prurigo nodularis
Prurigo nodularis to przewlekła dermatoza charakteryzująca się występowaniem swędzących, hiperkeratotycznych guzków, najczęściej zlokalizowanych na kończynach i tułowiu. Schorzenie to wynika z przewlekłego drapania i tarcia skóry, co prowadzi do lichenifikacji i powstania charakterystycznych zmian grudkowych.
Etiologia schorzenia jest złożona i obejmuje czynniki zarówno neurologiczne, immunologiczne, jak i psychogenne. Prurigo nodularis często współwystępuje z innymi chorobami, takimi jak atopowe zapalenie skóry, przewlekła niewydolność nerek, cukrzyca, zakażenie HIV czy choroby wątroby. Uważa się, że w patogenezie kluczową rolę odgrywają cytokiny prozapalne oraz neuropeptydy.
Diagnozę stawia się głównie na podstawie obrazu klinicznego i wywiadu, często potwierdzając ją badaniem histopatologicznym. W obrazie mikroskopowym obserwuje się hiperkeratotyzację, akantoza i odczyn zapalny z naciekiem z limfocytów, makrofagów i eozynofilów. Leczenie jest trudne i długotrwałe, obejmuje stosowanie miejscowych i ogólnych kortykosteroidów, inhibitorów kalcyneuryny, fototerapii, a w ciężkich przypadkach leków immunosupresyjnych czy biologicznych (np. dupilumab).
W najnowszych badaniach wykazano skuteczność terapii celowanych, ukierunkowanych na szlak IL-4/IL-13 oraz IL-31, co otwiera nowe możliwości terapeutyczne dla pacjentów z opornym na leczenie prurigo nodularis. Istotnym elementem postępowania jest również leczenie chorób współistniejących oraz edukacja pacjenta dotycząca unikania czynników zaostrzających.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Neurodermatitis – Diagnostyka i diagnoza
Neurodermatitis (lichen simplex chronicus) to przewlekła dermatoza charakteryzująca się intensywnym świądem i cyklem drapania, prowadzącym do lichenifikacji skóry. Diagnostyka opiera się na szczegółowym badaniu klinicznym, obejmującym ocenę charakterystycznych, dobrze odgraniczonych, zliszajowaconych blaszek z hiperpigmentacją, lokalizujących się najczęściej na karku, kostkach, owłosionej skórze głowy, okolicy łonowej, sromie, mosznie oraz wyprostnych powierzchniach przedramion. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić wyprysk, łuszczycę, liszaj płaski, prurigo nodularis oraz chłoniaka skóry. W razie wątpliwości wskazane są badania dodatkowe, takie jak biopsja skóry (w celu potwierdzenia histopatologicznego: hiperkeratoza, parakeratoza, hipergranuloza, akantoza, spongioza, papilomatoza), wymaz, testy płatkowe, badania mykologiczne oraz oznaczenie poziomu IgE, często podwyższonego u pacjentów atopowych.
akantoza, alergia kontaktowa, atopowe zapalenie skóry, badanie fizykalne skóry, badanie histopatologiczne, badanie kliniczne, badanie mykologiczne, biopsja skóry, chłoniak skóry, choroba atopowa, dermoskopia, hipergranuloza, hiperkeratoza, hiperpigmentacja, immunoglobulina E, intensywny świąd, lichen simplex chronicus, lichenifikacja skóry, liszaj amyloidowy, liszaj płaski, liszaj prosty przewlekły, liszaj twardzinowy, łuszczyca, neurodermatitis, parakeratoza, poziom IgE, prurigo nodularis, rak brodawkujący, rak płaskonabłonkowy, spongioza, świerzbiączka guzkowa, teledermatologia, test płatkowy, wyprysk, wyprysk kontaktowy, wyprysk pieniążkowaty, wywiad medyczny, zakażenie grzybicze - Leksykon chorób i schorzeń
Świąd skóry (pruritus) – Objawy
Świąd skóry (pruritus) jest powszechnym objawem dermatologicznym, który może mieć charakter ostry lub przewlekły (trwający ponad 6 tygodni) i znacząco obniżać jakość życia pacjenta poprzez zaburzenia snu, lęk i depresję. Może występować miejscowo lub uogólnienie, z towarzyszącymi zmianami skórnymi takimi jak zaczerwienienie, excoriacje, lichenifikacja czy pęcherzyki. Klasyfikacja świądu obejmuje cztery główne typy: skórny (pruritoceptywny), neuropatyczny, neurogenny oraz psychogenny. Przyczyny są zróżnicowane i obejmują choroby skóry (np. atopowe zapalenie skóry, łuszczycę, świerzb), choroby ogólnoustrojowe (np. przewlekłą niewydolność nerek, cholestazę, chłoniaka Hodgkina, zaburzenia tarczycy, cukrzycę) oraz czynniki zewnętrzne i psychogenne. Diagnostyka powinna obejmować szczegółowy wywiad, badanie fizykalne oraz badania laboratoryjne (morfologia, funkcje wątroby i nerek, RTG klatki piersiowej), a w razie potrzeby biopsję skóry. U osób starszych najczęstszą przyczyną jest kseroza skóry, natomiast u kobiet w okresie menopauzy świąd wiąże się z obniżeniem poziomu estrogenu i zmniejszoną produkcją kolagenu.
atopowe zapalenie skóry, chłoniak Hodgkina, cholestaza, cholestaza ciężarnych, cykl świąd-drapanie, excoriacje, kseroza, lichenifikacja, łuszczyca, neurodermatitis, pokrzywka, prurigo nodularis, pruritus, przewlekły świąd, świąd cholestatyczny, świąd mocznicowy, świąd neurogenny, świąd neuropatyczny, świąd nocny, świąd przewlekły, świąd psychogenny, świąd skórny, świąd skóry, świąd wodny, świerzb