skojarzone leczenie przeciwretrowirusowe
Skojarzone leczenie przeciwretrowirusowe (ang. Combination Antiretroviral Therapy, cART, dawniej nazywane HAART – Highly Active Antiretroviral Therapy) to strategia terapeutyczna stosowana w leczeniu zakażeń wirusem HIV. Polega na jednoczesnym stosowaniu kilku leków przeciwretrowirusowych z różnych klas, których działanie ukierunkowane jest na różne etapy cyklu replikacyjnego wirusa.
Standardowo terapia skojarzona obejmuje połączenie dwóch nukleozydowych inhibitorów odwrotnej transkryptazy (NRTI) z trzecim lekiem, którym może być nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy (NNRTI), inhibitor proteazy (PI) wzmocniony rytonawirem lub kobicystatem, albo inhibitor integrazy (INSTI). Takie podejście znacząco zmniejsza ryzyko rozwoju oporności wirusa na leki.
Głównym celem skojarzonego leczenia przeciwretrowirusowego jest maksymalne i trwałe zahamowanie replikacji HIV, co prowadzi do odbudowy układu immunologicznego, wydłużenia życia pacjentów i znaczącej poprawy jego jakości. Efektywna terapia prowadzi do obniżenia poziomu wirusa we krwi poniżej progu wykrywalności stosowanych testów diagnostycznych, co drastycznie zmniejsza również ryzyko transmisji HIV.
Rozpoczęcie skojarzonego leczenia przeciwretrowirusowego zalecane jest obecnie u wszystkich pacjentów z rozpoznanym zakażeniem HIV, niezależnie od liczby limfocytów CD4+. Wczesne wdrożenie terapii zapobiega nieodwracalnym uszkodzeniom układu immunologicznego oraz zmniejsza ryzyko wystąpienia chorób związanych z zakażeniem HIV, zarówno AIDS-definiujących, jak i niedefiniujących.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Tenofovir Synoptis 245 mg
Tenofowir dizoproksyl w dawce 245 mg, stosowany w terapii zakażeń HIV-1 oraz przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B (HBV), charakteryzuje się profilem bezpieczeństwa zależnym od wskazań i populacji pacjentów. U chorych na HIV-1 działania niepożądane występują u około 33% pacjentów, głównie jako łagodne lub umiarkowane zaburzenia żołądkowo-jelitowe, z 1% odsetkiem przerwania terapii. U pacjentów z HBV działania niepożądane dotyczą około 25%, najczęściej nudności (5,4%), a istotnym ryzykiem jest zaostrzenie zapalenia wątroby podczas i po terapii. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z niewyrównaną czynnością wątroby, zwłaszcza z wysokim wynikiem w skali Child-Pugh-Turcotte, ze względu na zwiększone ryzyko poważnych działań niepożądanych. Najpoważniejszym zagrożeniem są zaburzenia czynności nerek, w tym ostra niewydolność nerek, zespół Fanconiego oraz zwiększone stężenie kreatyniny, które mogą ustępować po odstawieniu leku, choć u niektórych pacjentów zmniejszony klirens kreatyniny utrzymuje się.
aminotransferazy, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, choroba autoimmunologiczna, choroba Gravesa-Basedowa, działania niepożądane, gęstość mineralna kości, HBV, hipofosfatemia, hipokaliemia, klirens kreatyniny, kwasica mleczanowa, lek nefrotoksyczny, martwica kanalików nerkowych, martwica kości, miopatia, moczówka prosta, niewydolność nerek, niewyrównana czynność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, rabdomioliza, rozmiękanie kości, skala Child-Pugh-Turcotte, skojarzone leczenie przeciwretrowirusowe, śródmiąższowe zapalenie nerek, stłuszczenie wątroby, tenofowir dizoproksyl, wirus HIV-1, wirusowe zapalenie wątroby typu B, zaburzenia czynności kanalika bliższego nerki, zaostrzenie zapalenia wątroby, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Fanconiego, zespół reaktywacji immunologicznej - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Retrovir 250 mg
Retrovir (zydowudyna) w dawce 250 mg w kapsułkach twardych jest lekiem przeciwretrowirusowym stosowanym wyłącznie w terapii skojarzonej zakażenia HIV u dorosłych i dzieci, zgodnie z aktualnymi wytycznymi. Monoterapia zydowudyną jest niewskazana ze względu na ryzyko rozwoju oporności wirusa. Przed włączeniem leku konieczna jest ocena stanu klinicznego pacjenta, w tym oznaczenie wiremii HIV RNA oraz liczby limfocytów CD4+. Retrovir jest również wskazany w profilaktyce wertykalnej transmisji HIV – u kobiet ciężarnych zakażonych HIV, rozpoczynających terapię po 14. tygodniu ciąży, oraz u noworodków urodzonych przez matki zakażone, gdzie podanie leku powinno nastąpić możliwie szybko po porodzie pod nadzorem specjalisty neonatologii lub pediatrii.
leczenie HIV, lek przeciwretrowirusowy, limfocyty CD4, profilaktyka HIV, przeniesienie zakażenia HIV, Retrovir, skojarzone leczenie przeciwretrowirusowe, terapia antyretrowirusowa, terapia przeciwretrowirusowa, transmisja wertykalna, transmisja wertykalna HIV, wiremia HIV RNA, zakażenie HIV, zakażenie HIV w ciąży, zakażenie retrowirusowe, zydowudyna