immunoterapia, inhibitory punktów kontrolnych, krioterapia, naczyniówka, nowotwór złośliwy oka, rak płaskonabłonkowy, resekcja miejscowa, siatkówczak, stereotaktyczna radiochirurgia, tebentafusp, terapia celowana, terapia genowa, terapia laserowa, terapia wiązką protonową - Leksykon chorób i schorzeń
Rak trzonu macicy – Leczenie
Rak trzonu macicy to złośliwy nowotwór błony śluzowej macicy, którego leczenie zależy od stadium zaawansowania, typu histologicznego, stopnia zróżnicowania, wieku i stanu pacjentki. Standardem jest całkowita histerektomia z obustronną salpingo-ooforektomią (TH/BSO) oraz ewentualna limfadenektomia miednicza i okołoaortalna. Techniki chirurgiczne obejmują laparotomię, laparoskopię i chirurgię robotyczną, z przewagą metod minimalnie inwazyjnych ze względu na mniejsze ryzyko powikłań. W wybranych przypadkach wczesnego stadium IA, G1, u młodych pacjentek możliwe jest leczenie zachowawcze progestagenami z kontrolą endometrium co 3-6 miesięcy. Radioterapia (zewnętrzna i brachyterapia) stosowana jest jako leczenie uzupełniające, neoadjuwantowe lub paliatywne, natomiast chemioterapia, często oparta na schematach z karboplatyną i paklitakselem lub docetakselu i gemcytabinie, jest stosowana w zaawansowanych stadiach, nawrotach i w połączeniu z radioterapią. Hormonoterapia, wykorzystująca progestageny, tamoksyfen, inhibitory aromatazy i agoniści GnRH, jest wskazana w zaawansowanych i nawrotowych przypadkach, zwłaszcza przy obecności receptorów hormonalnych.
agonista gonadoliberyny, błona śluzowa macicy, brachyterapia, docetaksel, histerektomia, hormonoterapia, immunoterapia, inhibitor aromatazy, inhibitor punktów kontrolnych, karboplatyna, laparoskopia, laparotomia, leczenie adjuwantowe, leczenie neoadjuwantowe, leczenie paliatywne, leczenie uzupełniające, lek przeciwnowotworowy, mielosupresja, mięsak macicy, nowotwór złośliwy, octan medroksyprogesteronu, pembrolizumab, progestagen, radiochemioterapia, radioterapia zewnętrzna, rak trzonu macicy, receptor hormonalny, salpingo-ooforektomia, tamoksyfen, terapia celowana, typ histologiczny, węzły chłonne miednicy - Leksykon chorób i schorzeń
Zespolenie tętnicy podkolanowej – Leczenie
Zespół tętnicy podkolanowej (PAES) to rzadkie schorzenie, w którym dochodzi do ucisku tętnicy podkolanowej przez mięśniowo-powięziowe struktury, najczęściej przyśrodkową głowę mięśnia brzuchatego łydki, dotykające głównie młodych, aktywnych fizycznie mężczyzn w wieku 20-40 lat. Nieleczony PAES może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak niedokrwienie kończyny, a nawet amputacja. Leczenie zależy od stopnia zaawansowania i typu anatomicznego uwięźnięcia tętnicy i obejmuje metody zachowawcze (modyfikacja aktywności, NLPZ, fizjoterapia, iniekcje toksyny botulinowej typu A), farmakoterapię (leki przeciwbólowe, przeciwzapalne, przeciwzakrzepowe, cilostazol) oraz leczenie chirurgiczne. W przypadku anatomicznego PAES leczenie operacyjne jest standardem, obejmującym miotomię mięśni, resekcję pasm mięśniowych, uwolnienie mięśnia podkolanowego oraz rekonstrukcję naczyniową (trombendarterektomia, arterioplastyka, by-pass żylny lub syntetyczny). Metody endowaskularne stosuje się jako uzupełnienie, jednak bez usunięcia przyczyny ucisku wiążą się z wysokim ryzykiem nawrotu.
aterektomia, badanie duplex-doppler, brachyterapia, chromanie przestankowe, dół podkolanowy, infekcja rany, krwiak, krytyczne niedokrwienie kończyny, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpłytkowy, mięsień brzuchaty łydki, miotomia, niedokrwienie kończyny, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostre niedokrwienie kończyny, przezskórna angioplastyka balonowa, rekonstrukcja naczyniowa, stentowanie, suche igłowanie, surowiczak, toksyna botulinowa typu A, trombektomia, zakrzepica miażdżycowa, zakrzepica żył głębokich, zespół uwięźnięcia tętnicy podkolanowej, zespolenie tętnicy podkolanowej, zgorzel, żyła odpiszczelowa wielka - Leksykon chorób i schorzeń
Rak płuca – Leczenie
Leczenie raka płuca wymaga zindywidualizowanego podejścia uwzględniającego typ histologiczny, stadium zaawansowania, obecność mutacji molekularnych oraz stan ogólny pacjenta. W niedrobnokomórkowym raku płuca (NDRP) podstawą terapii we wczesnych stadiach jest chirurgia (lobektomia, segmentektomia), a u pacjentów niekwalifikujących się do operacji stosuje się stereotaktyczną radioterapię ciała (SBRT). W miejscowo zaawansowanym stadium IIIA/B standardem jest jednoczesna chemioradioterapia z następową immunoterapią konsolidującą (durwalumab). W stadium IV leczenie systemowe dobierane jest na podstawie profilu molekularnego guza – inhibitory EGFR, ALK, ROS1, BRAF, NTRK, MET, RET lub immunoterapia (pembrolizumab, atezolizumab) w zależności od ekspresji PD-L1. Chemioterapia oparta na pochodnych platyny (cisplatyna, karboplatyna) pozostaje fundamentem terapii, często w skojarzeniu z innymi cytostatykami i immunoterapią. W drobnokomórkowym raku płuca (DRP) dominującą rolę odgrywa chemioradioterapia (cisplatyna + etopozyd) z immunoterapią (atezolizumab, durwalumab) oraz profilaktyczne napromienianie mózgowia (PCI). W przypadku nawrotu stosuje się chemioterapię drugiej linii i nowoczesne leki, np. lurbinectedin czy tarlatamab.
badanie molekularne, brachyterapia, drenaż opłucnowy, drobnokomórkowy rak płuca, dysfagia, elektrokoagulacja, fuzja NTRK, inhibitor CTLA-4, inhibitor PD-1, inhibitor PD-L1, inhibitor punktów kontrolnych, koniugat przeciwciało-lek, krioterapia, krwioplucie, laseroterapia, leczenie podtrzymujące, leczenie skojarzone, leczenie uzupełniające, lek cytotoksyczny, lobektomia, modulacja intensywności wiązki, mutacja BRAF V600E, mutacja EGFR, niedrobnokomórkowy rak płuca, opieka paliatywna, pleurodeza, pneumonektomia, profilowanie molekularne, radiochemioterapia, radioterapia konformalna, rak in situ, rearanżacja ALK, resekcja klinowa, stereotaktyczna radioterapia, terapia protonowa, węzły chłonne śródpiersia, wideotorakoskopia, wysięk opłucnowy, zapalenie przełyku - Leksykon chorób i schorzeń
Meningioma – Leczenie
Meningioma, najczęstszy pierwotny guz OUN, wymaga zindywidualizowanego podejścia terapeutycznego zależnego od rozmiaru, lokalizacji, stopnia złośliwości (wg WHO I-III), tempa wzrostu oraz stanu pacjenta. W przypadku małych, bezobjawowych guzów zalecana jest obserwacja z kontrolą MRI co 6-12 miesięcy. Leczenie chirurgiczne, z maksymalną bezpieczną resekcją wg skali Simpsona (stopień I oznacza całkowite usunięcie z oponą i kością), pozostaje metodą z wyboru w guzach objawowych, szybko rosnących lub dużych. Radioterapia (50-60 Gy w 25-30 frakcjach lub stereotaktyczna radiochirurgia) stosowana jest jako uzupełnienie po resekcji subtotalnej, w guzach nieresekcyjnych lub nawrotach. Stereotaktyczna radiochirurgia wykazuje 90-95% kontrolę guza w długoterminowej obserwacji, szczególnie w guzach <3 cm. Leczenie farmakologiczne, w tym bewacyzumab i inhibitory kinaz tyrozynowych, jest eksperymentalne i stosowane w progresji lub nawrotach opornych na standardowe metody.
badanie histopatologiczne, badanie obrazowe, bewacyzumab, brachyterapia, efekt masy, embolizacja przedoperacyjna, inhibitor kinazy tyrozynowej, mikrochirurgia, mikroskop operacyjny, monitorowanie śródoperacyjne, neuroendoskopia, neuropsycholog, opona mózgowa, ośrodkowy układ nerwowy, podstawa czaszki, radiochirurgia stereotaktyczna, radioterapia frakcjonowana, radioterapia protonowa, rdzeń kręgowy, resekcja subtotalna, siodło tureckie, skala Simpsona, terapia antyangiogenna, zatoka jamista - Leksykon chorób i schorzeń
Rak przełyku – Leczenie
Leczenie raka przełyku wymaga indywidualizacji terapii w oparciu o typ histologiczny (rak płaskonabłonkowy lub gruczolakorak), stopień zaawansowania, lokalizację guza oraz stan ogólny pacjenta. Wczesne stadia (T1a) mogą być leczone endoskopowo (EMR, ESD, PDT, RFA, krioterapia), natomiast w bardziej zaawansowanych przypadkach podstawą jest ezofagektomia, często uzupełniana neoadjuwantową chemioterapią lub chemioradioterapią. Chemioterapia opiera się na fluoropirymidynach (fluorouracyl, kapecytabina), pochodnych platyny (cisplatyna, oksaliplatyna), taksanach i irynotekanie, z preferencją oksaliplatyny ze względu na lepszą tolerancję. Radioterapia, najczęściej EBRT w dawce 41,4 Gy/23 frakcje, stosowana jest samodzielnie, jako uzupełnienie leczenia chirurgicznego lub paliatywnie. Chemioterapia i radioterapia łączone są w schematy neoadjuwantowe lub definitywne, szczególnie w raku płaskonabłonkowym szyjnym, co potwierdzają badania takie jak CROSS i RTOG 85-01.
ablacja falami radiowymi, brachyterapia, chemioradioterapia, chemioterapia neoadjuwantowa, dysfagia, endoskopowa dysekcja podśluzówkowa, endoskopowa resekcja śluzówki, ezofagektomia, fluoropirymidyna, gruczolakorak, inhibitor punktów kontrolnych, krioterapia, minimalnie inwazyjna ezofagektomia, niwolumab, pembrolizumab, pochodne platyny, przezskórna endoskopowa gastrostomia, rak płaskonabłonkowy, remisja, taksan, terapia fotodynamiczna, terapia protonowa, trastuzumab, wielodyscyplinarny zespół specjalistów, zapalenie przełyku, zewnętrzna radioterapia wiązką - Leksykon chorób i schorzeń
Krwawienie w nasieniu – Patofizjologia i mechanizm
Hematospermia, definiowana jako obecność krwi w ejakulacie, jest najczęściej zjawiskiem łagodnym i samoograniczającym się, szczególnie u mężczyzn poniżej 40. roku życia. Etiologia obejmuje pęknięcie drobnych naczyń krwionośnych w obrębie prostaty lub pęcherzyków nasiennych, stany zapalne i infekcje (około 40% przypadków), jatrogenne uszkodzenia po procedurach urologicznych (biopsja prostaty – 9-84% przypadków, cystoskopia, wazektomia), urazy mechaniczne, zmiany strukturalne (torbiele, kamica, BPH) oraz rzadziej nieprawidłowości naczyniowe i nowotwory (3,5% przypadków). Diagnostyka powinna uwzględniać wiek pacjenta, czas trwania objawów oraz obecność czynników ryzyka, obejmując badania moczu, posiewy, badania w kierunku chorób przenoszonych drogą płciową, PSA, TRUS, cystoskopię i MRI w wybranych przypadkach.
amyloidoza, białaczka, biopsja prostaty, brachyterapia, cewka moczowa, chłoniak, choroba przenoszona drogą płciową, choroba von Willebranda, cystoskopia, cytomegalowirus, częstomocz, dutasteryd, dysuria, ejakulat, finasteryd, gruźlica, hematospermia, hemofilia, inhibitor 5-alfa-reduktazy, jądro, krwawienie w nasieniu, łagodny przerost prostaty, najądrze, nasieniowód, pęcherzyk nasienny, polip cewki moczowej, prostata, prostatitis, przezcewkowa resekcja prostaty, PSA, rak jądra, rak pęcherza moczowego, rak pęcherzyka nasiennego, rak prostaty, schistosomatoza, teleangiektazja, wazektomia, zapalenie cewki moczowej, zapalenie najądrza, zapalenie prostaty, zwężenie cewki moczowej - Leksykon chorób i schorzeń
Rak oka – Patofizjologia i mechanizm
Rak oka, choć rzadki, charakteryzuje się złożoną patogenezą obejmującą liczne zmiany genetyczne i epigenetyczne. Pierwotne nowotwory oka to głównie czerniak naczyniówki u dorosłych oraz siatkówczak u dzieci. Czerniak naczyniówki wykazuje mutacje w genach GNAQ i GNA11 w 80-90% przypadków, prowadzące do konstytutywnej aktywacji szlaku MAPK/ERK i niekontrolowanej proliferacji komórek. Charakterystyczna jest monosomia chromosomu 3, silnie korelująca z ryzykiem przerzutów (50% ryzyko zgonu w ciągu 3 lat). Profil ekspresji genów dzieli guzy na klasy 1 (niskiego ryzyka, ~5% przerzutów) i 2 (wysokiego ryzyka, >90% przerzutów), z inaktywacją genu BAP1 jako kluczowym czynnikiem niekorzystnego rokowania. Przerzuty do wątroby występują w 90% przypadków, a mechanizmy progresji obejmują m.in. pęcherzyki zewnątrzkomórkowe, komórki hybrydowe krążące oraz aktywację szlaku NFκB. Siatkówczak, najczęstszy nowotwór oka u dzieci (80% poniżej 3 r.ż.), jest związany z mutacjami genu supresorowego RB1 (chromosom 13q14) i modelem „dwóch uderzeń” Knudsona. Około 1/3 przypadków jest dziedziczna, pozostałe to mutacje somatyczne, a niektóre niedziedziczne przypadki wiążą się z amplifikacją onkogenu MYCN. Epigenetyczne mechanizmy regulują ekspresję genów takich jak CDK1, CDC20, BUB1 (nadekspresja) oraz CADM1 (obniżona), wpływając na rozwój guza.
białko retinoblastoma, błona naczyniowa oka, brachyterapia, ciało rzęskowe, cykl komórkowy, czerniak naczyniówki, czynnik transkrypcyjny E2F, fotoreceptor, gen BAP1, gen RB1, mechanizm epigenetyczny, model dwóch uderzeń Knudsona, monosomia 3, onkogen MYCN, pęcherzyk zewnątrzkomórkowy, profil ekspresji genów, przerzut do wątroby, siatkówczak, szlak MAPK/ERK, szlak PI3K/AKT, tebentafusp - Leksykon chorób i schorzeń
Rak mięśniakomięśniowy – Leczenie
Rak mięśniakomięśniowy (RMS) to rzadki, złośliwy nowotwór tkanek miękkich, najczęściej diagnozowany u dzieci, stanowiący około 3% wszystkich nowotworów złośliwych w tej grupie wiekowej. Leczenie RMS wymaga wielodyscyplinarnego podejścia, obejmującego chirurgię, chemioterapię oraz radioterapię, dostosowane do indywidualnych cech pacjenta, takich jak lokalizacja i wielkość guza, typ histologiczny, stadium choroby oraz grupa ryzyka (niska, pośrednia, wysoka). Chirurgia dąży do całkowitego wycięcia guza z marginesem zdrowych tkanek ≥0,5-1 cm, a w przypadku niemożności resekcji stosuje się chemioterapię i/lub radioterapię neoadjuwantową. Standardowe schematy chemioterapii to VAC (winkrystyna, aktynomycyna D, cyklofosfamid) oraz IVA (ifosfamid, winkrystyna, aktynomycyna D), z możliwością zastosowania chemioterapii podtrzymującej, która poprawia 5-letnie przeżycie wolne od choroby z 70% do 78% u pacjentów wysokiego ryzyka. Radioterapia stosowana jest w dawkach 50,4 Gy (makroskopowa choroba resztkowa), 41,4 Gy (mikroskopowa) lub 0-36 Gy (całkowite wycięcie), z wykorzystaniem nowoczesnych technik takich jak IMRT czy terapia protonowa, minimalizujących uszkodzenia tkanek zdrowych.
brachyterapia, całkowite usunięcie guza, chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia neoadjuwantowa, chemioterapia podtrzymująca, guz podstawy czaszki, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor mTOR, inhibitor punktów kontrolnych, krioablacja, leukopenia, małopłytkowość, mięsak, nawrót lokalny, niedokrwistość, nowotwór tkanek miękkich, onkolog dziecięcy, patolog, podejście wielodyscyplinarne, przerzut, radioterapeuta, radioterapia konformalna, radioterapia przedoperacyjna, radioterapia z modulacją intensywności, rhabdomyosarcoma, terapia genowa, terapia protonowa, typ histologiczny, wtórny nowotwór złośliwy, zapalenie jamy ustnej - Leksykon chorób i schorzeń
Rak endometrium – Leczenie
Rak endometrium jest najczęstszym nowotworem ginekologicznym w krajach rozwiniętych, a jego leczenie opiera się na indywidualnym doborze terapii w zależności od stopnia zaawansowania, typu histologicznego, wieku i stanu ogólnego pacjentki. Podstawą terapii jest chirurgia, obejmująca całkowitą histerektomię z obustronną salpingo-ooforektomią oraz ocenę węzłów chłonnych. W I stopniu zaawansowania i niskim ryzyku (G1-G2, brak głębokiej inwazji mięśniówki) operacja może być jedynym leczeniem. W bardziej zaawansowanych stadiach stosuje się rozszerzone zabiegi, cytoredukcję oraz uzupełniająco radioterapię (teleradioterapia i brachyterapia) i chemioterapię (karboplatyna z paklitakselem jako standard). Hormonoterapia (progestageny, inhibitory aromatazy, inhibitory CDK4/6) jest wskazana w zaawansowanych, nawrotowych lub u pacjentek chcących zachować płodność, przy obecności receptorów ER/PR. Terapie celowane (lenvatinib, bewacyzumab, ewerolimus, trastuzumab derukstekan) oraz immunoterapia (pembrolizumab, dostarlimab) są stosowane w zaawansowanych i nawrotowych przypadkach, szczególnie w guzach MSI-H/dMMR.
awelumab, bewacyzumab, błona śluzowa macicy, brachyterapia, całkowita histerektomia, cytoredukcja chirurgiczna, dostarlimab, durwalumab, inhibitor aromatazy, inhibitor mTOR, inhibitor PARP, inwazja mięśniówki macicy, inwazja przestrzeni limfatyczno-naczyniowej, koniugat przeciwciała z lekiem, lenvatinib, niestabilność mikrosatelitarna, niwolumab, nowotwór ginekologiczny, obustronna salpingo-ooforektomia, octan medroksyprogesteronu, octan megestrolu, operacja cytoredukcyjna, pembrolizumab, przeciwciało monoklonalne, radiochemioterapia, rak endometrioidny, rak endometrium, stopień zróżnicowania guza, szlak PI3K/AKT/mTOR, technika minimalnie inwazyjna, teleradioterapia, terapia anty-angiogenna, typ histologiczny, węzły chłonne, zaburzenia naprawy niesparowanych zasad DNA, zachowanie płodności - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Biwalirudyna Accord
Biwalirudyna Accord, zawierająca 250 mg biwalirudyny w proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań/infuzji, wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko krwawień, zwłaszcza w trakcie przezskórnej interwencji wieńcowej (PCI). Produkt nie jest przeznaczony do podawania domięśniowego. Należy uważnie obserwować objawy krwawienia, takie jak niewyjaśniony spadek hematokrytu, obniżenie hemoglobiny oraz spadek ciśnienia krwi, i w razie ich wystąpienia natychmiast przerwać leczenie. Biwalirudyna charakteryzuje się krótkim okresem półtrwania (T½ 35-40 minut), co wpływa na szybkie ustępowanie jej działania, jednak nie istnieje specyficzne antidotum. W trakcie terapii konieczne jest monitorowanie parametrów układu krzepnięcia, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu innych leków przeciwzakrzepowych lub przeciwpłytkowych, a u pacjentów na warfarynie – kontrola INR w celu potwierdzenia powrotu do wartości wyjściowych po zakończeniu leczenia.
anafilaksja, biwalirudyna, brachyterapia, ciśnienie krwi, hematokryt, hemoglobina, lek przeciwzakrzepowy, lepirudyna, niedokrwienie mięśnia sercowego, pierwotna przezskórna interwencja wieńcowa, pokrzywka, przezskórna interwencja wieńcowa, reakcja nadwrażliwości, rewaskularyzacja naczynia, skrzeplina, warfaryna, wstrząs anafilaktyczny, zakrzepica w stencie, zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, znormalizowany wskaźnik międzynarodowy - Leksykon chorób i schorzeń
Nowotwór – Leczenie
Leczenie nowotworów wymaga indywidualizacji i często obejmuje kombinację metod terapeutycznych, takich jak chirurgia, radioterapia, chemioterapia, terapia celowana, immunoterapia oraz hormonoterapia. Chirurgia umożliwia usunięcie guza z marginesem zdrowych tkanek, natomiast radioterapia wykorzystuje promieniowanie jonizujące (np. promienie X) do niszczenia komórek nowotworowych, stosowana jest zarówno jako terapia neoadjuwantowa, adjuwantowa, jak i paliatywna. Chemioterapia, podawana najczęściej dożylnie, działa systemowo na szybko dzielące się komórki, ale wiąże się z licznymi działaniami niepożądanymi, takimi jak nudności, wymioty czy mielosupresja. Terapie celowane i immunoterapia oferują większą selektywność wobec komórek nowotworowych, wykorzystując m.in. inhibitory kinaz, przeciwciała monoklonalne oraz inhibitory punktów kontrolnych układu immunologicznego. Przeszczepienie komórek macierzystych pozwala na stosowanie wysokodawkowej chemioterapii lub radioterapii w nowotworach hematologicznych. Medycyna precyzyjna, oparta na profilowaniu genomowym i badaniu biomarkerów, umożliwia personalizację terapii, zwiększając jej skuteczność i minimalizując toksyczność.
ablacja, biomarker predykcyjny, biopsja, brachyterapia, chemioradioterapia, chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia neoadjuwantowa, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, cytokina, guz nowotworowy, hipertermia, hormonoterapia, inhibitor angiogenezy, inhibitor kinazy, inhibitor punktów kontrolnych, komórka nowotworowa, krioterapia, leczenie adjuwantowe, leczenie neoadjuwantowe, leczenie skojarzone, lek cytotoksyczny, margines zdrowych tkanek, medycyna precyzyjna, mikrobiom jelitowy, nanotechnologia, neuropatia obwodowa, opieka paliatywna, płynna biopsja, profilowanie genomowe, przeciwciało monoklonalne, przeszczepienie allogeniczne, przeszczepienie komórek macierzystych, radioterapia adjuwantowa, radioterapia neoadjuwantowa, radioterapia paliatywna, sekwencjonowanie nowej generacji, teleradioterapia, terapia CAR-T, terapia fotodynamiczna, terapia genowa, terapia protonowa, terapia przeciwnowotworowa, wirus onkolityczny - Leksykon chorób i schorzeń
Nowotwór jamy nosowej i zatok przynosowych – Leczenie
Nowotwory jamy nosowej i zatok przynosowych stanowią rzadką grupę nowotworów głowy i szyi, wymagającą kompleksowego, multidyscyplinarnego podejścia terapeutycznego. Leczenie opiera się na kombinacji chirurgii, radioterapii i chemioterapii, dostosowanej do typu histologicznego, lokalizacji i stopnia zaawansowania guza oraz stanu pacjenta. Chirurgia, często pierwsza linia terapii w wczesnych stadiach, obejmuje techniki od małoinwazyjnej chirurgii endoskopowej po bardziej rozległe zabiegi, takie jak maksillektomia czy resekcja podstawy czaszki. Radioterapia, stosowana jako terapia adjuwantowa, przedoperacyjna lub definitywna, wykorzystuje zaawansowane metody, takie jak IMRT, terapia protonowa czy radioterapia stereotaktyczna, z kursem trwającym zwykle 6-7 tygodni. Chemioterapia, najczęściej z użyciem cisplatyny, pełni rolę uzupełniającą, stosowaną neoadjuwantowo, adjuwantowo lub paliatywnie, w cyklach co 3-4 tygodnie przez około 6 miesięcy. Radiochemioterapia jest wskazana w zaawansowanych przypadkach lub przy obecności przerzutów do węzłów chłonnych.
brachyterapia, brodawczak odwrócony, chemioradioterapia, chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia indukcyjna, chemioterapia paliatywna, chirurgia endoskopowa, cisplatyna, czerniak, docetaksel, egzenteracja oczodołu, fluorouracyl, immunoterapia, inhibitor punktu kontrolnego, karboplatyna, komórka nowotworowa, maksillektomia, nowotwór jamy nosowej i zatok przynosowych, onkolog medyczny, osteoradionekroza, paklitaksel, radiochemioterapia, radioterapia stereotaktyczna, radioterapia z modulacją intensywności wiązki, rehabilitacja mowy, rinektomia, terapia celowana, terapia protonowa, typ histologiczny nowotworu - Leksykon chorób i schorzeń
Rak dróg żółciowych – Leczenie
Rak dróg żółciowych (cholangiocarcinoma) to agresywny nowotwór wymagający wielospecjalistycznego podejścia terapeutycznego, uwzględniającego lokalizację guza, stopień zaawansowania oraz stan pacjenta. Podstawową metodą leczenia jest chirurgia, jednak tylko 10-20% chorych kwalifikuje się do resekcji. Zabiegi operacyjne obejmują resekcję dróg żółciowych, częściową hepatektomię, procedurę Whipple’a oraz rozszerzone resekcje w przypadku guzów typu Klatskina. W wybranych przypadkach wczesnego stadium wnękowego raka dróg żółciowych możliwy jest przeszczep wątroby według protokołu Mayo Clinic, poprzedzony chemioterapią i chemioradioterapią. W nieresekcyjnych przypadkach stosuje się leczenie paliatywne, takie jak bypass żółciowy, stentowanie dróg żółciowych czy przezskórny drenaż żółciowy. Radioterapia (EBRT, brachyterapia, terapia protonowa) może być stosowana neoadjuwantowo, adjuwantowo, samodzielnie lub paliatywnie, często w połączeniu z terapią hipertermiczną i radiouczulaczami.
5-fluorouracyl, ablacja o częstotliwości radiowej, blokada splotu trzewnego, brachyterapia, chemoembolizacja, chirurg onkologiczny, cholangiocarcinoma, cisplatyna, częściowa hepatektomia, drenaż żółciowy, durwalumab, futibatinib, gastroenterolog, gemcytabina, guz Klatskina, hepatolog, infigratinib, infuzja do tętnicy wątrobowej, inhibitor BRAF, inhibitor FGFR2, inhibitor PD-1, inhibitor punktu kontrolnego, iwosidenib, kapecytabina, mutacja BRAF V600E, mutacja IDH1, oksaliplatyna, onkolog kliniczny, pankreatoduodenektomia, pembrolizumab, pemigatinib, procedura Whipple’a, przeszczep wątroby, radioembolizacja, radioterapeuta, radiouczulacz, rak dróg żółciowych, resekcja, resekcja dróg żółciowych, rozszerzona resekcja, stent dróg żółciowych, terapia adjuwantowa, terapia anty-HER2, terapia fotodynamiczna, terapia neoadjuwantowa, terapia protonowa, trastuzumab, wewnątrzwątrobowy rak dróg żółciowych, zespół wielospecjalistyczny, zewnętrzna radioterapia wiązką - Leksykon chorób i schorzeń
Mięsak tkanek miękkich – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Mięsak tkanek miękkich to rzadka, złożona grupa nowotworów złośliwych wywodzących się z mięśni, ścięgien, tłuszczu, nerwów i naczyń krwionośnych. Wczesne wykrycie i szybka diagnoza są kluczowe dla poprawy rokowania, a pacjenci powinni być kierowani do wyspecjalizowanych ośrodków z zespołem interdyscyplinarnym, w skład którego wchodzą onkolodzy chirurgiczni, medyczni, radioterapeuci, patolodzy, pielęgniarki onkologiczne oraz rehabilitanci. Kompleksowa opieka pielęgniarska obejmuje ocenę bólu (związanego z guzem i leczeniem), zaburzeń mobilności, integralności skóry oraz wsparcie emocjonalne i edukację pacjenta. Zarządzanie bólem wykorzystuje farmakoterapię, fizjoterapię, techniki cieplne i masaż, a w przypadku amputacji – także leczenie bólu kończyny fantomowej. Rehabilitacja jest dostosowana do lokalizacji guza i rodzaju zabiegu, a pielęgnacja ran pooperacyjnych skupia się na zapobieganiu infekcjom i monitorowaniu przeszczepów skóry lub płatów tkankowych.
ból fantomowy, ból kończyny fantomowej, brachyterapia, choroba przerzutowa, edukacja pacjenta, fizjoterapia, interwencja chirurgiczna, lek przeciwbólowy, mięsak tkanek miękkich, nawrót choroby, nawrót nowotworu, neuropatia obwodowa, neutropenia, onkolog chirurgiczny, onkolog medyczny, opatrywanie ran, operacja oszczędzająca kończynę, opieka paliatywna, pielęgniarka onkologiczna, pielęgniarka-nawigatorka, przerzuty do płuc, radioterapeuta, reakcja skórna, rehabilitacja, techniki rozpraszania uwagi, terapia adjuwantowa, terapia skojarzona, terapia uzupełniająca, tkanki miękkie, zespół wielodyscyplinarny - Leksykon chorób i schorzeń
Rak języka – Leczenie
Leczenie raka języka opiera się głównie na chirurgii, obejmującej glossektomię częściową lub całkowitą z ewentualną limfadenektomią szyjną, w zależności od zaawansowania guza. Wczesne stadia (I i II) mogą być skutecznie leczone samodzielnie chirurgicznie, z wskaźnikami wyleczenia sięgającymi 70-85%. W bardziej zaawansowanych przypadkach (III i IV) stosuje się leczenie skojarzone, łączące operację z radioterapią (dawka 66-72 Gy przez 6-7 tygodni) i/lub chemioterapią, najczęściej z użyciem związków platyny i 5-fluorouracylu. Nowoczesne techniki chirurgiczne, takie jak chirurgia laserowa, robotyczna (TORS) oraz technika Mohsa, pozwalają na precyzyjne usunięcie guza z zachowaniem funkcji języka. W leczeniu paliatywnym i nawrotowym stosuje się terapie celowane (np. cetuksymab) oraz immunoterapię (pembrolizumab, niwolumab), które działają na poziomie molekularnym i immunologicznym, zwiększając skuteczność terapii i poprawiając jakość życia pacjentów.
5-fluorouracyl, brachyterapia, cetuksymab, chemioradioterapia, chemioterapia, chirurgia laserowa, chirurgia robotyczna, cisplatyna, dysfagia, EGFR, glossektomia, immunoterapia, IMRT, inhibitor PD-1, karboplatyna, leczenie adjuwantowe, leczenie indukcyjne, leczenie neoadjuwantowe, limfadenektomia szyjna, niwolumab, osteoradionekroza żuchwy, PEG, pembrolizumab, przezskórna endoskopowa gastrostomia, radioterapia, radioterapia z modulacją intensywności, rak płaskonabłonkowy, receptor naskórkowego czynnika wzrostu, teleradioterapia, terapia celowana, terapia fotodynamiczna, terapia protonowa, węzły chłonne szyi - Leksykon chorób i schorzeń
Proktitis – Epidemiologia
Proktitis, czyli zapalenie błony śluzowej odbytnicy, ma zróżnicowaną etiologię, obejmującą choroby zapalne jelit (IBD), infekcje przenoszone drogą płciową (STI), popromienne uszkodzenia oraz wyłączenie kałowe. Wśród pacjentów z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego (WZJG) proktitis występuje u 31-50%, a u dzieci z WZJG 25% ma izolowane wrzodziejące zapalenie odbytnicy (UP), z dwukrotnie wyższym ryzykiem u dziewczynek. W populacji MSM częstość rzeżączkowego i chlamydiowego zapalenia odbytnicy wynosi odpowiednio do 8,5% i 9%, z wyższą zapadalnością u osób poniżej 25 roku życia. Ostre popromienne zapalenie odbytnicy dotyczy do 20% pacjentów poddawanych radioterapii miednicy, a przewlekłe formy występują u 2-20% pacjentów, szczególnie przy dawkach promieniowania powyżej 45 Gy. Proktitis z powodu wyłączenia kałowego pojawia się 3-36 miesięcy po zabiegu, jednak mniej niż 50% pacjentów jest objawowych.
brachyterapia, Chlamydia trachomatis, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba zapalna jelit, infekcyjne zapalenie odbytnicy, kolonoskopia nadzorcza, lymphogranuloma venereum, Mycoplasma genitalium, Neisseria gonorrhoeae, pierwotne stwardniające zapalenie dróg żółciowych, popromienne zapalenie odbytnicy, radioterapia kierowana obrazem, radioterapia z modulacją intensywności, rak jajnika, rak jelita grubego, rak odbytnicy, rak prostaty, rzeżączkowe zapalenie odbytnicy, Shigella flexneri, Shigella sonnei, Treponema pallidum, wirus opryszczki pospolitej, wirus ospy małpiej, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wrzodziejące zapalenie odbytnicy, zakażenie przenoszone drogą płciową, zapalenie błony śluzowej odbytnicy - Leksykon chorób i schorzeń
Podejrzane guzy piersi – Leczenie
Leczenie podejrzanych guzów piersi opiera się na precyzyjnej diagnostyce, w tym badaniu klinicznym, obrazowym (mammografia, USG, MRI) oraz biopsji (FNA, gruboigłowa, chirurgiczna), co stanowi tzw. test potrójny o skuteczności diagnostycznej przekraczającej 99%. W przypadku zmian łagodnych, takich jak torbiele, gruczolakowłókniaki czy brodawczaki, stosuje się metody zachowawcze (obserwacja, aspiracja cienkoigłowa, kontrola obrazowa) lub interwencyjne (chirurgiczne usunięcie, krioablacja). Leczenie zmian włóknisto-torbielowatych obejmuje farmakoterapię przeciwbólową i hormonalną, natomiast infekcje i ropnie wymagają antybiotykoterapii oraz ewentualnego drenażu. W przypadku guzów łagodnych o średnicy powyżej 3-4 cm lub wykazujących cechy niepokojące, wskazane jest leczenie chirurgiczne lub alternatywne metody, takie jak krioablacja.
antybiotykoterapia, aspiracja cienkoigłowa, biopsja aspiracyjna cienkoigłowa, biopsja chirurgiczna, biopsja gruboigłowa, biopsja węzłów chłonnych, brachyterapia, brodawczak wewnątrzprzewodowy, chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia neoadjuwantowa, gruczolakowłókniak, guz piersi, IMRT, inhibitor aromatazy, krioablacja, lumpektomia, mastektomia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, rak hormonozależny, receptor estrogenowy, ropień piersi, tamoksyfen, teleradioterapia, terapia celowana, test potrójny, torbiel piersi, trastuzumab, zmiana łagodna, zmiana włóknisto-torbielowata - Leksykon chorób i schorzeń
Krwawienie w nasieniu – Epidemiologia
Hematospermia, definiowana jako obecność krwi w ejakulacie, występuje najczęściej u mężczyzn w wieku 30-40 lat, z częstością zgłaszaną na poziomie 56,6-73,6 na 100 000 rocznie, stanowiąc około 1% objawów urologicznych. Najczęstszą przyczyną są procedury medyczne, zwłaszcza biopsja prostaty (występuje u 36,3-84% pacjentów po biopsji TRUS) oraz radioterapia (25% po radioterapii zewnętrznej, 17% po brachyterapii). Infekcje i stany zapalne odpowiadają za około 40% przypadków, szczególnie u młodszych mężczyzn, z częstością zapalenia prostaty w 66% badanych przypadków. Inne przyczyny to zmiany strukturalne (torbiele, niedrożność przewodu wytryskowego), nowotwory (ryzyko złośliwości około 3,5%, wyższe u mężczyzn >40 lat) oraz choroby systemowe, takie jak ciężkie niekontrolowane nadciśnienie (ok. 5% przypadków), zaburzenia krzepnięcia i choroby wątroby. W 70-81% przypadków etiologia pozostaje nieznana, a hematospermia ma charakter samoograniczający się.
antygen swoisty dla prostaty, badanie PSA, białaczka, biopsja, biopsja prostaty, brachyterapia, chlamydia, choroba przenoszona drogą płciową, cystoskopia, hematospermia, hemofilia, HIV, jatrogenny, krwiomocz, łagodny przerost prostaty, nadciśnienie, opryszczka, pęcherzyk nasienny, przewód wytryskowy, radioterapia, rak prostaty, rezonans magnetyczny, rzeżączka, schistosomatoza, wirusowe zapalenie wątroby, zapalenie cewki moczowej, zapalenie najądrza, zapalenie prostaty - Leksykon chorób i schorzeń
Mięsak stawowy – Leczenie
Chirurgia stanowi podstawę leczenia mięsaka stawowego, z celem uzyskania mikroskopowo negatywnego marginesu (R0) o szerokości 1-2 cm, co minimalizuje ryzyko wznowy miejscowej. Preferowane jest leczenie oszczędzające kończynę, a amputacja jest zarezerwowana dla przypadków, gdzie nie jest możliwa resekcja oszczędzająca. Radioterapia, stosowana neoadjuwantowo lub adjuwantowo, jest wskazana zwłaszcza przy guzach ≥5 cm lub dodatnich marginesach resekcji, z dawkami promieniowania 40-60 Gy (w badaniu 61,2 Gy), poprawiając kontrolę miejscową. Chemioterapia, oparta głównie na ifosfamidzie i doksorubicynie, jest stosowana w leczeniu neoadjuwantowym, adjuwantowym oraz w chorobie przerzutowej, szczególnie u pacjentów z wysokim ryzykiem lub zaawansowaną chorobą. W populacji pediatrycznej chemioterapia wykazuje większą skuteczność, a u dorosłych jej rola pozostaje kontrowersyjna. W leczeniu przerzutowym preferowane są schematy łączone doksorubicyna + ifosfamid, z alternatywami takimi jak pazopanib i trabektedyna w kolejnych liniach terapii.
ablacja termiczna, brachyterapia, chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia neoadjuwantowa, chirurgia oszczędzająca kończynę, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, gojenie rany, inhibitor EZH2, inhibitor HDAC, inhibitor kinazy tyrozynowej, mięsak maziówkowy, mięsak stawowy, mięsak tkanek miękkich, pazopanib, radioterapia pooperacyjna, radioterapia przedoperacyjna, radioterapia z modulacją intensywności wiązki, resekcja R0, teleradioterapia, terapia TCR, trabektedyna, wznowa miejscowa - Leksykon chorób i schorzeń
Rak dróg żółciowych (cholangiocarcinoma) – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Rak dróg żółciowych (cholangiocarcinoma) to rzadki, ale agresywny nowotwór wywodzący się z komórek wyściełających drogi żółciowe, klasyfikowany na postaci: wewnątrzwątrobową, wnękową i zewnątrzwątrobową. Roczna zachorowalność w USA wynosi około 8000 przypadków, z tendencją wzrostową zwłaszcza w postaci wewnątrzwątrobowej. Leczenie jest trudne ze względu na późną diagnozę i zaawansowany etap choroby. Resekcja chirurgiczna pozostaje jedyną potencjalnie leczącą metodą, jednak kwalifikuje się do niej niewielki odsetek pacjentów. Standardowa chemioterapia opiera się na gemcytabinie i cisplatynie, a radioterapia stosowana jest w celu zmniejszenia ryzyka wznowy, redukcji guza lub łagodzenia objawów. Nowoczesne terapie obejmują leczenie celowane, immunoterapię, embolizację, terapię fotodynamiczną i ablację. Opieka pielęgniarska koncentruje się na monitorowaniu powikłań niedrożności dróg żółciowych, zarządzaniu objawami, wsparciu żywieniowym, kontroli bólu oraz edukacji pacjenta i rodziny.
ablacja, biomarker predykcyjny, brachyterapia, chemioterapia, chirurg hepatobiliarny, częściowa hepatektomia, depresja, drenaż przezskórny, embolizacja naczyń, gemcytabina, immunoterapia, margines chirurgiczny, neuroliza splotu trzewnego, niedrożność dróg żółciowych, opieka paliatywna, pankreatoduodenektomia, pielęgniarka koordynująca, procedura Whipple’a, radioterapia, rak dróg żółciowych, rak wewnątrzwątrobowy, rak wnękowy, resekcja chirurgiczna, resekcja dróg żółciowych, stentowanie, teleradioterapia, terapia celowana, terapia fotodynamiczna, transplantacja wątroby, zaburzenia trawienia tłuszczów, zespolenie omijające, żółtaczka, żywienie enteralne, żywienie parenteralne - Leksykon chorób i schorzeń
Guz mózgu – Leczenie
Leczenie guzów mózgu wymaga indywidualnego podejścia uwzględniającego typ, lokalizację, wielkość oraz stopień złośliwości guza, a także stan ogólny pacjenta. Podstawą terapii jest zazwyczaj chirurgiczne usunięcie guza, najczęściej poprzez kraniotomię, z celem maksymalnego bezpiecznego wycięcia komórek nowotworowych. W przypadku guzów złośliwych, takich jak glejaki wysokiego stopnia (np. glejak wielopostaciowy), standardem jest pooperacyjna radioterapia łączona z chemioterapią, najczęściej temozolomidem podawanym doustnie w cyklach. Radioterapia obejmuje nowoczesne techniki, takie jak IMRT, terapia protonowa czy radiochirurgia stereotaktyczna (SRS), które pozwalają na precyzyjne dostarczenie dawki promieniowania, minimalizując uszkodzenie zdrowych tkanek. Chemioterapia może być podawana doustnie, dożylnie lub bezpośrednio do tkanki mózgowej, a w terapii celowanej stosuje się leki takie jak bewacyzumab (infuzja dożylna) i ewerolimus (doustnie), które hamują specyficzne mechanizmy molekularne guza. Alternatywne metody, takie jak pola leczące guzy (TTFields) zatwierdzone przez FDA dla glejaka wielopostaciowego, wykorzystują impulsy elektryczne do zakłócania podziału komórek nowotworowych i są stosowane w połączeniu z temozolomidem lub jako monoterapia w nawrocie choroby.
akcelerator liniowy, badanie kliniczne, bewacyzumab, brachyterapia, chemioterapia, chłoniak OUN, ewerolimus, glejak niższego stopnia, glejak wielopostaciowy, glejak wysokiego stopnia, guz mózgu, immunoterapia, kraniotomia, lomustyna, małopłytkowość, MRI mózgu, neurochirurg, neuroonkolog, neuropatolog, nowotwór złośliwy, oponiak, pierwotny guz mózgu, przerzut do mózgu, radiochirurgia, radiochirurgia stereotaktyczna, radioterapeuta, radioterapia, radioterapia z modulacją intensywności wiązki, szczepionka przeciwnowotworowa, teleradioterapia, temozolomid, terapia celowana, terapia protonowa, wirus onkolityczny, worasidenib, zabieg chirurgiczny - Leksykon chorób i schorzeń
Nowotwory nosa i zatok przynosowych – Leczenie
Nowotwory nosa i zatok przynosowych stanowią mniej niż 1% wszystkich nowotworów złośliwych głowy i szyi, co wymaga indywidualnego, multidyscyplinarnego podejścia terapeutycznego. Leczenie opiera się głównie na chirurgii, radioterapii i chemioterapii, dostosowanych do typu histologicznego, lokalizacji (zatoka szczękowa, sitowa, klinowa, jama nosowa), stadium zaawansowania oraz stanu ogólnego pacjenta. Chirurgia obejmuje techniki od małoinwazyjnej endoskopii po radykalne resekcje, takie jak maksylektomia czy egzenteracja oczodołu. Radioterapia, często w wysokich dawkach, stosowana jest jako leczenie samodzielne, neoadjuwantowe lub adjuwantowe, z wykorzystaniem zaawansowanych technik jak IMRT, terapia protonowa czy radiochirurgia stereotaktyczna. Chemioterapia, trwająca około 6 miesięcy, najczęściej opiera się na cisplatynie, karboplatynie, fluorouracylu, docetakselu i paklitakselu, stosowanych w różnych kombinacjach, również w ramach chemioradioterapii. Terapie celowane (inhibitory EGFR) oraz immunoterapia są rozważane w zaawansowanych i nawrotowych przypadkach.
brachyterapia, brodawczak odwrócony, cetuksymab, chemioradioterapia, chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia indukcyjna, chirurg głowy i szyi, chirurgia endoskopowa, chirurgia podstawy czaszki, cisplatyna, czerniak, docetaksel, erlotynib, fluorouracyl, gefitynib, immunoterapia, inhibitor receptora naskórkowego czynnika wzrostu, karboplatyna, leczenie paliatywne, limfadenektomia szyjna, mięsak, nowotwór nosa i zatok przynosowych, obturator, paklitaksel, radiochirurgia stereotaktyczna, radioterapia pooperacyjna, radioterapia przedoperacyjna, radioterapia z modulacją intensywności wiązki, rinektomia, stadium zaawansowania nowotworu, terapia protonowa, węzeł chłonny, zespół specjalistów - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy ślinianki przyusznej – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Guzy ślinianki przyusznej stanowią około 80% wszystkich guzów gruczołów ślinowych, z czego około 80% ma charakter łagodny, najczęściej są to gruczolaki wielopostaciowe i guzy Warthina (88% łagodnych zmian). Diagnostyka i leczenie tych zmian leży głównie w gestii otolaryngologów. Klinicznie manifestują się jako bezbolesne zgrubienia w okolicy policzka lub ucha, a objawy takie jak utrata ruchomości twarzy czy dysfagia wymagają pilnej konsultacji. Podstawą leczenia jest chirurgia, obejmująca parotidektomię powierzchowną (usunięcie zewnętrznej części gruczołu z zachowaniem nerwu twarzowego), całkowitą lub operacje rozszerzone w przypadku zmian złośliwych. W trakcie zabiegu istotne jest monitorowanie nerwu twarzowego, którego uszkodzenie może prowadzić do poważnych deficytów funkcjonalnych. Radioterapia jest wskazana pooperacyjnie przy guzach złośliwych >4 cm, z naciekaniem struktur lokalnych, dodatnimi marginesami czy zajęciem węzłów chłonnych, natomiast chemioterapia i terapia celowana (np. entrektynib, larotrektynib w guzach z fuzją NTRK) są stosowane w wybranych przypadkach zaawansowanych lub nawrotowych.
badanie śródoperacyjne, brachyterapia, chemioterapia, chirurg rekonstrukcyjny, chirurg szczękowo-twarzowy, dysfagia, fizjoterapia, fuzja NTRK, gruczoł ślinowy, gruczolak wielopostaciowy, guz ślinianki przyusznej, guz Warthina, immunoterapia, krwiak, logopeda, monitorowanie śródoperacyjne, nerw twarzowy, onkolog chirurgiczny, onkolog kliniczny, onkolog radioterapeuta, onkologia, otolaryngolog, parotidektomia całkowita, parotidektomia powierzchowna, radioterapia, radioterapia protonowa, suchość jamy ustnej, terapia celowana, zespół Frey’a, zespół multidyscyplinarny - Leksykon chorób i schorzeń
Rak prącia – Leczenie
Rak prącia (carcinoma penis) jest rzadkim nowotworem złośliwym, którego leczenie zależy od stadium zaawansowania, lokalizacji guza, stopnia inwazji oraz ogólnego stanu pacjenta. Podstawową metodą terapii jest chirurgia, obejmująca zabiegi od obrzezania, miejscowego wycięcia zmiany, przez chirurgię mikrograficzną Mohsa, glansektomię, częściową lub całkowitą amputację prącia, aż po limfadenektomię pachwinową w przypadku przerzutów. Radioterapia (teleradioterapia z dawką 4000 cGy w 20 frakcjach lub brachyterapia) stosowana jest jako leczenie pierwotne małych guzów, uzupełniające po operacji lub paliatywne. Chemioterapia, w tym schemat TIP (paklitaksel, ifosfamid, cisplatyna), jest wykorzystywana neoadiuwantowo, adiuwantowo oraz paliatywnie, a immunoterapia (imiquimod, inhibitory punktów kontrolnych, terapie adoptywne, szczepionki przeciw HPV) stanowi nowoczesne uzupełnienie terapii, szczególnie w zaawansowanych stadiach choroby.
5-fluorouracyl, amputacja prącia, brachyterapia, carcinoma in situ, chemioradioterapia, chemioterapia, chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia miejscowa, chemioterapia neoadjuwantowa, chemioterapia paliatywna, chirurgia Mohsa, chirurgia onkologiczna, choroba Bowena, cisplatyna, glansektomia, ifosfamid, imikwimod, immunoterapia, inhibitory punktów kontrolnych, krioterapia, laseroterapia, leczenie zachowawcze, limfadenektomia, neoplazja śródnabłonkowa prącia, nowotwór złośliwy, obrzezanie, paklitaksel, radioterapia, rak prącia, teleradioterapia, terapia celowana, terapia fotodynamiczna, typ histopatologiczny, wirus HPV, wycięcie miejscowe, zespół wielodyscyplinarny - Leksykon chorób i schorzeń
Rak trzonu macicy – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Rak trzonu macicy, stanowiący około 90% nowotworów macicy, najczęściej diagnozowany jest u kobiet po menopauzie, między 50 a 60 rokiem życia, dzięki charakterystycznym objawom, takim jak nieprawidłowe krwawienie z pochwy. Kompleksowa ocena pielęgniarska obejmuje szczegółowy wywiad medyczny, ocenę czynników ryzyka (otyłość, nadciśnienie, cukrzyca), badanie fizykalne narządów miednicy, ocenę stanu odżywienia, nawodnienia, bólu oraz potrzeb psychospołecznych. Standardowym leczeniem jest całkowita histerektomia z obustronnym usunięciem jajników i jajowodów, czasem z limfadenektomią miedniczną. Opieka pielęgniarska w okresie pooperacyjnym koncentruje się na monitorowaniu parametrów życiowych, ocenie rany, kontroli drenów, funkcji układu moczowego i pokarmowego, skutecznym leczeniu bólu oraz profilaktyce powikłań zakrzepowo-zatorowych i infekcji.
analgezja, biopsja, brachyterapia, całkowita histerektomia, chemioradioterapia, diureza, drenaż limfatyczny, dysfagia, endometrium, histerektomia, hormonalna terapia zastępcza, krwawienie z pochwy, leukopenia, limfadenektomia, małopłytkowość, marker CA-125, menopauza, mielosupresja, mięsak macicy, nawrót choroby, niedokrwistość, nowotwór układu rozrodczego, nudności i wymioty, obrzęk limfatyczny, owariektomia, perystaltyka jelit, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, profilaktyka przeciwzakrzepowa, przedwczesna menopauza, rak trzonu macicy, salpingektomia, suchość pochwy, węzeł chłonny, wznowa choroby, zapalenie śluzówki - Leksykon chorób i schorzeń
Rak pochwy – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rak pochwy jest rzadkim nowotworem, którego rokowanie w dużej mierze zależy od stadium choroby w momencie diagnozy, z 5-letnim względnym wskaźnikiem przeżycia wynoszącym 96% dla stadium 0, 64-84% dla stadium I, 53-58% dla stadium II, 36% dla stadium III oraz 18-36% dla stadium IV. Inne istotne czynniki prognostyczne obejmują rozmiar guza (<4 cm korzystniejsze), typ histologiczny (rak płaskonabłonkowy lepszy niż czerniak czy gruczolakorak), stopień zróżnicowania, zajęcie węzłów chłonnych, lokalizację guza, wiek pacjentki, obecność objawów, ogólny stan zdrowia, obecność DNA HPV wysokiego ryzyka oraz zastosowanie brachyterapii. Statystyki przeżywalności, takie jak ogólny 5-letni względny wskaźnik przeżycia około 51-58% oraz 5-letnie wskaźniki przeżycia zależne od przyczyny (CSS) – 76,4% dla stadium I, 61,9% dla II, 53,3% dla III i 22,5% dla IV – należy interpretować ostrożnie, uwzględniając indywidualne cechy pacjentki i odpowiedź na leczenie.
brachyterapia, chemioradioterapia, czerniak pochwy, nawrót raka, nowotwór pochwy, objętość guza, przerzuty do węzłów chłonnych, przeżycie całkowite, przeżycie wolne od choroby, radioterapia wiązką zewnętrzną, rak płaskonabłonkowy, rak płaskonabłonkowy pochwy, rak pochwy, stadium choroby, stopień złośliwości, stopień zróżnicowania guza, typ histologiczny, współczynnik ryzyka, względne przeżycie, względny wskaźnik przeżycia, zajęcie węzłów chłonnych - Leksykon chorób i schorzeń
Rak nadnerczy – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rak nadnerczy (ACC) to rzadki, agresywny nowotwór endokrynny o zmiennym przebiegu klinicznym, z 5-letnią śmiertelnością na poziomie 75-90%. Rokowanie zależy głównie od stopnia zaawansowania według klasyfikacji ENSAT, gdzie 5-letnie przeżycie wynosi: I – 66-82%, II – 58-64%, III – 24-50%, IV – 0-17%. Dane SEER wskazują na 5-letnie przeżycie względne: 73-74% dla raka zlokalizowanego, 53% dla regionalnego i 38% dla rozsianego. Mediana przeżycia całkowitego wynosi około 4 lata, a w stadium IV – poniżej roku. Kluczowe czynniki prognostyczne to wiek >45 lat, status resekcji R0, wielkość guza, obecność przerzutów, produkcja kortyzolu oraz indeks proliferacji Ki67 (≥19% wiąże się z gorszym rokowaniem). Mutacje TP53 i CTNNB1 oraz profil ekspresji miRNA (miR-195, miR483-5p) również korelują z agresywnością choroby. Model prognostyczny S-GRAS, uwzględniający stopień zaawansowania, histologię, status resekcji, wiek i objawy hormonalne, przewyższa wartością prognostyczną klasyfikację ENSAT i Ki67, szczególnie w identyfikacji pacjentów korzystających z leczenia uzupełniającego mitotanem.
brachyterapia, CTLA4, ekspresja PD-L1, immunoterapia, indeks Ki67, klasyfikacja ENSAT, margines resekcji, mitotan, mutacja TP53, nawrót raka, panel wielogenowy, przerzut odległy, przeżycie specyficzne dla choroby, przeżycie wolne od progresji, radioterapia stereotaktyczna, rak kory nadnerczy, rak nadnerczy, resekcja radykalna, skala Weissa, wskaźnik przeżycia - Leksykon chorób i schorzeń
Rak płuca – Leczenie
Rak płuca pozostaje główną przyczyną zgonów nowotworowych, z około 156 900 zgonami rocznie w USA. Pięcioletnie przeżycie wynosi jedynie 15,6%, co wynika z późnej diagnozy w zaawansowanym stadium. Wczesne wykrycie, zwłaszcza dzięki badaniom przesiewowym, znacząco poprawia rokowanie – 20-letnia przeżywalność u pacjentów zdiagnozowanych w badaniach przesiewowych wynosi 81%, a w stadium I nawet 95%. Jedyną rekomendowaną metodą przesiewową jest coroczna niskodawkowa tomografia komputerowa (LDCT), która zmniejsza śmiertelność o około 20% u osób z grupy wysokiego ryzyka (wiek 50-80 lat, 20 paczkolat historii palenia, palenie w ciągu ostatnich 15 lat). Badania przesiewowe nie są zalecane u pacjentów z ciężką niewydolnością oddechową lub innymi poważnymi schorzeniami ograniczającymi leczenie chirurgiczne.
badanie przesiewowe raka płuca, biomarker genetyczny, brachyterapia, chemioterapia adjuwantowa, chirurgia wspomagana robotem, drobnokomórkowy rak płuca, dyssekcja węzłów chłonnych, guzek płucny, immunoterapia, inhibitor punktów kontrolnych układu odpornościowego, koniugat przeciwciało-lek, lobektomia, niedrobnokomórkowy rak płuca, niskodawkowa tomografia komputerowa, pneumonektomia, radioterapia z modulacją intensywności wiązki, rak płuca, receptor czynnika wzrostu, remisja choroby, resekcja klinowa, segmentektomia, stereotaktyczna radioterapia ciała, terapia celowana, terapia systemowa, torakoskopia wideo-asystowana, wskaźnik pięcioletniego przeżycia, wynik fałszywie dodatni, zespół multidyscyplinarny - Leksykon chorób i schorzeń
Podejrzane guzy piersi – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Podejrzany guz piersi definiowany jest jako masa tkankowa w obrębie piersi, która może budzić podejrzenie raka, choć około 80% guzów ma charakter łagodny. Kluczowa jest szybka i kompleksowa ocena kliniczna, obejmująca badanie fizykalne z dokumentacją rozmiaru, konsystencji i lokalizacji guza oraz badania obrazowe, takie jak mammografia diagnostyczna (zalecana u kobiet ≥30 lat), ultrasonografia (preferowana u kobiet <30 lat) oraz MRI z kontrastem w przypadkach podejrzanych zmian. Biopsja gruboigłowa stanowi złoty standard diagnostyczny, charakteryzując się wyższą czułością i swoistością w wykrywaniu inwazji nowotworowej w porównaniu do biopsji cienkoigłowej. Wskazania do biopsji obejmują zmiany podejrzane, bolesne lub rosnące, a procedura jest bezpieczna, z niskim ryzykiem powikłań.
badanie fizykalne, badanie kliniczne piersi, badanie przesiewowe, biopsja, biopsja chirurgiczna, biopsja cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, biopsja stereotaktyczna, brachyterapia, chemioterapia, guz piersi, lumpektomia, mammografia diagnostyczna, mammogram, mastektomia, MRI piersi, nowotwór złośliwy, ocena histologiczna, piersi włóknisto-torbielowate, radioterapia, rak piersi, samobadanie piersi, terapia hormonalna, tkanka piersi, torbiel piersi, ultrasonografia, USG piersi, węzły chłonne, wyciek z brodawki sutkowej, zapalenie piersi - Leksykon chorób i schorzeń
Rak pochwy – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Rak pochwy stanowi około 1-2% nowotworów żeńskiego układu rozrodczego, najczęściej diagnozowany jest u kobiet powyżej 60. roku życia. Dominującym typem histologicznym jest rak płaskonabłonkowy (około 90% przypadków), silnie powiązany z infekcją HPV, natomiast gruczolakorak występuje częściej u młodszych kobiet i może być związany z ekspozycją na dietylostilbestrol (DES). Diagnostyka obejmuje badanie ginekologiczne, cytologię, kolposkopię, biopsję oraz obrazowanie (CT, MRI, PET) w celu oceny zaawansowania choroby. Wczesne stadia często przebiegają bezobjawowo, dlatego regularne badania profilaktyczne są kluczowe, zwłaszcza u pacjentek z czynnikami ryzyka, takimi jak wcześniejsza radioterapia miednicy, historia raka szyjki macicy czy śródnabłonkowa neoplazja pochwy (VAIN). Objawy kliniczne, gdy się pojawiają, to m.in. nieprawidłowe krwawienia, ból podczas stosunku, guz w pochwie oraz objawy związane z naciekiem okolicznych struktur.
badanie cytologiczne, badanie ginekologiczne, badanie kliniczne, brachyterapia, chirurgia laparoskopowa, chirurgia robotyczna, czerniak, dietylostilbestrol, gruczolakorak, immunoterapia, inhibitor punktów kontrolnych, kolposkopia, limfadenektomia, mięsak, nawrót choroby, nowotwór układu rozrodczego, obrzęk limfatyczny, onkolog ginekologiczny, opieka paliatywna, pozytonowa tomografia emisyjna, radiochemioterapia, radykalna histerektomia, rak płaskonabłonkowy, rak pochwy, rezonans magnetyczny, śródnabłonkowa neoplazja pochwy, szczepienie przeciwko HPV, teleradioterapia, terapia celowana, tomografia komputerowa, waginektomia, wirus brodawczaka ludzkiego, wytrzewienie miednicy - Leksykon chorób i schorzeń
Retinoblastoma – Leczenie
Retinoblastoma to najczęstszy pierwotny złośliwy nowotwór wewnątrzgałkowy u dzieci poniżej 5 roku życia, charakteryzujący się wysokim wskaźnikiem przeżywalności (>95%) dzięki nowoczesnym metodom leczenia. Terapia opiera się na trzech priorytetach: ratowaniu życia, zachowaniu gałki ocznej oraz funkcji widzenia. Leczenie jest wielodyscyplinarne i dostosowane do stadium choroby, lokalizacji guza, statusu genetycznego RB1 oraz możliwości zachowania widzenia. Główne metody terapeutyczne obejmują chemioterapię systemową (karboplastyna, winkrystyna, etopozyd w 6-9 cyklach), chemioterapię dotętniczą (IAC) z dawkami <10% chemioterapii systemowej, chemioterapię doszklistkową (melfalan, topotekan), krioterapię, laseroterapię (termo- i fotokoagulację), radioterapię (plakoterapia i EBRT z nowoczesnymi technikami IMRT i terapią protonową) oraz enukleację w zaawansowanych przypadkach. W leczeniu obustronnym celem jest zachowanie przynajmniej jednego oka i funkcji widzenia, stosując kombinacje terapii dostosowane do wielkości i zaawansowania guzów.
brachyterapia, chemioterapia doszklistkowa, chemioterapia dotętnicza, chemioterapia systemowa, ciało szkliste, enoftalmus, enukleacja, etopozyd, fotokoagulacja, gen RB1, hipoplazja środkowej części twarzy, immunoterapia, jaskra, krioterapia, lagoftalmus, laseroterapia, melfalan, nanocząsteczka, niedokrwienie, nowotwór złośliwy, odwarstwienie siatkówki, okulista, onkolog dziecięcy, ośrodkowy układ nerwowy, proteza oka, przeszczepienie komórek macierzystych, radioterapeuta, radioterapia, radioterapia z modulacją intensywności, retinoblastoma, retinopatia, retinopatia popromienna, siatkówka oka, stadium zaawansowania, teleradioterapia, terapia celowana, terapia protonowa, termoterapia przezźreniczna, tętnica oczna, topotekan, układ krwiotwórczy, wewnątrzgałkowy nowotwór złośliwy, winkrystyna, wirus onkolityczny, zaćma, zewnętrzna radioterapia wiązką