biodostępność walproinianu
Biodostępność walproinianu to parametr farmakokinetyczny określający, jaka część podanej dawki leku dociera do krążenia ogólnego i jest dostępna do działania terapeutycznego. Walproinian (kwas walproinowy) to lek przeciwpadaczkowy szeroko stosowany w leczeniu padaczki, choroby afektywnej dwubiegunowej oraz w profilaktyce migreny.
Po podaniu doustnym walproinian charakteryzuje się wysoką biodostępnością, wynoszącą około 80-100%. Biodostępność może się różnić w zależności od postaci farmaceutycznej – tabletki o przedłużonym uwalnianiu mają nieco niższą biodostępność w porównaniu do form o natychmiastowym uwalnianiu. Pokarm może opóźniać wchłanianie walproinianu, ale nie wpływa znacząco na jego całkowitą biodostępność.
Walproinian silnie wiąże się z białkami osocza (87-95%), głównie z albuminami. Jedynie wolna frakcja leku jest farmakologicznie aktywna. Stężenie terapeutyczne walproinianu w surowicy mieści się w zakresie 50-100 μg/ml. Lek metabolizowany jest głównie w wątrobie, a jego metabolity wydalane są z moczem. Ze względu na nasycalny metabolizm wątrobowy, zmiany dawkowania mogą powodować nieproporcjonalne zmiany stężenia leku w surowicy.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Absenor 500 mg
Kwas walproinowy, substancja czynna preparatu Absenor, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na jego skuteczność oraz bezpieczeństwo terapii. Induktory enzymów wątrobowych, takie jak fenobarbital, fenytoina, karbamazepina i prymidon, obniżają stężenie kwasu walproinowego w surowicy, co wymaga monitorowania i dostosowania dawki. Szczególnie istotna jest interakcja z karbapenemami, które mogą obniżyć stężenie walproinianu o 60-100% w ciągu około 2 dni, co może prowadzić do utraty kontroli napadów padaczkowych i stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Leki takie jak cymetydyna, erytromycyna, fluoksetyna i felbamat zwiększają stężenie kwasu walproinowego, co może nasilać działania niepożądane i wymaga monitorowania. Produkty silnie wiążące się z białkami osocza, np. kwas acetylosalicylowy, mogą zwiększać stężenie wolnego kwasu walproinowego, co jest szczególnie niebezpieczne u dzieci i młodzieży. Hormonalne środki antykoncepcyjne indukują enzymy UGT, zwiększając klirens walproinianu i potencjalnie zmniejszając jego skuteczność, co wymaga kontroli stężenia leku w osoczu.
acetazolamid, antagonista witaminy K, antykoncepcja hormonalna, barbiturany, benzodiazepiny, biodostępność walproinianu, ciało ketonowe, ciężka reakcja skórna, depresja OUN, diazepam, działanie niepożądane, encefalopatia hiperamonemiczna, felbamat, glukuronylotransferaza, hepatotoksyczność, induktor enzymu wątrobowego, inhibitor MAO, karbapenemy, kwas walproinowy, kwasica ketonowa, kwetiapina, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm wątrobowy, metamizol, monitorowanie stężenia leku, napad padaczkowy, neutropenia, nimodypina, ośrodkowy układ nerwowy, propofol, terapia skojarzona, walproinian sodu, zaburzenie schizoafektywne, zydowudyna - Leksykon substancji czynnych
Walproinian sodu – Właściwości farmakokinetyczne
Walproinian sodu charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością po podaniu doustnym (~100%) oraz szybkim wchłanianiem, którego tempo zależy od formy farmaceutycznej. Preparaty o przedłużonym uwalnianiu, takie jak Absenor (tmax 8,6 ± 2,0 h), ValproLEK (tmax 3-24 h) i Depakine Chronosphere (tmax 7 h), wykazują wydłużony czas osiągnięcia maksymalnego stężenia (Cmax), które jest o około 25% niższe niż w preparatach standardowych, co prowadzi do bardziej stabilnego profilu stężeń w osoczu. Stężenia terapeutyczne walproinianu mieszczą się w zakresie 50-100 mg/L, z minimalnym efektywnym poziomem 40-50 mg/L; stężenia powyżej 100 mg/L zwiększają ryzyko działań niepożądanych, a powyżej 200 mg/L mogą powodować toksyczność. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (80-95%), które jest zależne od dawki i zmniejsza się u osób starszych, z niewydolnością nerek lub hipoproteinemią, co zwiększa frakcję wolną leku i potencjalnie jego działanie farmakologiczne.
bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność, biodostępność walproinianu, biorównoważność, cytochrom P450, hemodializa, hipoproteinemia, klirens osoczowy, kwas walproinowy, lek przeciwpadaczkowy, marskość wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ostre zapalenie wątroby, parametr farmakokinetyczny, płyn mózgowo-rdzeniowy, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stan stacjonarny, stężenie terapeutyczne, stężenie w surowicy, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, walproinian sodu, wiązanie z białkami osocza, β-oksydacja - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Depakine Chrono 300 200 mg + 87 mg
Walproinian sodu, aktywny składnik leku Depakine Chrono, charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością po podaniu doustnym (~100%) oraz wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, zależnym od dawki. Lek przenika przez barierę krew-mózg oraz łożyskową, co ma znaczenie kliniczne, zwłaszcza w kontekście terapii kobiet w ciąży. Metabolizm walproinianu odbywa się głównie przez glukuronidację (około 40%) z udziałem izoenzymów UGT1A6, UGT1A9 i UGT2B7, bez indukcji enzymów cytochromu P-450, co ogranicza ryzyko interakcji lekowych. Okres półtrwania u dorosłych wynosi 15-17 godzin, umożliwiając dawkowanie 1-2 razy na dobę, a stan stacjonarny stężenia leku osiągany jest po 2-4 dniach regularnego podawania. Minimalne stężenie terapeutyczne to 40-50 mg/L (zakres terapeutyczny 40-100 mg/L), natomiast stężenia powyżej 200 mg/L wiążą się z ryzykiem działań niepożądanych i wymagają redukcji dawki.
bariera łożyskowa, beta-utlenienie, białko krwi, biodostępność walproinianu, cytochrom P-450, Depakine Chrono, działanie niepożądane, działanie przeciwpadaczkowe, glukuronidacja, hemodializa, indukcja enzymatyczna, izoenzym UGT, izoenzym UGT1A6, klirens walproinianu, kwas glukuronowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, płyn mózgowo-rdzeniowy, stan stacjonarny, stężenie terapeutyczne, tkanka mózgowa, walproinian sodu - Leksykon leków
Interakcje leku – Depakine Chronosphere 100 (66,66 mg + 29,03 mg)/sasz.
Walproinian sodu, składnik aktywny Depakine Chronosphere, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z lekami psychotropowymi, przeciwpadaczkowymi oraz innymi grupami terapeutycznymi. Istotne klinicznie jest zwiększenie stężenia fenobarbitalu, prymidonu, fenytoiny, lamotryginy (wydłużenie okresu półtrwania niemal dwukrotnie), rufinamidu i zmniejszenie stężenia walproinianu pod wpływem leków indukujących enzymy wątrobowe (fenytoina, fenobarbital, karbamazepina). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko toksyczności lamotryginy (ciężkie wysypki), nadmiernej sedacji (fenobarbital, prymidon), encefalopatii i hiperamonemii (w połączeniu z topiramatem lub acetazolamidem) oraz ryzyko uszkodzenia wątroby, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu kanabidiolu (u 19% pacjentów wzrost aktywności aminotransferaz >3-krotnie) i salicylanów u dzieci poniżej 3 lat. Monitorowanie stężenia leków w osoczu oraz funkcji wątroby jest kluczowe w terapii skojarzonej.
acetazolamid, aktywność aminotransferaz, antagonista witaminy K, antybiotyk karbapenemowy, benzodiazepina, biodostępność walproinianu, bloker kanałów wapniowych, cholestyramina, cymetydyna, Depakine Chronosphere, doustny antykoagulant, dysfagia, encefalopatia, erytromycyna, farmakokinetyka walproinianu, felbamat, fenobarbital, fenytoina, glukuronylotransferaza, hepatotoksyczność, hiperamonemia, hipokarnitynemia, imipenem, inhibitor MAO, inhibitor proteazy, kanabidiol, karbamazepina, ketonuria, kwas acetylosalicylowy, kwetiapina, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwwirusowy, lek psychotropowy, leukopenia, lopinawir, meflochina, meropenem, metabolizm wątrobowy, metamizol, metotreksat, neuroleptyk, neutropenia, niedobór karnityny, nimodypina, okres półtrwania, olanzapina, panipenem, propofol, prymidon, rufinamid, ryfampicyna, rytonawir, salicylan, środek antykoncepcyjny, topiramat, uszkodzenie wątroby, walproinian sodu, wskaźnik protrombinowy, zydowudyna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Depakine 288,2 mg/5 ml
Walproinian sodu, zawarty w leku DEPAKINE 288,2 mg/5 ml syrop, charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością po podaniu doustnym (ok. 100%) oraz szybkim osiąganiem stężeń stacjonarnych w surowicy w ciągu 2-4 dni. Lek wykazuje ograniczoną objętość dystrybucji, głównie do krwi i płynu zewnątrzkomórkowego, a także przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego i mózgu, co jest kluczowe dla jego działania przeciwpadaczkowego. Walproinian przenika przez barierę łożyskową, a stężenia w surowicy krwi pępowinowej są porównywalne lub nieco wyższe niż u matki. Lek silnie wiąże się z białkami osocza, a stopień wiązania jest zależny od dawki. Metabolizm walproinianu odbywa się głównie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym (ok. 40%) oraz beta-utlenianie, bez indukcji enzymów cytochromu P-450, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami.
bariera łożyskowa, beta-utlenianie, biodostępność walproinianu, cytochrom P-450, działanie przeciwpadaczkowe, enzym UGT1A6, farmakokinetyka walproinianu, hemodializa, klirens ogólnoustrojowy, klirens walproinianu, kwas glukuronowy, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwzakrzepowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, środek estrogenowo-progesteronowy, stan stacjonarny leku, stężenie terapeutyczne, walproinian sodu, wiązanie z białkami krwi