próchnica korzenia

Próchnica korzenia (łac. caries radicis dentis) to schorzenie stomatologiczne dotyczące części korzeniowej zęba. W przeciwieństwie do próchnicy koronowej, rozwija się na odsłoniętej powierzchni korzenia, zwykle przy recesji dziąsła i obnażeniu cementu korzeniowego.

Patogeneza próchnicy korzenia różni się od próchnicy korony zęba. Cement korzeniowy jest mniej zmineralizowany niż szkliwo, co sprawia, że jest bardziej podatny na działanie kwasów bakteryjnych. Głównym czynnikiem etiologicznym są bakterie z grupy Streptococcus mutans, Lactobacillus i Actinomyces, które metabolizują węglowodany do kwasów organicznych, demineralizujących strukturę korzenia.

Czynniki ryzyka próchnicy korzenia obejmują: podeszły wiek pacjenta, choroby przyzębia, zmniejszone wydzielanie śliny (kserostomia), stosowanie leków zmniejszających sekrecję śliny, zła higiena jamy ustnej oraz nieprawidłowa dieta bogata w cukry proste. Szczególnie narażone są osoby starsze ze współistniejącymi chorobami ogólnoustrojowymi.

Diagnostyka próchnicy korzenia opiera się na badaniu klinicznym, radiologicznym oraz testach wykrywających aktywność próchnicy. Zmiany próchnicowe na powierzchni korzenia mają zwykle charakter płaski, rozległy, miękki i mogą przybierać barwę od jasnobrązowej do ciemnobrązowej lub czarnej.

Leczenie próchnicy korzenia obejmuje podejście inwazyjne (opracowanie ubytku i wypełnienie materiałem adhezyjnym) oraz nieinwazyjne (remineralizacja z użyciem preparatów fluorkowych, związków wapnia i fosforu). Profilaktyka skupia się na poprawie higieny jamy ustnej, stosowaniu past z wysoką zawartością fluoru, kontroli diety oraz regularnych wizytach stomatologicznych.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl