seleksypag
Seleksypag to nowoczesny, doustny agonista receptora prostacykliny (IP), stosowany w leczeniu tętniczego nadciśnienia płucnego (PAH). W przeciwieństwie do innych prostanoidów, seleksypag nie jest analogiem prostacykliny, lecz selektywnym agonistą receptora IP, co zapewnia mu wyższy profil bezpieczeństwa oraz wygodniejsze dawkowanie.
Lek ten działa poprzez rozszerzanie naczyń płucnych, co prowadzi do zmniejszenia oporu naczyniowego i poprawy funkcji prawej komory serca. Seleksypag jest metabolizowany w wątrobie do aktywnego metabolitu ACT-333679, który wykazuje około 37-krotnie większe powinowactwo do receptora IP niż związek macierzysty.
Skuteczność seleksypagu w terapii PAH została potwierdzona w badaniu klinicznym GRIPHON, które wykazało znaczącą redukcję ryzyka zgonu lub powikłań związanych z PAH. Lek stosuje się w monoterapii lub w terapii skojarzonej z antagonistami receptora endoteliny (ERA) i/lub inhibitorami fosfodiesterazy typu 5 (PDE-5i).
Dawkowanie seleksypagu rozpoczyna się od niskich dawek (200 μg dwa razy dziennie), które następnie są stopniowo zwiększane w odstępach tygodniowych, aż do osiągnięcia indywidualnej dawki podtrzymującej, maksymalnie do 1600 μg dwa razy dziennie. Najczęstsze działania niepożądane obejmują ból głowy, biegunkę, nudności i ból szczęki.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Nadciśnienie płucne – Leczenie
Nadciśnienie płucne to schorzenie charakteryzujące się podwyższonym ciśnieniem w tętnicach płucnych, prowadzącym do przeciążenia prawej komory serca. Leczenie opiera się na farmakoterapii, obejmującej wazodilatatory takie jak blokery kanałów wapniowych (np. diltiazem, nifedypina, amlodypina), antagoniści receptora endoteliny (bosentan, ambrisentan, macytentan), inhibitory fosfodiesterazy typu 5 (sildenafil, tadalafil), stymulatory rozpuszczalnej cyklazy guanylowej (riocyguat) oraz prostacykliny i ich analogi (epoprostenol, treprostynil, iloprost, seleksypag). Epoprostenol, podawany dożylnie, pozostaje jednym z najskuteczniejszych leków w zaawansowanym nadciśnieniu płucnym, choć wymaga ciągłego wlewu i starannej pielęgnacji cewnika. Terapia wspomagająca obejmuje antykoagulanty (np. warfaryna), diuretyki, digoksynę oraz tlenoterapię domową. Terapia skojarzona, łącząca leki z różnych grup, jest rekomendowana przez wytyczne ESC/ERS 2022, szczególnie u pacjentów z PAH o niskim i umiarkowanym ryzyku, co poprawia wydolność wysiłkową i przeżycie.
ambrisentan, angioplastyka balonowa tętnic płucnych, antagonista receptora endoteliny, antykoagulant, bloker kanału wapniowego, bosentan, digoksyna, diuretyk, epoprostenol, idiopatyczne tętnicze nadciśnienie płucne, iloprost, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, inhibitor kinazy tyrozynowej, lek przeciwzakrzepowy, macytentan, nadciśnienie płucne, niewydolność prawej komory serca, prawa komora serca, prostacyklina, przewlekłe zakrzepowo-zatorowe nadciśnienie płucne, seleksypag, septostomia przedsionkowa, sildenafil, tadalafil, terapia skojarzona, test 6-minutowego marszu, tętnica płucna, tętnicze nadciśnienie płucne, tlenoterapia, transplantacja płuc, warfaryna, wazodilatator - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół eisenmengera – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zespół Eisenmengera stanowi zaawansowane powikłanie nieleczonych wrodzonych wad serca, charakteryzujące się rozwojem nadciśnienia płucnego i odwróceniem kierunku przecieku z lewej na prawą stronę serca, co prowadzi do sinicy i przewlekłej hipoksemii. W przebiegu choroby dochodzi do przebudowy naczyń płucnych, wzrostu oporu naczyniowego oraz uszkodzenia wielonarządowego, obejmującego układy hematologiczny, kostny, nerkowy i neurologiczny. Diagnostyka i leczenie powinny być prowadzone w wyspecjalizowanych ośrodkach, z regularnymi kontrolami co najmniej raz w roku, a po hospitalizacji wizytą kontrolną w ciągu 2 tygodni, następnie co 3 miesiące. Leczenie farmakologiczne obejmuje stosowanie antagonistów receptorów endoteliny, inhibitorów fosfodiesterazy-5 (np. sildenafil), prostacyklin (np. iloprost), antybiotyków profilaktycznych, diuretyków oraz suplementacji żelaza. Terapia wazodilatacyjna poprawia hemodynamikę i jakość życia, jednak wymaga monitorowania parametrów takich jak ciśnienie tętnicze, częstość tętna i bilans płynów.
antykoagulant, bosentan, choroba pneumokokowa, deksmedetomidyna, digoksyna, diuretyk, dysfunkcja mięśnia sercowego, erytrocytoza, flebotomia, iloprost, inhibitor fosfodiesterazy 5, krwotok płucny, lek moczopędny, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze płucne, niedobór żelaza, niewydolność prawej komory, niewydolność prawokomorowa, prostacyklina, przebudowa naczyń płucnych, przeszczep serca i płuc, przetrwały przewód tętniczy, przewlekła hipoksemia, seleksypag, sildenafil, sinicza wada serca, terapia skojarzona, tlenoterapia, ubytek przegrody międzykomorowej, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, zaburzenia koncentracji, zapalenie wsierdzia, zespół Eisenmengera