teduglutyd
Teduglutyd (Revestive, Gattex) to rekombinowany analog glukagonopodobnego peptydu 2 (GLP-2) stosowany w leczeniu zespołu krótkiego jelita (SBS) u pacjentów w wieku powyżej 1 roku życia, którzy są zależni od żywienia pozajelitowego. Jest to 33-aminokwasowy peptyd, który różni się od naturalnego GLP-2 pojedynczą substytucją aminokwasową, co zwiększa jego odporność na degradację przez enzym dipeptydylopeptydazę IV (DPP-IV).
Mechanizm działania teduglutydu polega na stymulacji wzrostu i regeneracji błony śluzowej jelit, zwiększeniu wysokości kosmków jelitowych oraz głębokości krypt, co prowadzi do zwiększenia powierzchni wchłaniania jelitowego. Ponadto lek ten zwiększa przepływ krwi w jelitach, zmniejsza motorykę przewodu pokarmowego i zwiększa wydzielanie enzymów trawiennych, co sprzyja lepszemu wchłanianiu składników odżywczych.
Teduglutyd podawany jest w iniekcji podskórnej raz dziennie w dawce 0,05 mg/kg masy ciała. W badaniach klinicznych wykazano, że stosowanie teduglutydu pozwala na redukcję zapotrzebowania na żywienie pozajelitowe u 54-63% pacjentów, a u niektórych pacjentów możliwe jest całkowite odstawienie tego typu żywienia. Do najczęstszych działań niepożądanych należą: bóle brzucha, nudności, reakcje w miejscu wstrzyknięcia, bóle głowy i obrzęki obwodowe.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zespół krótkiego jelita – Leczenie
Zespół krótkiego jelita (SBS) to poważne zaburzenie wchłaniania wynikające z resekcji ponad 2/3 jelita cienkiego lub jego dysfunkcji, wymagające kompleksowego leczenia wielodyscyplinarnego. Terapia obejmuje fazy ostre, adaptacyjne i utrzymania, z kluczowym zastosowaniem żywienia pozajelitowego (TPN) oraz dojelitowego (EN), dostosowanego do długości i funkcji pozostałego jelita. W początkowej fazie TPN dostarcza pełne zapotrzebowanie na białka, węglowodany, tłuszcze, witaminy i minerały, często przez cewnik centralny, a w fazie adaptacji stopniowo zwiększa się udział żywienia dojelitowego i doustnego. Zalecenia dietetyczne obejmują małe, częste posiłki, dietę bogatą w białko, unikanie napojów hipertonicznych oraz suplementację witamin (B12, A, D, E, K) i minerałów (wapń, magnez, potas, cynk, żelazo, selen). Kluczowe jest także utrzymanie odpowiedniej diurezy (>1500 ml/dobę) i nawodnienia, stosując doustne roztwory nawadniające (ORS) oraz monitorowanie bilansu płynów i elektrolitów.
adaptacja jelitowa, autonomia jelitowa, całkowite żywienie pozajelitowe, cholestaza, choroba wątroby związana z żywieniem pozajelitowym, doustny roztwór nawadniający, enteroplastyka poprzeczna seryjna, gastrostomia, inhibitor pompy protonowej, inżynieria tkankowa, jejunostomia, kamica nerkowa, marskość wątroby, niewydolność jelit, procedura Bianchi, przerost bakteryjny jelita cienkiego, resekcja jelita cienkiego, równowaga płynowo-elektrolitowa, somatropina, teduglutyd, terapia komórkami macierzystymi, transplantacja jelita, zakrzepica żylna, zastawka krętniczo-kątnicza, zespół krótkiego jelita, zwłóknienie wątroby, żywienie dojelitowe, żywienie pozajelitowe - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół krótkiego jelita – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zespół krótkiego jelita (SBS) definiowany jest u dorosłych jako pozostawienie mniej niż 180-200 cm jelita cienkiego, co skutkuje niewydolnością jelitową i zaburzeniami wchłaniania płynów oraz składników odżywczych. Etiologia obejmuje głównie resekcje chirurgiczne z powodu choroby Leśniowskiego-Crohna, nowotworów, urazów czy niewydolności naczyniowej. Klinicznie dominują biegunka, odwodnienie, niedożywienie oraz zaburzenia elektrolitowe. Przebieg choroby dzieli się na fazę ostrą (3-4 tygodnie) z wysokimi stratami płynów i zaburzeniami metabolicznymi oraz fazę adaptacyjną (1-2 lata), podczas której dochodzi do strukturalnych i czynnościowych zmian w jelicie zwiększających wchłanianie. Kompleksowe leczenie wymaga multidyscyplinarnego zespołu specjalistów, w tym gastroenterologa, chirurga, dietetyka i pielęgniarki koordynującej.
adaptacja jelitowa, analog GLP-2, bilans azotowy, bloker H2, błona śluzowa jelita, cholestaza, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba wątroby związana z niewydolnością jelit, diureza, gęstość mineralna kości, inhibitor pompy protonowej, kamica nerkowa, koagulopatia, lek przeciwbiegunkowy, marskość wątroby, niedożywienie, niewydolność jelit, odwodnienie, osteopenia, osteoporoza, pasaż jelitowy, perystaltyka jelit, posocznica, procedura Bianchi, przeszczep jelita cienkiego, przewlekła niewydolność jelit, przewód pokarmowy, równowaga płynowo-elektrolitowa, stan zapalny, STEP, teduglutyd, zaburzenie elektrolitowe, zakrzepica żylna, zespół krótkiego jelita, żywienie dojelitowe, żywienie pozajelitowe