atrofia nabłonka nosa

Atrofia nabłonka nosa (zanik nabłonka nosa) to stan patologiczny charakteryzujący się ścieńczeniem warstwy nabłonkowej wyściełającej jamę nosową. Proces ten prowadzi do upośledzenia funkcji fizjologicznych nosa, takich jak nawilżanie, oczyszczanie i ogrzewanie wdychanego powietrza.

Etiologia atrofii nabłonka nosa jest wieloczynnikowa. Do najczęstszych przyczyn należą: przewlekłe zapalenia błony śluzowej nosa, ekspozycja na czynniki drażniące (pyły, chemikalia), stosowanie miejscowych leków obkurczających naczynia krwionośne przez dłuższy czas, starzenie się, niedobory hormonalne oraz następstwa zabiegów chirurgicznych w obrębie nosa.

Klinicznie atrofia nabłonka nosa manifestuje się uczuciem suchości w nosie, tworzeniem się strupów, nawracającymi krwawieniami z nosa, upośledzeniem węchu oraz zwiększoną podatnością na infekcje górnych dróg oddechowych. W zaawansowanych przypadkach może prowadzić do ozeny (cuchnącego zanikowego nieżytu nosa).

Diagnostyka obejmuje badanie endoskopowe jam nosa, testy węchowe oraz w wybranych przypadkach biopsję błony śluzowej. Leczenie jest ukierunkowane na przyczynę atrofii i obejmuje nawilżanie błony śluzowej, eliminację czynników drażniących, stosowanie preparatów natłuszczających oraz leczenie chorób współistniejących.