nagła głuchota

Nagła głuchota (sudden sensorineural hearing loss, SSNHL) to nagłe pogorszenie słuchu o charakterze odbiorczym, definiowane jako ubytek słuchu o co najmniej 30 dB na trzech sąsiednich częstotliwościach, występujący w okresie do 72 godzin. Schorzenie to stanowi stan nagły w otolaryngologii, wymagający szybkiej diagnostyki i leczenia.

Etiologia nagłej głuchoty jest złożona i często trudna do ustalenia. Wśród potencjalnych przyczyn wymienia się zaburzenia naczyniowe, infekcje wirusowe, choroby autoimmunologiczne, guzy nerwu przedsionkowo-ślimakowego oraz urazy akustyczne. W około 70% przypadków przyczyna pozostaje nieznana, określana jako idiopatyczna nagła głuchota.

Diagnostyka obejmuje szczegółowy wywiad, badanie otorynolaryngologiczne, audiometrię tonalną i słowną, tympanometrię oraz badania obrazowe (MRI) w celu wykluczenia zmian strukturalnych. Leczenie pierwszego rzutu stanowią kortykosteroidy podawane ogólnoustrojowo lub douszne, a także leki poprawiające mikrokrążenie i reologię krwi. W niektórych przypadkach stosuje się tlenoterapię hiperbaryczną jako leczenie wspomagające.

Rokowanie zależy od wielu czynników, w tym od czasu rozpoczęcia leczenia, stopnia ubytku słuchu, wieku pacjenta oraz obecności zawrotów głowy. Wczesne wdrożenie terapii (najlepiej w ciągu 7 dni od wystąpienia objawów) znacząco zwiększa szanse na częściowy lub całkowity powrót słuchu, stąd kluczowe znaczenie ma szybka interwencja medyczna.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl