działanie chelatujące
Działanie chelatujące to proces wiązania jonów metali przez związki chemiczne zwane chelatorami, które tworzą z nimi stabilne kompleksy – chelaty. Mechanizm ten polega na utworzeniu wielu wiązań koordynacyjnych między ligandem (chelatorem) a centralnym jonem metalu, co skutkuje powstaniem struktury pierścieniowej.
W medycynie chelatory wykorzystywane są głównie w leczeniu zatruć metalami ciężkimi. Przykładowo, EDTA (kwas etylenodiaminotetraoctowy) stosuje się w terapii zatruć ołowiem, deferoksamina jest używana przy nadmiarze żelaza, a penicylamina w zatruciach miedzią i w chorobie Wilsona. Działanie chelatujące stanowi również podstawę działania niektórych leków stosowanych w chorobach sercowo-naczyniowych.
Terapia chelatacyjna, choć skuteczna w ściśle określonych wskazaniach, wymaga ostrożnego stosowania ze względu na możliwe działania niepożądane. Chelatory mogą usuwać z organizmu nie tylko metale toksyczne, ale również pierwiastki niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania organizmu. Dlatego stosowanie związków chelatujących powinno odbywać się pod ścisłym nadzorem medycznym i zgodnie z ustalonymi protokołami leczenia.
Powiązane wpisy
-
Leksykon substancji czynnych
Izokonazol, będący azolowym środkiem przeciwgrzybiczym stosowanym miejscowo w postaci azotanu izokonazolu (10 mg/g w kremach Izovag i Travogen oraz w połączeniu z 1 mg/g diflukortolonu walerianianu w kremie Travocort), charakteryzuje się minimalną absorpcją ogólnoustrojową, co znacząco ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych. W dostępnych charakterystykach produktów leczniczych nie odnotowano udokumentowanych interakcji z innymi lekami ani z alkoholem spożywanym doustnie. Niemniej jednak, w przypadku Travocortu, zawierającego dodatkowo kortykosteroid diflukortolon, należy uwzględnić potencjalne interakcje typowe dla miejscowo stosowanych kortykosteroidów, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu leków zwiększających penetrację skóry lub innych miejscowych kortykosteroidów, co może prowadzić do zwiększonej absorpcji i kumulacji działań niepożądanych.
absorpcja ogólnoustrojowa, absorpcja systemowa, alkohol cetostearylowy, azole, azotan izokonazolu, bariera skórna, charakterystyka produktu leczniczego, diflukortolonu walerianian, działanie chelatujące, działanie niepożądane, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izokonazol, kortykosteroid, krem dopochwowy, leczenie skojarzone, lek przeciwgrzybiczny, mechanizm farmakodynamiczny, miejscowy kortykosteroid, opatrunek okluzyjny, penetracja skórna, produkt leczniczy, przepuszczalność błony, reakcja skórna, substancja przeciwgrzybicza -
Leksykon leków
Przedawkowanie penicylaminy nie zostało dotychczas udokumentowane jako ostre zatrucie, jednakże lek ten, nawet w dawkach terapeutycznych, może wywoływać liczne działania niepożądane, które mogą imitować objawy przedawkowania. Do najważniejszych należą ostre reakcje nadwrażliwości, szczególnie na początku terapii, oraz nadwrażliwość krzyżowa u pacjentów uczulonych na penicylinę. Dodatkowo, penicylamina może powodować niedobory żelaza i witaminy B6, wymagające suplementacji, a także zaburzenia smaku (dysgeuzję), które można leczyć podając 5–10 mg miedzi dziennie w formie 5–10 kropli 4% roztworu CuSO4·5H2O, rozpuszczonych w soku owocowym, podzielonych na dwie dawki. Należy jednak bezwzględnie unikać suplementacji miedzi u pacjentów z chorobą Wilsona ze względu na patofizjologię tego schorzenia.
choroba Wilsona, CUPRENIL, dysgeuzja, działanie chelatujące, działanie niepożądane, kortykosteroid, lak azorubiny, laktoza jednowodna, nadwrażliwość krzyżowa, nadwrażliwość na penicylinę, niedobór witaminy B6, niedobór żelaza, objaw nadwrażliwości, penicylamina, reakcja krzyżowa, reakcja nadwrażliwości, suplementacja miedzi, zaburzenie metabolizmu, zaburzenie smaku
