metabolit 2-hydroksymetylowy
Metabolit 2-hydroksymetylowy to związek powstający w wyniku biotransformacji różnych substancji w organizmie, gdzie grupa hydroksymetylowa (-CH2OH) jest dołączona do struktury wyjściowego związku. Taka modyfikacja jest częstym etapem metabolizmu leków, ksenobiotyków oraz związków endogennych.
W procesie metabolizmu, wprowadzenie grupy 2-hydroksymetylowej zazwyczaj zachodzi w fazie I biotransformacji, często przy udziale enzymów z rodziny cytochromu P450. Modyfikacja ta zwiększa hydrofilowość związku, co ułatwia jego dalszą przemianę oraz wydalanie z organizmu.
Metabolity 2-hydroksymetylowe mają istotne znaczenie w farmakologii, gdyż mogą wykazywać odmienną aktywność biologiczną w porównaniu do związku macierzystego. W niektórych przypadkach metabolit może być bardziej aktywny farmakologicznie (prolek), w innych może wykazywać mniejszą aktywność lub działanie toksyczne. Monitorowanie stężenia tych metabolitów jest ważnym elementem badań farmakokinetycznych i toksykologicznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Olanzapine Aurovitas 10 mg
Olanzapina w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej jest farmakokinetycznie biorównoważna z tabletkami powlekanymi, co umożliwia ich zamienne stosowanie. Po podaniu doustnym lek charakteryzuje się dobrym wchłanianiem, z Tmax wynoszącym 5-8 godzin, oraz brakiem wpływu pokarmu na absorpcję. Olanzapina wykazuje wysokie (ok. 93%) wiązanie z białkami osocza, głównie albuminami i α1-kwaśną glikoproteiną, co może mieć znaczenie w kontekście interakcji lekowych. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez enzymy CYP1A2 i CYP2D6, prowadząc do powstania nieaktywnych metabolitów, z dominującym 10-N-glukuronidem, który nie przenika bariery krew-mózg. Okres półtrwania w fazie eliminacji jest zmienny i wynosi średnio 30-52 godziny, zależnie od wieku, płci i palenia tytoniu.
albumina, alfa-1 kwaśna glikoproteina, bariera krew-mózg, biorównoważność, biotransformacja, cytochrom CYP1A2, cytochrom CYP2D6, dostępność biologiczna, dysfunkcja wątroby, faza eliminacji, glukuronid, indukcja enzymatyczna, interakcja lekowa, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, marskość wątroby, metabolit 2-hydroksymetylowy, metabolit N-demetylowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, podanie doustne, schizofrenia, stężenie w osoczu, tabletka powlekana, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Olanzin 5 mg
Olanzapina, podawana doustnie, charakteryzuje się dobrą absorpcją z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po 5-8 godzinach, niezależnie od spożycia posiłków. W osoczu wiąże się w około 93% z białkami, głównie albuminami i α1-kwaśną glikoproteiną. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem izoenzymów CYP1A2 i CYP2D6, prowadząc do powstania metabolitów o znacznie mniejszej aktywności farmakologicznej niż substancja macierzysta. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z wydalaniem około 57% dawki w postaci metabolitów. Średni okres półtrwania i klirens olanzapiny wykazują zmienność zależną od wieku, płci oraz palenia tytoniu, jednak różnice te mieszczą się w zakresie zmienności osobniczej i nie wpływają istotnie na profil bezpieczeństwa leku w dawkach 5-20 mg/dobę.
alfa-1 kwaśna glikoproteina, bariera krew-mózg, biodostępność olanzapiny, CYP1A2, CYP2D6, ekspozycja na lek, indukcja enzymów cytochromu P450, izoenzym cytochromu P450, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, marskość wątroby, metabolit 2-hydroksymetylowy, metabolit N-demetylowy, metabolizm olanzapiny, olanzapina, pacjent w podeszłym wieku, schizofrenia, zaburzona czynność nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zylena 10 mg
Olanzapina w preparacie Zylena w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej wykazuje biorównoważność z tabletkami powlekanymi, cechując się porównywalną szybkością i stopniem wchłaniania. Maksymalne stężenia w osoczu osiągane są po 5-8 godzinach, a obecność pokarmu nie wpływa na absorpcję. Substancja czynna wiąże się w około 93% z białkami osocza, głównie albuminami i α1-kwaśną glikoproteiną. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez sprzęganie i utlenianie, z udziałem cytochromów P450 (CYP1A2, CYP2D6), a głównym metabolitem jest 10-N-glukuronid, nieprzenikający bariery krew-mózg. Aktywność farmakologiczna zależy przede wszystkim od olanzapiny, gdyż metabolity wykazują znacznie mniejszą aktywność biologiczną.
10-N-glukuronid, albumina, bariera krew-mózg, biorównoważność, CYP1A2, CYP2D6, cytochrom P450, dostępność biologiczna, farmakokinetyka olanzapiny, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens leku, marskość wątroby, metabolit 2-hydroksymetylowy, metabolit N-demetylowy, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, okres półtrwania, schizofrenia, tabletki olanzapiny, tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej, wiązanie z białkami osocza, α1-kwaśna glikoproteina - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Olanzapin Krka 10 mg
Olanzapina, substancja czynna leku Olanzapin Krka, charakteryzuje się dobrą absorpcją po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 5-8 godzin, niezależnie od obecności pokarmu. W osoczu olanzapina wiąże się w około 93% z białkami, głównie albuminami i α1-kwaśną glikoproteiną. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP1A2 i CYP2D6, prowadząc do powstania metabolitów o znacznie mniejszej aktywności farmakologicznej niż związek macierzysty. Eliminacja leku odbywa się głównie przez nerki, z wydalaniem około 57% dawki w postaci metabolitów. Okres półtrwania olanzapiny w fazie eliminacji wykazuje zmienność zależną od wieku, płci oraz nawyków palenia tytoniu, wynosząc od około 30 do 52 godzin, a klirens waha się od 17,5 do 27,7 l/godz.
bariera krew-mózg, CYP1A2, CYP2D6, cytochrom P450, dawkowanie leku, ekspozycja na lek, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens ogólnoustrojowy, klirens osoczowy, marskość wątroby, metabolit 2-hydroksymetylowy, metabolit N-demetylowy, metabolizm leku, niewydolność nerek, okres półtrwania, olanzapina, parametry farmakokinetyczne, schizofrenia, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami, zmienność osobnicza, α1-kwaśna glikoproteina - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Olanzapina Aurobindo 7,5 mg
Olanzapina Aurobindo w dawce 7,5 mg charakteryzuje się dobrą biodostępnością po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po 5-8 godzinach. Lek wiąże się w około 93% z białkami osocza, głównie albuminami i α1-kwaśną glikoproteiną. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem izoenzymów CYP1A2 i CYP2D6, prowadząc do powstania metabolitów o znacznie mniejszej aktywności biologicznej niż substancja macierzysta. Eliminacja olanzapiny odbywa się głównie przez metabolity wydalane z moczem, a okres półtrwania w fazie eliminacji jest zmienny i zależy od wieku, płci oraz nałogu palenia tytoniu. U osób starszych (≥65 lat) okres półtrwania wydłuża się do 51,8 h (vs 33,8 h u młodszych), a klirens zmniejsza się do 17,5 l/h (vs 18,2 l/h). U kobiet obserwuje się dłuższy okres półtrwania (36,7 h vs 32,3 h u mężczyzn) i mniejszy klirens (18,9 l/h vs 27,3 l/h). Palenie tytoniu indukuje CYP1A2, skracając okres półtrwania do 30,4 h i zwiększając klirens do 27,7 l/h u palaczy w porównaniu do niepalących (38,6 h i 18,6 l/h). Nie stwierdzono istotnych różnic farmakokinetycznych między rasami.
alfa-1 kwaśna glikoproteina, badanie bilansu masy, bariera krew-mózg, białko osoczowe, CYP1A2, CYP2D6, cytochrom P450, czas połowicznej eliminacji, dystrybucja leku, eliminacja leku, interakcja lekowa, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens ogólnoustrojowy, marskość wątroby, metabolit 2-hydroksymetylowy, metabolit N-demetylowy, metabolizm leku, metabolizm olanzapiny, niewydolność nerek, okres półtrwania, olanzapina, parametr farmakokinetyczny, profil farmakokinetyczny, przewód pokarmowy, schizofrenia, stężenie osoczowe, tabletka powlekana, wchłanianie leku, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Olpinat 5 mg
Olanzapina, substancja czynna leku Olpinat, charakteryzuje się dobrym wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 5-8 godzin. Wchłanianie nie jest modyfikowane przez obecność pokarmu. Lek wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (~93%), głównie z albuminami i α1-kwaśną glikoproteiną. Metabolizm olanzapiny zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP1A2 i P450-2D6, prowadząc do powstania metabolitu 10-N-glukuronidu, który nie przenika przez barierę krew-mózg, ograniczając wpływ na OUN. Okres półtrwania u osób młodych wynosi średnio 33,8 godziny, natomiast u osób starszych (>65 lat) jest wydłużony do 51,8 godzin, z jednoczesnym zmniejszeniem klirensu (odpowiednio 18,2 l/h vs 17,5 l/h). Płeć wpływa na farmakokinetykę – u kobiet okres półtrwania jest dłuższy (36,7 h) niż u mężczyzn (32,3 h), a klirens mniejszy (18,9 l/h vs 27,3 l/h). Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (~57% w postaci metabolitów). Palenie tytoniu indukuje metabolizm olanzapiny, skracając okres półtrwania (30,4 h u palących vs 38,6 h u niepalących) i zwiększając klirens (27,7 l/h vs 18,6 l/h).
10-N-glukuronid, albumina, bariera krew-mózg, CYP1A2, cytochrom P450, ekspozycja na lek, farmakokinetyka olanzapiny, faza eliminacji, indukcja enzymów wątrobowych, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens osoczowy, metabolit 2-hydroksymetylowy, metabolit N-demetylowy, niewydolność nerek, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, parametry farmakokinetyczne, podeszły wiek, schizofrenia, stężenie maksymalne w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności wątroby, α1-kwaśna glikoproteina - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Olanzapina Stada 10 mg
Olanzapina wykazuje dobrą absorpcję po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w czasie 5-8 godzin, przy czym biodostępność nie jest modyfikowana przez spożycie pokarmu. Lek wiąże się silnie z białkami osocza (~93%) w zakresie terapeutycznym (7-1000 ng/ml), co wpływa na jego dystrybucję i biodostępność. Metabolizm olanzapiny zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP1A2 i CYP2D6, prowadząc do powstania metabolitów o znacznie niższej aktywności farmakologicznej niż związek macierzysty. Okres półtrwania w fazie eliminacji oraz klirens wykazują zmienność zależną od wieku, płci, palenia tytoniu oraz stanu czynnościowego narządów, co wymaga indywidualizacji dawkowania w praktyce klinicznej.
10-N-glukuronid, albumina, bariera krew-mózg, białko osoczowe, biodostępność leku, biotransformacja w wątrobie, CYP1A2, CYP2D6, cytochrom P450, dysfunkcja wątroby, farmakokinetyka olanzapiny, indukcja enzymów wątrobowych, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, marskość wątroby, metabolit 2-hydroksymetylowy, metabolit N-demetylowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania eliminacji, olanzapina, schizofrenia, terapia przeciwpsychotyczna, wiązanie z białkami osocza, α1-kwaśna glikoproteina - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Olzapin 20 mg
Olanzapina wykazuje dobre wchłanianie po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenia w osoczu w czasie 5-8 godzin, niezależnie od obecności pokarmu. Lek wiąże się w około 93% z białkami osocza, głównie albuminami i alfa1-kwaśną glikoproteiną. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie poprzez sprzęganie i utlenianie, z udziałem enzymów CYP1A2 i CYP2D6, prowadząc do powstania nieaktywnych metabolitów, w tym 10-N-glukuronidu, który nie przenika przez barierę krew-mózg. Okres półtrwania olanzapiny jest zmienny i zależy od wieku, płci oraz palenia tytoniu: u osób młodszych wynosi około 33,8 godz., u starszych 51,8 godz., u kobiet 36,7 godz., u mężczyzn 32,3 godz., u niepalących 38,6 godz., a u palących 30,4 godz. Klirens leku również różni się w zależności od tych czynników, wynosząc od 17,5 do 27,7 L/godz. Pomimo tych różnic, zmienność farmakokinetyczna nie wymaga rutynowego dostosowywania dawki u większości pacjentów.
10-N-glukuronid, albumina, alfa1-kwaśna glikoproteina, bariera krew-mózg, białko osocza, biotransformacja, CYP1A2, CYP2D6, cytochrom P450, dostępność biologiczna, dystrybucja leku, ekspozycja na lek, faza eliminacji, indukcja cytochromu, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens ogólnoustrojowy, marskość wątroby, metabolit 2-hydroksymetylowy, metabolit N-demetylowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania leku, olanzapina, parametr farmakokinetyczny, proces metaboliczny, profil farmakokinetyczny, przewód pokarmowy, schizofrenia, stan stacjonarny leku, stężenie w osoczu, wchłanianie substancji czynnej - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Olanzapine Lekam 5 mg
Olanzapina w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej wykazuje biorównoważność z tabletkami powlekanymi, z podobną szybkością i stopniem wchłaniania. Maksymalne stężenia w osoczu osiągane są w ciągu 5-8 godzin po podaniu doustnym, a obecność pokarmu nie wpływa na farmakokinetykę leku. Olanzapina wiąże się w około 93% z białkami osocza (albuminy i α1-kwaśna glikoproteina), co ma znaczenie dla dystrybucji i potencjalnych interakcji. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem izoenzymów CYP1A2 i CYP2D6, prowadząc do powstania metabolitów o znacznie mniejszej aktywności farmakologicznej niż związek macierzysty. Okres półtrwania w fazie eliminacji jest zmienny i zależy od wieku, płci oraz palenia tytoniu, wynosząc średnio 33,8 godziny u osób młodszych i 51,8 godzin u osób ≥65 lat, z klirensem odpowiednio 18,2 l/h i 17,5 l/h.
10-N-glukuronid, albuminy, bariera krew-mózg, biorównoważność, ciężkie zaburzenie czynności nerek, CYP1A2, CYP2D6, dostępność biologiczna, dystrybucja leku, farmakokinetyka olanzapiny, faza eliminacji, izoenzym cytochromu P450, klasyfikacja Child-Pugh, klirens, klirens ogólnoustrojowy, marskość wątroby, metabolit 2-hydroksymetylowy, metabolit N-demetylowy, metabolit olanzapiny, okres półtrwania, palenie tytoniu, sprzęganie, stężenie maksymalne, tabletka powlekana, tabletka ulegająca rozpadowi, utlenianie, α1-kwaśna glikoproteina - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Olzapin 5 mg
Olanzapina, dostępna w dawkach 5 mg i 10 mg, charakteryzuje się dobrą absorpcją po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po 5-8 godzinach. Wchłanianie nie jest zależne od obecności pokarmu. Substancja wiąże się w 93% z białkami osocza, głównie albuminami i α1-kwaśną glikoproteiną, co może wpływać na interakcje lekowe. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez enzymy CYP1A2 i CYP2D6, prowadząc do powstania metabolitu 10-N-glukuronidu, który nie przenika bariery krew-mózg. Okres półtrwania olanzapiny w fazie eliminacji jest zmienny: u osób starszych (≥65 lat) wynosi średnio 51,8 h (klirens 17,5 l/h), u młodszych 33,8 h (klirens 18,2 l/h), u kobiet 36,7 h (klirens 18,9 l/h), a u mężczyzn 32,3 h (klirens 27,3 l/h). Palenie tytoniu skraca okres półtrwania (30,4 h u palących vs. 38,6 h u niepalących) i zwiększa klirens (27,7 l/h vs. 18,6 l/h). Niewydolność nerek i wątroby wykazują ograniczony wpływ na farmakokinetykę olanzapiny, a różnice etniczne nie wymagają modyfikacji dawkowania.
10-N-glukuronid, absorpcja doustna, alfa-1 kwaśna glikoproteina, bariera krew-mózg, cytochrom P450 2D6, cytochrom P450-CYP1A2, dostępność biologiczna, enzymy cytochromu P450, faza eliminacji, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, maksymalne stężenie leku, marskość wątroby, metabolit 2-hydroksymetylowy, metabolit N-demetylowy, metabolizm olanzapiny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, schizofrenia, tabletka powlekana, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zolaxa Rapid 20 mg
Olanzapina w preparacie Zolaxa Rapid w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej wykazuje pełną biorównoważność z tabletkami powlekanymi, z podobną szybkością i stopniem wchłaniania. Maksymalne stężenia w osoczu osiągane są po 5-8 godzinach, a obecność pokarmu nie wpływa na absorpcję. Olanzapina wiąże się w około 93% z białkami osocza, głównie albuminami i α1-kwaśną glikoproteiną. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez sprzęganie i utlenianie, z udziałem enzymów CYP1A2 i CYP2D6, prowadząc do powstania metabolitów o znacznie mniejszej aktywności biologicznej. Aktywność farmakologiczna zależy głównie od stężenia substancji macierzystej. Średni okres półtrwania u zdrowych osób młodych wynosi około 33,8 godziny, a klirens 18,2 l/h.
10-N-glukuronid, bariera krew-mózg, bilans masy, biorównoważność, biotransformacja, cytochrom P450 2D6, cytochrom P450-CYP1A2, cytochromy, ekspozycja na lek, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens osoczowy, metabolit 2-hydroksymetylowy, metabolit N-demetylowy, niewydolność nerek, okres półtrwania eliminacji, olanzapina, profil farmakokinetyczny, stężenie maksymalne, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby, zdarzenia niepożądane, znakowanie radioaktywne, α1-kwaśna glikoproteina - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Olanzapine APC 20 mg
Olanzapina w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej wykazuje biorównoważność z formą powlekaną, co umożliwia ich zamienne stosowanie bez utraty skuteczności terapeutycznej. Po podaniu doustnym lek charakteryzuje się dobrym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenia w osoczu w ciągu 5-8 godzin, niezależnie od obecności pokarmu. Olanzapina wiąże się z białkami osocza w około 93% (w zakresie stężeń terapeutycznych 7-1000 ng/ml), głównie z albuminami i α1-kwaśną glikoproteiną, co wpływa na jej dystrybucję. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem izoenzymów CYP1A2 i CYP2D6, prowadząc do powstania metabolitów o znacznie mniejszej aktywności farmakologicznej, z których głównym jest 10-N-glukuronid nieprzenikający bariery krew-mózg. Eliminacja odbywa się głównie przez metabolity wydalane z moczem (około 57%).
10-N-glukuronid, albumina, bariera krew-mózg, biodostępność, biorównoważność, CYP1A2, CYP2D6, cytochrom P450, faza eliminacji, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, marskość wątroby, metabolit 2-hydroksymetylowy, metabolit główny, metabolit N-demetylowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, olanzapina, schizofrenia, skala Child-Pugh, stężenie maksymalne, wiązanie z białkami osocza, α1-kwaśna glikoproteina - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Olanzapin Krka 15 mg
Olanzapina charakteryzuje się dobrym wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu w ciągu 5-8 godzin, niezależnie od obecności pokarmu. Lek wiąże się w około 93% z białkami osocza, głównie albuminami i α1-kwaśną glikoproteiną, co wpływa na jego dystrybucję. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP1A2 i CYP2D6, prowadząc do powstania metabolitów o znacznie mniejszej aktywności biologicznej niż związek macierzysty. Okres półtrwania olanzapiny w fazie eliminacji wykazuje zmienność zależną od wieku, płci i palenia tytoniu: u osób starszych (≥65 lat) wynosi 51,8 godz., u młodszych 33,8 godz.; u kobiet 36,7 godz., u mężczyzn 32,3 godz.; u niepalących 38,6 godz., u palących 30,4 godz. Klirens leku jest odpowiednio niższy u osób starszych (17,5 l/godz.), kobiet (18,9 l/godz.) i niepalących (18,6 l/godz.) w porównaniu do młodszych (18,2 l/godz.), mężczyzn (27,3 l/godz.) i palących (27,7 l/godz.).
10-N-glukuronid, albumina, alfa-1 kwaśna glikoproteina, bariera krew-mózg, białko osocza, biodostępność olanzapiny, biotransformacja leku, biotransformacja olanzapiny, CYP1A2, CYP2D6, cytochrom P450, dysfunkcja wątroby, działanie niepożądane, ekspozycja na lek, farmakokinetyka, farmakokinetyka olanzapiny, faza eliminacji, indukcja enzymu, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens ogólnoustrojowy, maksymalne stężenie substancji czynnej, marskość wątroby, metabolit 2-hydroksymetylowy, metabolit N-demetylowy, niewydolność nerek, okres półtrwania leku, schizofrenia - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Olanzapine Bluefish 5 mg
Olanzapina w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej jest biorównoważna z tabletkami powlekanymi, wykazując podobną szybkość i stopień wchłaniania, co umożliwia ich zamienność. Maksymalne stężenia w osoczu osiągane są po 5-8 godzinach od podania doustnego, a przyjmowanie leku z pokarmem nie wpływa na jego biodostępność. Olanzapina wiąże się w około 93% z białkami osocza (albuminy i α1-kwaśna glikoproteina), co ma znaczenie przy potencjalnych interakcjach lekowych. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem CYP1A2 i CYP2D6, prowadząc do powstania nieaktywnych metabolitów, a aktywność farmakologiczna zależy głównie od niezmienionej olanzapiny. Średni okres półtrwania i klirens wykazują zmienność zależną od wieku, płci oraz palenia tytoniu, co należy uwzględnić przy ustalaniu dawkowania.
10-N-glukuronid, albumina, bariera krew-mózg, biorównoważność, CYP1A2, CYP2D6, ekspozycja na lek, faza eliminacji, indukcja enzymów wątrobowych, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens ogólnoustrojowy, klirens osoczowy, marskość wątroby, metabolit 2-hydroksymetylowy, metabolit N-demetylowy, okres półtrwania olanzapiny, parametry farmakokinetyczne, α1-kwaśna glikoproteina - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Olanzaran 10 mg
Olanzapina w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej charakteryzuje się dobrym wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu w ciągu 5-8 godzin. Wchłanianie nie jest zależne od obecności pokarmu. Lek wiąże się w 93% z białkami osocza, głównie albuminami i α1-kwaśnymi glikoproteinami, co może wpływać na biodostępność i interakcje lekowe. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP1A2 i CYP2D6, prowadząc do powstania metabolitów o znacznie mniejszej aktywności biologicznej niż substancja macierzysta. Dominującym metabolitem jest 10-N-glukuronid, który nie przenika bariery krew-mózg. Eliminacja olanzapiny wykazuje zmienność zależną od wieku, płci, palenia tytoniu oraz stanu czynnościowego wątroby i nerek, przy czym okres półtrwania u osób starszych wynosi średnio 51,8 godziny, a u młodszych 33,8 godziny, a klirens odpowiednio 17,5 l/h i 18,2 l/h.
10-N-glukuronid, albumina i α1-kwaśna glikoproteina, bariera krew-mózg, biodostępność leku, cytochrom P450, faza eliminacji, indukcja enzymów wątrobowych, izoforma CYP, klirens kreatyniny, klirens leku, metabolit 2-hydroksymetylowy, metabolit N-demetylowy, okres półtrwania, olanzapina, proces metaboliczny, schizofrenia, stężenie terapeutyczne, szlak metaboliczny, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, właściwość farmakokinetyczna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmienność osobnicza, znakowanie radioaktywne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zolaxa Rapid 5 mg
Olanzapina w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej (Zolaxa Rapid) wykazuje bioróżnoważność z tabletkami powlekanymi, co umożliwia ich zamienność. Po podaniu doustnym olanzapina jest dobrze wchłaniana, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 5-8 godzin, a obecność pokarmu nie wpływa na jej absorpcję. Lek charakteryzuje się wysokim (około 93%) wiązaniem z białkami osocza, głównie albuminami i α1-kwaśną glikoproteiną. Metabolizm zachodzi w wątrobie, głównie przez sprzęganie i utlenianie z udziałem cytochromów P450 (CYP1A2, CYP2D6), a głównym metabolitem jest 10-N-glukuronid, nieprzenikający do OUN. Aktywność farmakologiczna zależy przede wszystkim od olanzapiny, nie od jej metabolitów. Średni okres półtrwania i klirens wykazują zmienność zależną od wieku, płci, palenia tytoniu oraz stanu czynnościowego wątroby i nerek.
bariera krew-mózg, biotransformacja olanzapiny, cytochrom P450, cytochromy P450, dostępność biologiczna, działanie niepożądane, ekspozycja na lek, farmakokinetyka olanzapiny, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens osoczowy, metabolit 2-hydroksymetylowy, metabolit N-demetylowy, niewydolność nerek, okres półtrwania, schizofrenia, stężenie w osoczu, wchłanianie olanzapiny, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby, znakowanie radioaktywne, α1-kwaśna glikoproteina - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zolaxa 20 mg
Olanzapina, substancja czynna preparatu Zolaxa, charakteryzuje się dobrą biodostępnością po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 5-8 godzin, bez wpływu pokarmu na wchłanianie. Lek wykazuje wysokie (ok. 93%) wiązanie z białkami osocza, głównie albuminami i α1-kwaśną glikoproteiną, co może mieć znaczenie przy kojarzonym stosowaniu leków o podobnym powinowactwie. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem izoenzymów CYP1A2 i CYP2D6, prowadząc do powstania metabolitów o znacznie mniejszej aktywności biologicznej, a głównym metabolitem jest 10-N-glukuronid. Średni okres półtrwania olanzapiny w fazie eliminacji wynosi od 32,3 do 36,7 godzin u dorosłych, z różnicami zależnymi od wieku i płci, a około 57% dawki jest wydalane z moczem w postaci metabolitów.
aktywność farmakologiczna, albumina, bariera krew-mózg, białka osocza, biodostępność leku, CYP1A2, CYP2D6, cytochrom P450, farmakokinetyka, faza eliminacji, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens osoczowy, metabolit 2-hydroksymetylowy, metabolit N-demetylowy, N-glukuronid, niewydolność nerek, okres półtrwania, olanzapina, schizofrenia, stężenie w osoczu krwi, zaburzenia czynności wątroby, znakowanie radioaktywne, Zolaxa, α1-kwaśna glikoproteina - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Olzapin 15 mg
Olanzapina charakteryzuje się dobrym wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu w czasie 5-8 godzin, niezależnie od obecności pokarmu. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~93%), głównie albuminami i alfa1-kwaśną glikoproteiną, co wpływa na jego dystrybucję i okres półtrwania. Metabolizm olanzapiny zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem izoenzymów CYP1A2 i CYP2D6, prowadząc do powstania metabolitów o znacznie mniejszej aktywności farmakologicznej niż związek macierzysty. Okres półtrwania w fazie eliminacji wykazuje zmienność zależną od wieku, płci oraz palenia tytoniu: u osób starszych (>65 lat) wynosi średnio 51,8 godz., u młodszych 33,8 godz.; u kobiet 36,7 godz., u mężczyzn 32,3 godz.; u niepalących 38,6 godz., a u palących 30,4 godz. Klirens osoczowy jest odpowiednio niższy u osób starszych (17,5 L/godz.), kobiet (18,9 L/godz.) oraz niepalących (18,6 L/godz.) w porównaniu do młodszych, mężczyzn (27,3 L/godz.) i palących (27,7 L/godz.).
10-N-glukuronid, alfa1-kwaśna glikoproteina, bariera krew-mózg, biodostępność olanzapiny, CYP1A2, CYP2D6, dystrybucja leku, działanie ośrodkowe, eliminacja leku, farmakokinetyka leku, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, klirens osoczowy, marskość wątroby, metabolit 2-hydroksymetylowy, metabolit N-demetylowy, metabolizm leku, niewydolność nerek, okres półtrwania, stężenie osoczowe, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, związek macierzysty - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Olanzapina Viatris 5 mg
Olanzapina Viatris w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej wykazuje biorównoważność z tabletkami powlekanymi, co umożliwia ich zamienność w praktyce klinicznej. Lek charakteryzuje się dobrym wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 5-8 godzin, niezależnie od obecności pokarmu. Olanzapina wiąże się w około 93% z białkami osocza (albuminy i α1-kwaśna glikoproteina) w stężeniach terapeutycznych 7-1000 ng/ml. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem CYP1A2 i CYP2D6, prowadząc do powstania metabolitów o znacznie mniejszej aktywności farmakologicznej, co podkreśla znaczenie stężenia niezmienionej olanzapiny dla efektu terapeutycznego.
10-N-glukuronid, CYP1A2, CYP2D6, ekspozycja na lek, farmakokinetyka olanzapiny, indukcja enzymu CYP1A2, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens ogólnoustrojowy, klirens osoczowy, marskość wątroby, metabolit 2-hydroksymetylowy, metabolit N-demetylowy, niewydolność nerek, okres półtrwania olanzapiny, palenie tytoniu, profil farmakokinetyczny, schizofrenia, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, zaburzenia czynności wątroby, α1-kwaśna glikoproteina - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Olanzapin Krka 7,5 mg
Olanzapina w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej wykazuje pełną biorównoważność ze standardowymi tabletkami, co umożliwia ich zamienne stosowanie. Po podaniu doustnym lek osiąga maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 5-8 godzin, a obecność pokarmu nie wpływa na jego wchłanianie. Olanzapina wiąże się w około 93% z białkami osocza, głównie albuminami i kwaśną glikoproteiną α₁, co może mieć znaczenie przy potencjalnych interakcjach lekowych. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem izoenzymów CYP1A2 i CYP2D6, prowadząc do powstania metabolitów o znacznie mniejszej aktywności farmakologicznej niż lek macierzysty. Głównym metabolitem jest 10-N-glukuronid, który nie przenika przez barierę krew-mózg, co podkreśla, że efekt terapeutyczny zależy głównie od niezmienionej olanzapiny.
10-N-glukuronid, albumina, bariera krew-mózg, biodostępność, biorównoważność, biotransformacja, CYP1A2, CYP2D6, faza eliminacji, izoenzym cytochromu P450, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens ogólnoustrojowy, klirens osoczowy, kwaśna glikoproteina α1, marskość wątroby, metabolit 2-hydroksymetylowy, metabolit N-demetylowy, okres półtrwania, olanzapina, schizofrenia, stężenie w osoczu, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zolaxa Rapid 10 mg
Olanzapina w postaci tabletek ulegających rozpadowi (Zolaxa Rapid) wykazuje pełną biorównoważność z tradycyjnymi tabletkami powlekanymi, co umożliwia zamienne stosowanie bez zmiany dawkowania. Po podaniu doustnym olanzapina osiąga maksymalne stężenie w osoczu w 5-8 godzin, a obecność pokarmu nie wpływa na jej wchłanianie. Substancja czynna wiąże się w około 93% z białkami osocza (albuminy i α1-kwaśna glikoproteina), co może mieć znaczenie w kontekście interakcji lekowych. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym oraz utlenianie, z udziałem izoenzymów CYP1A2 i CYP2D6. Główny metabolit 10-N-glukuronid jest farmakologicznie nieaktywny i nie przenika do OUN. Aktywność terapeutyczna zależy przede wszystkim od stężenia niezmienionej olanzapiny.
10-N-glukuronid, absorpcja z przewodu pokarmowego, bariera krew-mózg, białko osocza, biodostępność olanzapiny, biorównoważność olanzapiny, CYP1A2, CYP2D6, ekspozycja na olanzapinę, faza eliminacji, indukcja enzymów wątrobowych, izoenzym cytochromu P450, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens osoczowy, kumulacja substancji czynnej, łagodne zaburzenie czynności wątroby, metabolit 2-hydroksymetylowy, metabolit N-demetylowy, metabolizm olanzapiny, niewydolność nerek, okres półtrwania olanzapiny, parametr farmakokinetyczny, profil działań niepożądanych, reakcja utleniania, schizofrenia, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stężenie w osoczu, tabletka powlekana, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, wchłanianie substancji czynnej, zmienność osobnicza, α1-kwaśna glikoproteina - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Olanzapine Aurovitas 20 mg
Olanzapina w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej wykazuje biorównoważność z tabletkami powlekanymi, co umożliwia ich zamienne stosowanie. Po podaniu doustnym lek charakteryzuje się szybkim wchłanianiem, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 5-8 godzin, niezależnie od obecności pokarmu. Olanzapina wiąże się w około 93% z białkami osocza (albuminy i α1-kwaśna glikoproteina), a jej metabolizm zachodzi głównie w wątrobie z udziałem enzymów CYP1A2 i CYP2D6, prowadząc do powstania metabolitów o znacznie mniejszej aktywności biologicznej. Średni okres półtrwania w fazie eliminacji jest zmienny i zależy od wieku, płci oraz palenia tytoniu, wynosząc od 30,4 do 51,8 godzin, a klirens waha się od 17,5 do 27,7 L/h. W badaniach nie stwierdzono konieczności modyfikacji dawki u pacjentów z niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <10 ml/min) ani u osób z łagodnymi do umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby.
absorpcja z przewodu pokarmowego, aktywność farmakologiczna, albumina, bariera krew-mózg, biorównoważność, biotransformacja, CYP1A2, cytochrom, cytochrom P450 2D6, dystrybucja leku, ekspozycja na lek, indukcja enzymatyczna, klirens, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, klirens osoczowy, marskość wątroby, metabolit 2-hydroksymetylowy, metabolit N-demetylowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, palenie tytoniu, rasa kaukaska, schizofrenia, skala Childa-Pugha, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, α1-kwaśna glikoproteina - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Olanzapine Aurovitas 5 mg
Olanzapine Aurovitas w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej wykazuje biorównoważność z tabletkami powlekanymi, co umożliwia ich zamienność bez zmiany parametrów farmakokinetycznych. Lek charakteryzuje się dobrym wchłanianiem po podaniu doustnym, z Tmax wynoszącym 5-8 godzin, a obecność pokarmu nie wpływa na jego absorpcję. Olanzapina wiąże się w około 93% z białkami osocza (albuminy i α1-kwaśna glikoproteina). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem izoenzymów CYP1A2 i CYP2D6, prowadząc do powstania nieaktywnego metabolitu 10-N-glukuronidu. Okres półtrwania i klirens olanzapiny ulegają modyfikacjom pod wpływem wieku, płci oraz palenia tytoniu: u osób starszych (≥65 lat) t½ wynosi 51,8 h (klirens 17,5 L/h), u młodszych 33,8 h (klirens 18,2 L/h), u kobiet t½ 36,7 h (klirens 18,9 L/h), u mężczyzn t½ 32,3 h (klirens 27,3 L/h), u niepalących t½ 38,6 h (klirens 18,6 L/h), a u palących t½ 30,4 h (klirens 27,7 L/h). Niewydolność nerek, nawet ciężka (klirens kreatyniny <10 mL/min), nie wymaga modyfikacji dawkowania, gdyż farmakokinetyka leku pozostaje niezmieniona.
10-N-glukuronid, albumina, bariera krew-mózg, biorównoważność, CYP1A2, CYP2D6, cytochrom P450, ekspozycja na lek, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, marskość wątroby, metabolit 2-hydroksymetylowy, metabolit N-demetylowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, olanzapina, sprzęganie metaboliczne, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, Tmax, utlenianie metaboliczne, wchłanianie doustne, α1-kwaśna glikoproteina - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Egolanza 10 mg
Olanzapina, substancja czynna leku Egolanza, charakteryzuje się dobrą absorpcją po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu w ciągu 5-8 godzin, niezależnie od obecności pokarmu. W osoczu olanzapina wiąże się w około 93% z białkami, głównie albuminami i α1-kwaśną glikoproteiną, co wpływa na jej dystrybucję i dostępność do tkanek. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, gdzie powstaje nieaktywny 10-N-glukuronid oraz metabolity powstające dzięki izoenzymom CYP1A2 i CYP2D6, które wykazują znacznie mniejszą aktywność biologiczną. Okres półtrwania olanzapiny w fazie eliminacji jest zmienny i zależy od wieku, płci oraz nałogu palenia tytoniu, wynosząc od około 30,4 do 51,8 godzin, a klirens waha się od 17,5 do 27,7 l/h. Wydalanie odbywa się głównie przez nerki, z około 57% dawki wydalanej w postaci metabolitów.
albumina, alfa-1 kwaśna glikoproteina, bariera krew-mózg, białko osocza, biodostępność leku, biotransformacja, CYP1A2, CYP2D6, cytochrom P450, ekspozycja na lek, faza eliminacji, glukuronid, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens ogólnoustrojowy, klirens osoczowy, marskość wątroby, metabolit 2-hydroksymetylowy, metabolit N-demetylowy, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, okres półtrwania, podanie doustne, schizofrenia, skala Childs Pugh, stężenie w osoczu, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Olanzapina Viatris 20 mg
Olanzapina w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej wykazuje biorównoważność z tabletkami powlekanymi, co umożliwia ich zamienność bez konieczności zmiany dawkowania. Lek charakteryzuje się dobrym wchłanianiem doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 5-8 godzin, niezależnie od przyjmowania pokarmu. Olanzapina wiąże się w około 93% z białkami osocza, głównie albuminami i α1-kwaśną glikoproteiną. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie z udziałem enzymów CYP1A2 i CYP2D6, a dominującym metabolitem jest 10-N-glukuronid, nieprzenikający bariery krew-mózg. Metabolity wykazują znacznie mniejszą aktywność biologiczną niż substancja macierzysta, co podkreśla, że efekt farmakologiczny zależy przede wszystkim od olanzapiny.
10-N-glukuronid, badanie bilansu masy, bariera krew-mózg, biorównoważność, CYP1A2, cytochrom P450, dostępność biologiczna, ekspozycja na lek, faza eliminacji, indukcja enzymu, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, klirens osoczowy, maksymalne stężenie leku w osoczu, marskość wątroby, metabolit 2-hydroksymetylowy, metabolit N-demetylowy, okres półtrwania, okres półtrwania w fazie eliminacji, ośrodkowy układ nerwowy, schizofrenia, sprzęganie i utlenianie, stan stacjonarny, tabletki powlekane, tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej, wiązanie z białkami osocza, zdarzenia niepożądane, zmienność osobnicza, znakowanie radioaktywne, α1-kwaśna glikoproteina - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zolafren-Swift 20 mg
Olanzapina w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej (Zolafren-Swift) wykazuje biorównoważność z tabletkami powlekanymi, z podobną szybkością i stopniem wchłaniania. Maksymalne stężenia w osoczu osiągane są po 5-8 godzinach, a proces wchłaniania nie jest modyfikowany przez obecność pokarmu. Olanzapina wiąże się z białkami osocza w około 93% (głównie albuminy i α1-kwaśna glikoproteina), co ma znaczenie dla dystrybucji i potencjalnych interakcji lekowych. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP1A2 i CYP2D6, prowadząc do powstania metabolitów o znacznie mniejszej aktywności farmakologicznej niż lek macierzysty. Aktywność terapeutyczna zależy przede wszystkim od olanzapiny, a nie jej metabolitów.
albumina, bariera krew-mózg, biorównoważność, CYP1A2, CYP2D6, dysfunkcja wątroby, ekspozycja na lek, farmakokinetyka olanzapiny, indukcja enzymu, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, klirens osoczowy, marskość wątroby, metabolit 2-hydroksymetylowy, metabolit N-demetylowy, niewydolność nerek, okres półtrwania, sprzęganie, stężenie maksymalne, tabletki olanzapiny, utlenianie, wiązanie z białkami, α1-kwaśna glikoproteina - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Anzorin 5 mg
Olanzapina w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej (Anzorin, 5 mg) wykazuje biorównoważność z tabletkami powlekanymi, co umożliwia ich zamienne stosowanie. Lek charakteryzuje się dobrym wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenia w osoczu w ciągu 5-8 godzin, bez wpływu pokarmu na absorpcję. Olanzapina wiąże się w około 93% z białkami osocza (albuminy i α1-kwaśna glikoproteina). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez sprzęganie i utlenianie, z udziałem enzymów CYP1A2 i CYP2D6, a głównym metabolitem jest 10-N-glukuronid, nieprzenikający bariery krew-mózg. Aktywność farmakologiczna zależy głównie od związku macierzystego, gdyż metabolity wykazują znacznie mniejszą aktywność in vivo.
albuminy, bariera krew-mózg, bilans masy, biorównoważność, ciężka niewydolność nerek, cytochrom P450 2D6, cytochrom P450-CYP1A2, dostępność biologiczna, ekspozycja na lek, faza eliminacji, indukcja enzymów metabolizujących, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens ogólnoustrojowy, klirens osoczowy, kwaśna glikoproteina, marskość wątroby, metabolit 2-hydroksymetylowy, metabolit N-demetylowy, metabolizm olanzapiny, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, schizofrenia, sprzęganie i utlenianie, stężenie maksymalne w osoczu, tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zolafren 15 mg
Olanzapina, substancja czynna leku Zolafren, charakteryzuje się dobrym wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 5-8 godzin, niezależnie od obecności pokarmu. W organizmie wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~93%), głównie albuminami i α1-kwaśną glikoproteiną, co może wpływać na interakcje lekowe. Metabolizm olanzapiny zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem izoenzymów CYP1A2 i CYP2D6, prowadząc do powstania metabolitu 10-N-glukuronidu, który nie przenika przez barierę krew-mózg. Okres półtrwania u osób młodych wynosi średnio 33,8 godziny, a około 57% dawki jest wydalane z moczem w postaci metabolitów. Wiek, płeć oraz palenie tytoniu wpływają na farmakokinetykę: u osób ≥65 lat okres półtrwania wydłuża się do 51,8 godzin, u kobiet wynosi 36,7 godzin, a u mężczyzn 32,3 godzin; osoby niepalące mają dłuższy okres półtrwania (38,6 godzin) i niższy klirens (18,6 L/godz.) niż palący (30,4 godzin i 27,7 L/godz.).
albuminy, alfa1-kwaśna glikoproteina, bariera krew-mózg, biodostępność leku, cytochrom P450, ekspozycja na lek, faza eliminacji leku, indukcja enzymatyczna, izoenzym CYP1A2, izoenzym CYP2D6, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens ogólnoustrojowy, marskość wątroby, metabolit 2-hydroksymetylowy, metabolit N-demetylowy, N-glukuronid, niewydolność nerek, okres półtrwania leku, olanzapina, schizofrenia, sprzęganie i utlenianie, stężenie maksymalne w osoczu, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Olanzapina Viatris 15 mg
Olanzapina Viatris w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej wykazuje pełną biorównoważność z tabletkami powlekanymi, co umożliwia ich zamienność bez konieczności zmiany dawkowania. Po podaniu doustnym olanzapina jest dobrze wchłaniana, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 5-8 godzin, a spożycie posiłków nie wpływa na jej wchłanianie. Substancja czynna wiąże się w około 93% z białkami osocza, głównie albuminami i α1-kwaśną glikoproteiną, co ma znaczenie przy potencjalnych interakcjach lekowych. Metabolizm olanzapiny zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem izoenzymów CYP1A2 i CYP2D6, prowadząc do powstania metabolitów o znacznie mniejszej aktywności farmakologicznej, z dominującym metabolitem 10-N-glukuronidem, który nie przenika przez barierę krew-mózg.
albumina, bariera krew-mózg, biorównoważność, CYP1A2, CYP2D6, cytochrom P450, ekspozycja na lek, faza eliminacji, indukcja enzymów wątrobowych, klasyfikacja Child-Pugh, klirens, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, marskość wątroby, metabolit 2-hydroksymetylowy, metabolit N-demetylowy, N-glukuronid, niewydolność nerek, okres półtrwania, olanzapina, schizofrenia, sprzęganie, stężenie w osoczu, tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej, utlenianie, wiązanie z białkami osocza, α1-kwaśna glikoproteina - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Olanzaran 10 mg
Olanzapina, substancja czynna preparatu Olanzaran (5 mg i 10 mg), charakteryzuje się dobrą absorpcją po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 5-8 godzin, bez wpływu posiłków na wchłanianie. W zakresie terapeutycznym (7-1000 ng/ml) olanzapina wiąże się z białkami osocza w około 93%, głównie z albuminami i α1-kwaśnymi-glikoproteinami. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP1A2 i CYP2D6, prowadząc do powstania metabolitów o znacznie mniejszej aktywności farmakologicznej niż związek macierzysty. Dominującą aktywność farmakologiczną wykazuje więc niezmieniona olanzapina. Okres półtrwania w fazie eliminacji jest zmienny i zależy od wieku, płci, palenia tytoniu oraz czynności nerek, wynosząc od około 30,4 do 51,8 godzin, a klirens od 17,5 do 27,7 l/h.
10-N-glukuronid, absorpcja leku, bariera krew-mózg, białko osocza, biotransformacja, CYP1A2, CYP2D6, dostępność biologiczna, farmakokinetyka u młodzieży, faza eliminacji, klirens kreatyniny, klirens olanzapiny, maksymalne stężenie w osoczu, metabolit 2-hydroksymetylowy, metabolit N-demetylowy, okres półtrwania, olanzapina, osoba w podeszłym wieku, palenie tytoniu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, α1-kwaśna glikoproteina - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zolaxa Rapid 15 mg
Olanzapina w postaci tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej (Żolaxa Rapid) wykazuje farmakokinetykę zbliżoną do tabletek powlekanych, co umożliwia ich zamienność. Po podaniu doustnym olanzapina jest dobrze wchłaniana, osiągając maksymalne stężenia w osoczu po 5-8 godzinach, niezależnie od obecności pokarmu. Lek wiąże się silnie z białkami osocza (~93%), głównie albuminami i α1-kwaśną glikoproteiną. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP1A2 i CYP2D6, z powstaniem metabolitów o znacznie mniejszej aktywności farmakologicznej niż związek macierzysty. Eliminacja olanzapiny wykazuje zmienność zależną od wieku, płci, palenia tytoniu oraz funkcji wątroby, co należy uwzględnić w indywidualizacji dawkowania.
10-N-glukuronid, albumina, bariera krew-mózg, biorównoważność, CYP1A2, CYP2D6, ekspozycja na lek, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, metabolit 2-hydroksymetylowy, metabolit N-demetylowy, niewydolność nerek, okres półtrwania, stężenie maksymalne w osoczu, tabletka ulegająca rozpadowi, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby, α1-kwaśna glikoproteina - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zylena 20 mg
Olanzapina w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej (Zylena) wykazuje biorównoważność z tabletkami powlekanymi, co umożliwia ich zamienność bez utraty efektu terapeutycznego. Po podaniu doustnym lek jest dobrze wchłaniany, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 5-8 godzin, a obecność pokarmu nie wpływa na jego absorpcję. Olanzapina wiąże się w około 93% z białkami osocza (albuminy i α1-kwaśna glikoproteina), co ma znaczenie dla dystrybucji i potencjalnych interakcji lekowych. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP1A2 i CYP2D6, z powstaniem metabolitów o znacznie mniejszej aktywności biologicznej niż związek macierzysty. Średni okres półtrwania olanzapiny jest zmienny i zależy od wieku, płci oraz palenia tytoniu, co wpływa na dawkowanie i osiągnięcie stanu stacjonarnego.
albumina, bariera krew-mózg, biorównoważność, CYP1A2, CYP2D6, cytochrom P450, dostępność biologiczna, faza eliminacji, indukcja enzymów wątrobowych, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens ogólnoustrojowy, marskość wątroby, metabolit 2-hydroksymetylowy, metabolit N-demetylowy, N-glukuronid, niewydolność nerek, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, podanie doustne, podanie dożylne, schizofrenia, sprzęganie, stan stacjonarny, utlenianie, α1-kwaśna glikoproteina - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Olanzapine Aurovitas 15 mg
Olanzapina w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej jest biorównoważna z tabletkami powlekanymi, wykazując podobną szybkość i stopień wchłaniania, co umożliwia ich zamienne stosowanie. Po podaniu doustnym olanzapina osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w czasie 5-8 godzin, a jej absorpcja nie jest zależna od przyjmowania pokarmu. Lek wiąże się w około 93% z białkami osocza, głównie albuminami i α1-kwaśną glikoproteiną, co ma znaczenie dla dystrybucji i potencjalnych interakcji lekowych. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez sprzęganie i utlenianie, z udziałem enzymów CYP1A2 i CYP2D6, a dominującym metabolitem jest 10-N-glukuronid, nieprzenikający bariery krew-mózg. Metabolity wykazują znacznie mniejszą aktywność farmakologiczną niż olanzapina macierzysta, która odpowiada za efekt terapeutyczny.
absorpcja leku, albumina, alfa-1 kwaśna glikoproteina, bariera krew-mózg, biorównoważność, CYP1A2, CYP2D6, cytochrom P450, indukcja enzymatyczna, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, klirens osoczowy, marskość wątroby, metabolit 2-hydroksymetylowy, metabolit N-demetylowy, N-glukuronid, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, okres półtrwania leku, sprzęganie metaboliczne, stężenie maksymalne w osoczu, utlenianie metaboliczne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Olanzapine Aurovitas 5 mg
Olanzapina charakteryzuje się dobrym wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu po 5-8 godzinach, niezależnie od obecności pokarmu. Lek wiąże się z białkami osocza w około 93% (stężenia 7-1000 ng/ml), głównie z albuminami i α1-kwaśną glikoproteiną, co wpływa na objętość dystrybucji i czas półtrwania. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez sprzęganie i utlenianie, z udziałem CYP1A2 i CYP2D6, prowadząc do powstania metabolitów o znacznie mniejszej aktywności biologicznej. Okres półtrwania u zdrowych dorosłych wynosi średnio 33,8 godziny, a około 57% dawki jest wydalane z moczem w postaci metabolitów. Wiek, płeć, palenie tytoniu oraz niewydolność narządów wpływają na farmakokinetykę olanzapiny, jednak zmienność ta mieści się w granicach klinicznie akceptowalnych.
bariera krew-mózg, biodostępność leku, CYP1A2, CYP2D6, cytochrom P450, farmakokinetyka olanzapiny, indukcja enzymatyczna, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens osoczowy, marskość wątroby, metabolit 2-hydroksymetylowy, metabolit N-demetylowy, metabolizm olanzapiny, N-glukuronid, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, olanzapina, podeszły wiek, połowiczna eliminacja, procesy ADME, profil bezpieczeństwa, schizofrenia, utlenianie, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności wątroby, α1-kwaśna glikoproteina