zapalenie mózgu infekcyjne
Zapalenie mózgu infekcyjne to stan zapalny tkanki mózgowej wywołany przez czynniki infekcyjne, takie jak wirusy, bakterie, grzyby lub pasożyty. Najczęstszą przyczyną są wirusy, w tym herpes simplex (HSV), wirus opryszczki typu 1 i 2, enterowirusy, arbowirusy oraz wirus cytomegalii. Do bakteryjnych przyczyn należą m.in. Streptococcus pneumoniae, Neisseria meningitidis, Listeria monocytogenes oraz prątki gruźlicy.
Objawy kliniczne zapalenia mózgu obejmują gorączkę, bóle głowy, sztywność karku, zaburzenia świadomości, drgawki, objawy ogniskowe oraz zaburzenia zachowania. W ciężkich przypadkach może dojść do śpiączki. Diagnostyka opiera się na badaniach obrazowych (MRI, CT), badaniu płynu mózgowo-rdzeniowego, badaniach serologicznych oraz metodach molekularnych (PCR) do identyfikacji patogenu.
Leczenie zapalenia mózgu infekcyjnego zależy od czynnika etiologicznego. W infekcjach wirusowych stosuje się leki przeciwwirusowe (np. acyklowir w zapaleniu wywołanym przez HSV), natomiast w zakażeniach bakteryjnych – odpowiednie antybiotyki. Dodatkowo stosuje się leczenie objawowe i wspomagające, w tym leki przeciwdrgawkowe, przeciwobrzękowe i przeciwgorączkowe. Rokowanie zależy od szybkości rozpoznania, wdrożenia właściwego leczenia, wieku pacjenta oraz czynnika etiologicznego.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Autoimmunologiczne zapalenie mózgu – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Autoimmunologiczne zapalenie mózgu to zespół chorób charakteryzujących się ostrym lub podostrym zapaleniem mózgu, związanym z obecnością przeciwciał przeciwko białkom powierzchniowym neuronów i białkom synaptycznym, z najczęstszą formą – zapaleniem mózgu z przeciwciałami anty-NMDAR. Choroba manifestuje się szerokim spektrum objawów neurologicznych i psychiatrycznych, takich jak napady padaczkowe, zaburzenia ruchu, dysfunkcja autonomiczna, hipowentylacja oraz zmiany stanu psychicznego. Diagnostyka opiera się na wykryciu przeciwciał w surowicy i płynie mózgowo-rdzeniowym, badaniach neuroobrazowych (MRI, FDG-PET) oraz EEG, a także wykluczeniu przyczyn infekcyjnych. W terapii pierwszej linii stosuje się wysokodawkowe metyloprednizolony (1 g/dobę przez 3-7 dni), dożylne immunoglobuliny (0,4 g/kg/dobę przez 5 dni) oraz plazmaferezę (5-10 sesji co drugi dzień). W przypadku braku odpowiedzi po 2-4 tygodniach wdraża się leki drugiej linii, takie jak rytuksymab czy azatiopryna. Leczenie wspomagające obejmuje leki przeciwpadaczkowe, psychiatryczne oraz terapię nowotworu w przypadku zespołów paraneoplastycznych.
autoimmunologiczne zapalenie mózgu, azatiopryna, bortezomib, cyklofosfamid, dysfagia, dysfunkcja autonomiczna, elektroencefalografia, funkcje poznawcze, hipowentylacja, immunoglobuliny dożylne, inebilizumab, kortykosteroidy, leki przeciwpadaczkowe, metyloprednizolon, mykofenolan mofetylu, napad padaczkowy, plazmafereza, pleocytoza, płyn mózgowo-rdzeniowy, podwyższone ciśnienie śródczaszkowe, prążki oligoklonalne, przeciwciała anty-NMDAR, rezonans magnetyczny mózgu, rytuksymab, seronegatywne autoimmunologiczne zapalenie mózgu, stan padaczkowy, stan zapalny, tocilizumab, zaburzenia mowy, zaburzenia ruchu, zaburzenia snu, zapalenie mózgu infekcyjne, zespół paraneoplastyczny