blaszka łuszczycowa

Blaszka łuszczycowa to charakterystyczny objaw skórny występujący w łuszczycy, przewlekłej chorobie zapalnej o podłożu autoimmunologicznym. Zmiany te mają postać dobrze odgraniczonych, czerwonych lub różowych płytek pokrytych srebrzystymi łuskami. Typowo lokalizują się na łokciach, kolanach, owłosionej skórze głowy i okolicy lędźwiowo-krzyżowej.

Powstawanie blaszek łuszczycowych związane jest z nadmierną proliferacją keratynocytów naskórka, skróceniem cyklu komórkowego z 28 do 3-4 dni oraz zaburzeniami procesu różnicowania komórek. W obrazie histopatologicznym obserwuje się parakeratozę, hiperkeratozę, wydłużenie sopli naskórkowych oraz naciek zapalny złożony głównie z limfocytów T i neutrofili.

Diagnostyka blaszek łuszczycowych opiera się głównie na obrazie klinicznym. Charakterystyczne są trzy objawy: objaw świecy stearynowej (srebrzystobiałe łuski odsłaniające się przy zdrapywaniu), objaw krwawej rosy (punktowe krwawienie po zdrapaniu łuski) oraz objaw Köbnera (powstawanie zmian w miejscach urazu). W przypadkach wątpliwych wykonuje się badanie histopatologiczne.

Leczenie blaszek łuszczycowych obejmuje terapię miejscową (kortykosteroidy, pochodne witaminy D3, dziegcie, cygnolina), fototerapię oraz leczenie ogólne (metotreksat, cyklosporyna A, retinoidy, leki biologiczne). Wybór metody zależy od nasilenia i rozległości zmian, lokalizacji oraz współistnienia innych chorób.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl