hematopoetyczne czynniki wzrostu
Hematopoetyczne czynniki wzrostu to grupa cytokin regulujących proces hematopoezy – tworzenia i dojrzewania komórek krwi w szpiku kostnym. Odgrywają kluczową rolę w proliferacji, różnicowaniu i przeżyciu komórek progenitorowych układu krwiotwórczego.
Do najważniejszych hematopoetycznych czynników wzrostu należą: erytropoetyna (EPO) stymulująca erytropoezę, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów (G-CSF) zwiększający produkcję neutrofili, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów i makrofagów (GM-CSF) wpływający na rozwój granulocytów i monocytów, oraz trombopoetyna (TPO) regulująca produkcję płytek krwi.
W praktyce klinicznej hematopoetyczne czynniki wzrostu znalazły zastosowanie w leczeniu niedokrwistości (rekombinowana erytropoetyna), neutropenii indukowanej chemioterapią (filgrastym, pegfilgrastym), mobilizacji komórek macierzystych przed przeszczepem (G-CSF) oraz w trombocytopenii (romiplostym, eltrombopag). Ich stosowanie pozwala na redukcję powikłań związanych z mielosupresją, skrócenie czasu hospitalizacji i poprawę jakości życia pacjentów onkologicznych.
Mimo niewątpliwych korzyści terapeutycznych, stosowanie hematopoetycznych czynników wzrostu wymaga monitorowania ze względu na możliwe działania niepożądane, takie jak bóle kostne, reakcje alergiczne czy ryzyko zakrzepicy. W niektórych przypadkach istnieje również teoretyczne ryzyko stymulacji wzrostu komórek nowotworowych posiadających receptory dla tych cytokin.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Bendamustine Accord 25 mg/ml
Przedawkowanie bendamustyny chlorowodorku stanowi poważne zagrożenie kliniczne, wymagające natychmiastowej interwencji. Maksymalne tolerowane dawki różnią się w zależności od schematu podawania: 280 mg/m² powierzchni ciała przy 30-minutowym wlewie dożylnym raz na trzy tygodnie oraz 180 mg/m² przy podawaniu w dniach 1. i 2. co trzy tygodnie. W pierwszym schemacie dawkę ograniczają kardiologiczne objawy niepożądane stopnia 2. wg CTC, z towarzyszącymi zmianami niedokrwiennymi w EKG, natomiast w drugim – trombocytopenia stopnia 4. Kardiologiczne działania niepożądane nie wpływają na ustalenie maksymalnej dawki w schemacie dwudniowym. Brak swoistego antidotum wymaga leczenia objawowego i wspomagającego, ze szczególnym uwzględnieniem hematologicznych powikłań.
antidotum, bendamustyna chlorowodorek, działania hematologiczne niepożądane, hematopoetyczne czynniki wzrostu, kardiologiczne objawy niepożądane, klasyfikacja CTC, koncentrat krwinek czerwonych, masa płytkowa, parametry hematologiczne, produkty krwiopochodne, przeszczep szpiku kostnego, supresja szpiku kostnego, toksyczność dawki, trombocytopenia, układ sercowo-naczyniowy, wlew dożylny, zmiany niedokrwienne EKG - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dasatinib SUN 50 mg
Dasatinib SUN jest wskazany do leczenia dorosłych i dzieci z przewlekłą białaczką szpikową (CML) oraz ostrą białaczką limfoblastyczną z chromosomem Philadelphia (Ph+ ALL). U dorosłych z przewlekłą fazą CML zalecana dawka początkowa wynosi 100 mg raz na dobę, natomiast w fazie zaawansowanej CML lub Ph+ ALL dawka początkowa to 140 mg raz na dobę. U pacjentów pediatrycznych dawkowanie jest dostosowane do masy ciała: od 40 mg dla dzieci 10–<20 kg do 100 mg dla masy ≥45 kg, podawane raz dziennie. Tabletki powlekane dostępne są w dawkach 20, 50, 70, 80, 100 i 140 mg, co umożliwia precyzyjne dostosowanie terapii. W przypadku braku odpowiedzi terapeutycznej dopuszcza się zwiększenie dawki do 140 mg/dobę u dorosłych z przewlekłą fazą CML oraz do 180 mg/dobę u pacjentów z fazą zaawansowaną lub Ph+ ALL. U dzieci z Ph+ CML-CP dawkę można zwiększać stopniowo do maksymalnie 120 mg/dobę, natomiast u dzieci z Ph+ ALL nie zaleca się zwiększania dawki ze względu na skojarzenie z chemioterapią.
chemioterapia, dawkowanie leku, dazatynib, faza akceleracji, hematopoetyczne czynniki wzrostu, limfoblastyczna postać przełomu blastycznego, modyfikacja dawkowania, odpowiedź cytogenetyczna, odpowiedź hematologiczna, ostra białaczka limfoblastyczna z chromosomem Philadelphia, pełna odpowiedź cytogenetyczna, Ph+ ALL, postać mieloblastyczna, proszek do sporządzania zawiesiny doustnej, przeszczepienie komórek macierzystych, przewlekła białaczka szpikowa, przewlekła faza CML, tabletki powlekane, większa odpowiedź molekularna, zahamowanie czynności szpiku kostnego - Leksykon leków
Przedawkowanie – Bendamustine Zentiva 2,5 mg/ml
Przedawkowanie chlorowodorku bendamustyny wiąże się z istotnym ryzykiem toksyczności, której charakter i nasilenie zależą od schematu dawkowania. Maksymalna tolerowana dawka przy podawaniu 30-minutowego wlewu dożylnego raz na trzy tygodnie wynosi 280 mg/m² powierzchni ciała i jest ograniczana przez kardiologiczne objawy niepożądane 2. stopnia wg CTC, z widocznymi zmianami niedokrwiennymi w EKG. W schemacie podawania w dniach 1. i 2. co trzy tygodnie maksymalna dawka jest niższa i wynosi 180 mg/m², a toksyczność ograniczająca dawkę manifestuje się głównie jako małopłytkowość 4. stopnia. Przekroczenie dawek maksymalnych może również prowadzić do neutropenii 3-4. stopnia, anemii oraz ogólnoustrojowych objawów mielosupresji, co wymaga szczególnej uwagi podczas terapii.
anemia, Bendamustine Zentiva, chlorowodorek bendamustyny, dializoterapia, dysfagia, hematologiczne działania niepożądane, hematopoetyczne czynniki wzrostu, kardiologiczne objawy niepożądane, koncentrat krwinek czerwonych, małopłytkowość, masa płytkowa, mielosupresja, neutropenia, objawy niepożądane, objawy toksyczności, przeszczepienie szpiku kostnego, przetoczenie produktów krwiopochodnych, wlew dożylny, zapis EKG, zmiany niedokrwienne, zmiany niedokrwienne w EKG