metabolity diklofenaku
Metabolity diklofenaku są produktami przemian tego niesteroidowego leku przeciwzapalnego w organizmie. Diklofenak ulega w pierwszej fazie biotransformacji reakcjom hydroksylacji i glukuronidacji, głównie w wątrobie, za pośrednictwem enzymów cytochromu P450, w tym CYP2C9.
Główne metabolity diklofenaku to: 4′-hydroksydiklofenak (stanowiący około 30% podanej dawki), 5-hydroksydiklofenak, 3′-hydroksydiklofenak oraz ich pochodne glukuronidowe. Większość z tych metabolitów jest farmakologicznie mniej aktywna niż związek macierzysty, jednak wykazano, że 4′-hydroksydiklofenak zachowuje pewną aktywność przeciwzapalną.
Metabolity diklofenaku są wydalane głównie z moczem (około 65%) oraz z żółcią (około 35%). Zaburzenia funkcji wątroby mogą wpływać na metabolizm diklofenaku, prowadząc do zwiększonego ryzyka działań niepożądanych. Monitorowanie funkcji wątroby jest zalecane podczas długotrwałej terapii diklofenakiem, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka hepatotoksyczności.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Diklofenak w postaci żelu do stosowania miejscowego (Voltaren SPORT, 11,6 mg/g diklofenaku dietyloamoniowego) wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne, które determinują jego skuteczność terapeutyczną. Przenikanie przezskórne diklofenaku wynosi około 6% dawki doustnej po aplikacji 2,5 g żelu na powierzchnię 500 cm², a zastosowanie okluzji przez 10 godzin zwiększa wchłanianie trzykrotnie. Maksymalne stężenie diklofenaku w osoczu jest około 100-krotnie niższe niż po podaniu doustnym, przy bardzo wysokim wiązaniu z białkami osocza (99,7%, głównie albuminy 99,4%). Lek kumuluje się w skórze, działając jako rezerwuar, a w tkankach zapalnych osiąga stężenia do 20-krotnie wyższe niż w osoczu, co sprzyja jego działaniu miejscowemu.
biotransformacja diklofenaku, diklofenak dietyloamoniowy, dysfagia, glukuronidacja, hydroksylacja, klirens nerkowy, kumulacja leku, marskość wątroby, metabolity diklofenaku, okres półtrwania, opatrunek okluzyjny, płyn maziówkowy, preferencyjna dystrybucja, przenikanie przezskórne, przewlekłe zapalenie wątroby, rezerwuar leku, wchłanianie przezskórne, wiązanie z białkami osocza -
Leksykon leków
Olfen 75 SR to preparat zawierający 75 mg diklofenaku sodowego w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, osiągający maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) rzędu 0,4-0,5 μg/ml (1,25-1,6 μmol/l) po około 4 godzinach (Tmax). Stężenia po 16 godzinach wynoszą około 13 ng/ml (40 nmol/l), a minimalne stężenia przy dawce 75 mg podawanej 2× dziennie to 22-25 ng/ml (70-80 nmol/l). Diklofenak wykazuje liniową farmakokinetykę, wysoki stopień wiązania z białkami osocza (99,7%, głównie albuminy 99,4%) oraz objętość dystrybucji 0,12-0,17 l/kg. Lek przenika do płynu maziowego, gdzie stężenia po 2 godzinach od osiągnięcia Cmax w osoczu przewyższają stężenia osoczowe i utrzymują się wyżej przez 12 godzin, co tłumaczy długotrwały efekt przeciwzapalny w terapii chorób stawów. Okres półtrwania w osoczu wynosi 1-2 godziny, a w płynie maziowym 3-6 godzin, co determinuje schemat dawkowania.
AUC, biodostępność leku, biotransformacja leku, Cmax, diklofenak sodowy, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka leku, glukuronidacja, hydroksylacja, klirens osoczowy, marskość wątroby, metabolity diklofenaku, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn maziowy, stężenie maksymalne, stężenie minimalne leku, szlak metaboliczny, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, Tmax, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, wydalanie wątrobowo-jelitowe, zapalenie wątroby
