otępienie naczyniopochodne

Otępienie naczyniopochodne (vascular dementia, VaD) jest drugą po chorobie Alzheimera najczęstszą przyczyną otępienia. Charakteryzuje się postępującym upośledzeniem funkcji poznawczych, które wynika z uszkodzenia mózgu spowodowanego zaburzeniami krążenia mózgowego.

Patofizjologia otępienia naczyniopochodnego obejmuje różnorodne mechanizmy: udary niedokrwienne, krwotoczne, przewlekłe niedokrwienie mózgu, mikroangiopatię oraz zmiany miażdżycowe naczyń mózgowych. Choroba może rozwinąć się nagle (po udarze) lub stopniowo, gdy zmiany naczyniowe narastają powoli.

Obraz kliniczny VaD cechuje się heterogennością objawów, często występuje charakterystyczny skokowy przebieg z okresami stabilizacji i nagłego pogorszenia. Do typowych objawów należą: zaburzenia funkcji wykonawczych, spowolnienie psychoruchowe, zaburzenia pamięci (mniej nasilone niż w chorobie Alzheimera), zaburzenia chodu oraz objawy ogniskowe neurologiczne.

Diagnostyka otępienia naczyniopochodnego opiera się na badaniu klinicznym, testach neuropsychologicznych oraz neuroobrazowaniu (MRI, CT), które uwidacznia zmiany naczyniowe w mózgu. Stosuje się również skale oceny, takie jak skala Hachinskiego czy kryteria NINDS-AIREN.

Leczenie VaD koncentruje się przede wszystkim na kontroli czynników ryzyka naczyniowego (nadciśnienie, cukrzyca, hiperlipidemia, nikotynizm), stosowaniu leków przeciwpłytkowych oraz terapii objawowej. W niektórych przypadkach stosuje się inhibitory cholinesterazy, choć ich skuteczność jest mniejsza niż w chorobie Alzheimera.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl