zespół Guillaina-Barré

Zespół Guillaina-Barré (GBS) to rzadkie, autoimmunologiczne schorzenie neurologiczne, charakteryzujące się postępującym osłabieniem mięśni i zaburzeniami czucia. W typowym przebiegu objawy rozwijają się symetrycznie, rozpoczynając się od kończyn dolnych i postępując ku górze ciała (wstępujące porażenie).

Patofizjologia zespołu Guillaina-Barré opiera się na demielinizacji lub uszkodzeniu aksonów nerwów obwodowych przez własny układ immunologiczny pacjenta. W około 70% przypadków GBS poprzedzony jest infekcją górnych dróg oddechowych lub przewodu pokarmowego (najczęściej Campylobacter jejuni), sugerując mechanizm mimikry molekularnej.

Diagnostyka obejmuje badanie płynu mózgowo-rdzeniowego (rozszczepienie białkowo-komórkowe), badania elektrofizjologiczne (EMG, ENG) oraz ocenę kliniczną. Leczenie opiera się na immunoterapii – podawaniu dożylnych immunoglobulin (IVIG) lub plazmaferezach, które należy wdrożyć jak najwcześniej. W ciężkich przypadkach konieczna bywa wentylacja mechaniczna.

Rokowanie w zespole Guillaina-Barré jest zazwyczaj dobre – około 80% pacjentów osiąga pełny lub prawie pełny powrót do zdrowia. Jednak u 5-10% chorych występuje trwała niepełnosprawność, a śmiertelność wynosi 3-5%, głównie z powodu powikłań oddechowych i autonomicznych. Rehabilitacja neurologiczna stanowi istotny element procesu terapeutycznego.