zaburzenie przewodnictwa nadkomorowego

Zaburzenie przewodnictwa nadkomorowego to grupa patologii dotyczących układu bodźcotwórczo-przewodzącego serca w obrębie przedsionków i łącza przedsionkowo-komorowego. Obejmuje ono nieprawidłowości w generowaniu i przewodzeniu impulsów elektrycznych z węzła zatokowo-przedsionkowego do węzła przedsionkowo-komorowego.

Do najczęstszych zaburzeń przewodnictwa nadkomorowego zalicza się blok zatokowo-przedsionkowy, międzyprzedsionkowy oraz przedsionkowo-komorowy. Mogą one występować w różnym stopniu nasilenia – od zwolnienia przewodzenia impulsu do całkowitego jego zablokowania. W elektrokardiogramie zaburzenia te manifestują się wydłużeniem odstępu PR, zmianami morfologii załamka P lub wypadaniem zespołów QRS.

Etiologia zaburzeń przewodnictwa nadkomorowego jest zróżnicowana i obejmuje choroby strukturalne serca (choroba niedokrwienna, kardiomiopatie, wady zastawkowe), zaburzenia elektrolitowe, działania niepożądane leków (beta-blokery, antagoniści wapnia, digoksyna), choroby zapalne (zapalenie mięśnia sercowego) oraz zmiany degeneracyjne związane z wiekiem. Leczenie zależy od przyczyny, stopnia zaburzenia i objawów klinicznych – od postępowania przyczynowego po implantację stymulatora serca w przypadkach zaawansowanych bloków.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl