martwica zrazików wątroby
Martwica zrazików wątroby (ang. hepatic lobular necrosis) to patologiczny proces obumierania komórek wątrobowych (hepatocytów) obejmujący całe zraziki wątrobowe, które stanowią podstawową jednostkę strukturalną i funkcjonalną tego narządu. W przeciwieństwie do ogniskowej martwicy, proces ten ma charakter rozległy i może prowadzić do poważnej dysfunkcji wątroby.
Etiologia martwicy zrazików wątroby jest zróżnicowana i obejmuje przede wszystkim ostre toksyczne uszkodzenie (np. zatrucie paracetamolem, związkami chlorowanymi, grzybami z rodzaju Amanita), ciężkie zakażenia wirusowe (wirusowe zapalenie wątroby typu A, B, C, E, a także infekcje wirusem cytomegalii, Epsteina-Barr czy wirusem opryszczki), zaburzenia krążenia wątrobowego (wstrząs, niewydolność serca, zespół Budda-Chiariego) oraz reakcje autoimmunologiczne.
W obrazie histopatologicznym martwica zrazików wątroby charakteryzuje się utratą integralności hepatocytów, piknotyzacją jąder komórkowych, eozynofilią cytoplazmy oraz naciekiem zapalnym. W zależności od nasilenia procesu może dojść do całkowitej destrukcji architektury zrazików, z późniejszym włóknieniem i przebudową struktury wątroby. Klinicznie manifestuje się ostrą niewydolnością wątroby z podwyższonymi parametrami enzymów wątrobowych, hiperbilirubinemią oraz zaburzeniami krzepnięcia.
Diagnostyka obejmuje badania laboratoryjne, obrazowe oraz biopsję wątroby, która pozostaje złotym standardem w ocenie stopnia i charakteru martwicy. Leczenie zależy od czynnika etiologicznego, ale w ciężkich przypadkach może być konieczne przeszczepienie wątroby. Rokowanie zależy od rozległości martwicy, przyczyny, wieku pacjenta oraz współistniejących chorób.