żółtaczka wątrobowokomórkowa

Żółtaczka wątrobowokomórkowa (hepatocellular jaundice) to stan kliniczny charakteryzujący się żółtym zabarwieniem skóry, błon śluzowych i twardówek, wynikający z uszkodzenia komórek wątroby. W przeciwieństwie do żółtaczki zastoinowej czy hemolitycznej, ten rodzaj żółtaczki występuje na skutek dysfunkcji hepatocytów, które nie są w stanie prawidłowo metabolizować i wydzielać bilirubiny.

Główną przyczyną żółtaczki wątrobowokomórkowej są choroby uszkadzające miąższ wątroby, takie jak wirusowe zapalenie wątroby (HAV, HBV, HCV, HDV, HEV), toksyczne uszkodzenie wątroby (alkohol, leki, toksyny), autoimmunologiczne zapalenie wątroby, choroba Wilsona czy niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby. W badaniach laboratoryjnych obserwuje się podwyższone poziomy bilirubiny całkowitej, z przewagą bilirubiny sprzężonej, oraz wzrost aktywności enzymów wątrobowych (ALT, AST).

Diagnostyka różnicowa żółtaczki wątrobowokomórkowej obejmuje wykonanie badań serologicznych w kierunku wirusowego zapalenia wątroby, ocenę stężenia bilirubiny i jej frakcji, oznaczenie aktywności enzymów wątrobowych, badania obrazowe wątroby (USG, TK, MRI) oraz w wybranych przypadkach biopsję wątroby. Leczenie żółtaczki wątrobowokomórkowej zależy od przyczyny i obejmuje eliminację czynnika uszkadzającego, leczenie przyczynowe choroby podstawowej oraz postępowanie objawowe.

Powiązane wpisy

  1. 15.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl