N-acetyl-benzochinonoimina

N-acetylo-benzochinonoimina (NAPQI) to wysoko reaktywny metabolit paracetamolu (acetaminofenu), który powstaje w wyniku przemian oksydacyjnych katalizowanych głównie przez enzymy cytochromu P450, szczególnie CYP2E1. W warunkach terapeutycznych dawek paracetamolu, NAPQI jest szybko detoksykowany przez sprzężenie z glutationem, co prowadzi do powstania nieszkodliwych metabolitów wydalanych z moczem.

W przypadku przedawkowania paracetamolu, szlaki metaboliczne ulegają nasyceniu, a nadmierne ilości NAPQI prowadzą do wyczerpania zapasów glutationu wątrobowego. Niesprzężony NAPQI reaguje z grupami sulfhydrylowymi białek komórkowych wątroby, tworząc addukty białkowe, co inicjuje kaskadę zdarzeń prowadzących do martwicy hepatocytów i potencjalnie śmiertelnej niewydolności wątroby.

N-acetylo-benzochinonoimina odgrywa kluczową rolę w patofizjologii hepatotoksyczności indukowanej paracetamolem. Zrozumienie mechanizmu działania NAPQI stanowi podstawę dla stosowania N-acetylocysteiny jako antidotum w zatruciach paracetamolem, która działa poprzez uzupełnianie zapasów glutationu i bezpośrednie wiązanie NAPQI, zapobiegając uszkodzeniom wątroby.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Paracetamol Teva 500 mg

Paracetamol, podawany doustnie w dawce 500 mg, charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 30 minut do 2 godzin. Objętość dystrybucji wynosi około 1 l/kg masy ciała, a wiązanie z białkami osocza jest słabe w dawkach terapeutycznych, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Metabolizm u dorosłych odbywa się głównie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym (60%) i siarkowym (35%), z niewielkim udziałem cytochromu P450 (około 3%), który generuje toksyczny metabolit N-acetyl-benzochinonoiminę neutralizowany przez glutation. U dzieci poniżej 12 lat dominującą drogą jest sprzęganie z kwasem siarkowym, a glukuronidacja jest mniej wydajna, jednak całkowita eliminacja pozostaje porównywalna do dorosłych.
cytochrom P450, farmakokinetyka paracetamolu, faza eliminacji, glukuronidacja, klirens kreatyniny, kwas merkaptopurowy, metabolit paracetamolu, N-acetyl-benzochinonoimina, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, paracetamol, przedawkowanie, przewód pokarmowy, sprzęganie z kwasem glukuronowym, sprzęganie z kwasem siarkowym, stężenie leku w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zredukowany glutation
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Exbol 37,5 mg + 325 mg

Produkt leczniczy Exbol zawiera tramadol chlorowodorek (37,5 mg) oraz paracetamol (325 mg) w formie tabletek, które wykazują zróżnicowane parametry farmakokinetyczne. Tramadol, podawany jako racemat, osiąga maksymalne stężenia w osoczu odpowiednio 64,3 ng/ml dla enancjomeru (+) i 55,5 ng/ml dla (-) po 1,8 godziny, z okresem półtrwania wynoszącym 5,1 h i 4,7 h. Paracetamol osiąga maksymalne stężenie 4,2 μg/ml po 0,9 godziny, z okresem półtrwania około 2,5 godziny. Zarówno tramadol, jak i paracetamol wykazują niskie wiązanie z białkami osocza (~20%) oraz znaczną objętość dystrybucji (tramadol Vd,β=203 ± 40 l, paracetamol ~0,9 l/kg). Po podaniu doustnym tramadol charakteryzuje się bezwzględną dostępnością biologiczną około 75% po pojedynczej dawce, która wzrasta do 90% po dawkach wielokrotnych, natomiast paracetamol wchłania się szybko i prawie całkowicie, głównie w jelicie cienkim. Podanie leku z pokarmem nie wpływa istotnie na farmakokinetykę obu substancji, co umożliwia stosowanie Exbol podczas posiłków.
chlorowodorek tramadolu, CYP2D6, CYP3A, cytochrom P450, dostępność biologiczna, dysfunkcja wątroby, enancjomer lewoskrętny, enancjomer prawoskrętny, faza eliminacji, glutation zredukowany, izoenzym CYP3A4, jelito cienkie, klirens leku, kwas glukuronowy, kwas merkaptomoczowy, kwas siarkowy, marskość wątroby, N-acetyl-benzochinonoimina, N-demetylacja, niewydolność nerek, O-demetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, proces metaboliczny, racemat, stężenie osoczowe, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Exbol 75 mg + 650 mg

Exbol to preparat zawierający 75 mg tramadolu chlorowodorku w formie racematu oraz 650 mg paracetamolu, stosowany doustnie. Tramadol wykazuje maksymalne stężenia w osoczu odpowiednio 64,3 ng/ml dla enancjomeru (+) i 55,5 ng/ml dla (-) po 1,8 godziny, z okresem półtrwania 5,1 i 4,7 godziny. Paracetamol osiąga maksymalne stężenie 4,2 μg/ml szybciej, bo po 0,9 godziny, a jego okres półtrwania wynosi 2,5 godziny. Zarówno tramadol, jak i paracetamol charakteryzują się niskim wiązaniem z białkami osocza (~20%) oraz znaczną dystrybucją (Vd tramadolu 203 ± 40 l, paracetamolu około 0,9 l/kg). Dostępność biologiczna tramadolu wynosi około 75% po jednorazowej dawce i wzrasta do 90% po podaniu wielokrotnym, natomiast paracetamol jest niemal całkowicie wchłaniany. Podanie leku z pokarmem nie wpływa istotnie na farmakokinetykę obu substancji.
CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, czas do osiągnięcia Cmax, dostępność biologiczna bezwzględna, dysfunkcja wątroby, enancjomer lewoskrętny, enancjomer prawoskrętny, faza eliminacji, izoenzym, jelito cienkie, maksymalne stężenie, marskość wątroby, metabolit M1, metabolizm tramadolu, N-acetyl-benzochinonoimina, N-demetylacja, niewydolność nerek, O-demetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, powinowactwo do tkanek, racemat, sprzęganie z kwasem glukuronowym, sprzęganie z kwasem siarkowym, stężenie osoczowe, tramadolu chlorowodorek, wiązanie z białkami osocza, zredukowany glutation

N-acetyl-benzochinonoimina

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Paracetamol Teva 500 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Exbol 37,5 mg + 325 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Exbol 75 mg + 650 mg