bronchopneumonia
Bronchopneumonia (zapalenie oskrzelowo-płucne) to rodzaj zapalenia płuc, w którym proces zapalny rozpoczyna się w oskrzelach i rozprzestrzenia się na otaczający miąższ płucny. W przeciwieństwie do zapalenia płatowego, bronchopneumonia charakteryzuje się niejednorodnymi, rozlanymi zmianami zapalnymi w wielu miejscach jednocześnie, często obejmującymi oba płuca.
Etiologia bronchopneumonii obejmuje zarówno zakażenia bakteryjne (Streptococcus pneumoniae, Staphylococcus aureus, Haemophilus influenzae), jak i wirusowe czy atypowe. Szczególnie narażone są osoby w skrajnych grupach wiekowych (dzieci i osoby starsze), pacjenci z obniżoną odpornością oraz osoby z chorobami przewlekłymi.
Obraz kliniczny obejmuje kaszel (początkowo suchy, później produktywny), duszność, gorączkę, osłabienie, oraz niekiedy ból w klatce piersiowej. W badaniu fizykalnym stwierdza się trzeszczenia, rzężenia i inne dodatkowe dźwięki osłuchowe. Diagnostyka opiera się na badaniu radiologicznym klatki piersiowej, gdzie typowo obserwuje się niejednorodne, obustronne zacienienia o charakterze plamistym.
Leczenie bronchopneumonii wymaga przede wszystkim odpowiedniej antybiotykoterapii empirycznej, modyfikowanej następnie w oparciu o wyniki posiewów i antybiogramów. W przypadkach ciężkich konieczna może być hospitalizacja z tlenoterapią i wsparciem oddechowym. Rokowanie zależy od czynnika etiologicznego, wieku pacjenta, chorób współistniejących oraz czasu rozpoczęcia właściwego leczenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Chlorheksydyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Chlorheksydyna, szeroko stosowana substancja antyseptyczna, wykazuje niski poziom toksyczności ostrej, z dawką LD50 doustną przekraczającą 2 g/kg masy ciała u myszy i szczurów oraz LD50 naskórną wynoszącą około 630-637 mg/kg u myszy i ponad 1 g/kg u szczurów. W badaniach przewlekłej toksyczności, dawka NOEL ustalona została na poziomie 0,5 mg/kg masy ciała na dobę, przy czym wyższe dawki (40 mg/kg) indukowały zmiany w wątrobie, takie jak włóknienia, martwica ogniskowa, rozrost przewodów żółciowych oraz podwyższenie poziomu ALT. Nie zaobserwowano jednoznacznej korelacji pomiędzy podawaniem chlorheksydyny a zaostrzeniem bronchopneumonii u psów, jednak dane te wymagają dalszej weryfikacji. Badania reprodukcyjne i embriotoksyczność nie wykazały istotnych zagrożeń przy dawkach do 450 mg/kg u szczurów i 175 mg/kg u królików, a toksyczność matczyna nie występowała poniżej 10 mg/kg masy ciała u szczurów.
badanie genotoksyczności, badanie toksykologiczne, bronchopneumonia, chlorheksydyna, dawka LD50, dekspantenol, działanie przeciwdrobnoustrojowe, embriotoksyczność, hemosyderoza, karcynogenność, NOEL, obszar martwicy, odczyn zapalny, odkażanie błon śluzowych, odkażanie skóry, ośrodkowy układ nerwowy, podanie doustne, podanie naskórne, podwyższony poziom ALT, rozrost przewodów żółciowych, substancja antyseptyczna, toksyczność matczyna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczny wpływ na rozród, tolerancja miejscowa, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, właściwość mutagenna, włóknienie, zmiany wątrobowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bepanthen Plus (50 mg + 5 mg)/g
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania leku Bepanthen Plus, zawierającego dekspantenol i chlorheksydynę chlorowodorku, wskazują na niską toksyczność ostrą obu składników. Dekspantenol wykazał LD50 doustne u myszy na poziomie 15 g/kg masy ciała, natomiast chlorheksydyna charakteryzowała się LD50 doustnym powyżej 2 g/kg masy ciała u myszy i szczurów oraz LD50 naskórnym odpowiednio 637 mg/kg (samce myszy) i 632 mg/kg (samice myszy). Badania przewlekłe dekspantenolu (20 mg/dzień u szczurów, 500 mg/dzień u psów) nie wykazały toksyczności ani zmian histopatologicznych, podobnie jak badania 6-miesięczne. Chlorheksydyna w dawce 0,5 mg/kg mc./dzień u psów była najwyższą dawką nie wywołującą efektów toksycznych (NOEL), choć przy wyższych dawkach (40 mg/kg mc.) obserwowano uszkodzenia wątroby i podwyższenie poziomu ALT. Nie stwierdzono jednoznacznej korelacji między podawaniem chlorheksydyny a zaostrzeniem bronchopneumonii u psów.
bronchopneumonia, dekspantenol i chlorheksydyna, działanie mutagenne, embriotoksyczność, genotoksyczność, hemosyderoza, LD50, martwica wątroby, NOEL, podwyższony poziom ALT, potencjał mutagenny, rozrost przewodów żółciowych, toksyczność matczyna, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa, tolerancja miejscowa, włóknienie, zaburzenia płodności, zmiany histopatologiczne