powinowactwo tlenu

Powinowactwo tlenu to miara zdolności hemoglobiny (lub innych białek przenoszących tlen) do wiązania cząsteczek tlenu. Wartość ta określa, jak łatwo hemoglobina przyłącza i uwalnia tlen w zależności od warunków środowiskowych, takich jak pH, temperatura czy stężenie dwutlenku węgla.

Krzywa dysocjacji hemoglobiny obrazuje powinowactwo tlenu i ma charakterystyczny kształt litery S, co odzwierciedla współdziałanie podjednostek hemoglobiny. Przesunięcie krzywej w prawo (efekt Bohra) oznacza zmniejszone powinowactwo, co ułatwia uwalnianie tlenu w tkankach, natomiast przesunięcie w lewo zwiększa powinowactwo, utrudniając jego oddawanie.

Czynniki zmniejszające powinowactwo tlenu do hemoglobiny (przesunięcie krzywej w prawo) to: wzrost stężenia CO₂, wzrost temperatury, obniżenie pH oraz wzrost stężenia 2,3-difosfoglicerynianu (2,3-DPG). Stan taki występuje fizjologicznie w aktywnych metabolicznie tkankach, gdzie tlen musi być łatwo uwalniany z hemoglobiny.

Zaburzenia powinowactwa tlenu mogą wynikać z hemoglobinopatii, zmian pH krwi (kwasica/zasadowica) czy adaptacji organizmu do zmienionego środowiska (np. wysokogórskie). Mają one istotne znaczenie kliniczne w diagnostyce i leczeniu chorób układu oddechowego, hematologicznych oraz w intensywnej terapii.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl