profilaktyka poekspozycyjna tężca
Profilaktyka poekspozycyjna tężca obejmuje działania zapobiegawcze podejmowane po potencjalnym narażeniu na zakażenie bakterią Clostridium tetani, które najczęściej następuje poprzez zanieczyszczone rany. Podstawą postępowania jest ocena ryzyka rozwoju tężca na podstawie charakteru rany oraz historii szczepień pacjenta.
W przypadku ran czystych o małym ryzyku zakażenia u osób z pełnym szczepieniem podstawowym oraz przypominającym w ciągu ostatnich 5-10 lat, nie ma konieczności podawania immunoglobuliny ani szczepionki. Natomiast przy ranach o wysokim ryzyku (głębokie, zanieczyszczone, oparzenia) należy rozważyć podanie anatoksyny tężcowej (0,5 ml) nawet u osób szczepionych, jeśli od ostatniego szczepienia minęło ponad 5 lat.
U pacjentów niezaszczepionych lub z niekompletnym szczepieniem podstawowym, profilaktyka obejmuje podanie anatoksyny tężcowej oraz, w przypadku ran wysokiego ryzyka, również swoistej immunoglobuliny przeciwtężcowej (250-500 j.m.). Istotne jest, aby preparaty te podawać w różne miejsca ciała. Po rozpoczęciu profilaktyki poekspozycyjnej konieczne jest dokończenie pełnego schematu szczepienia przeciw tężcowi.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Toksoid tężcowy – Interakcje
Toksoid tężcowy, będący składnikiem szczepionek monowalentnych oraz skojarzonych (DT, DTP, IPV, Hib, HBV), może być bezpiecznie podawany jednocześnie z wieloma innymi szczepionkami, takimi jak inaktywowane szczepionki przeciw grypie, HBV, HPV, MenACWY, MMR, ospie wietrznej czy rotawirusom, bez wpływu na odpowiedź immunologiczną. Zaleca się jednak podawanie szczepionek w różne miejsca ciała, z użyciem oddzielnych strzykawek i igieł, oraz unikanie mieszania preparatów w jednej strzykawce. Szczepionki zawierające toksoid tężcowy mogą być także podawane jednocześnie z immunoglobulinami, w tym immunoglobuliną przeciwtężcową, co jest istotne w profilaktyce poekspozycyjnej. U pacjentów leczonych immunosupresyjnie (np. cyklosporyna, kortykosteroidy, leki cytostatyczne) odpowiedź na szczepienie może być osłabiona lub nie wystąpić, dlatego szczepienia powinny być wykonane 2-4 tygodnie przed rozpoczęciem terapii immunosupresyjnej.
błonica i tężec, błonica tężec krztusiec, chloramfenikol, cyklosporyna, działanie immunosupresyjne, działanie niepożądane, Haemophilus influenzae typu B, ibuprofen, immunoglobulina przeciwtężcowa, kortykosteroid, leczenie immunosupresyjne, lek cytostatyczny, lek immunosupresyjny, lek przeciwgorączkowy, odpowiedź immunologiczna, ospa wietrzna, paracetamol, poliomyelitis, polisacharyd otoczkowy, polisacharyd otoczkowy Haemophilus influenzae, profilaktyka poekspozycyjna tężca, reakcja poszczepienna, świnka i różyczka, szczepionka inaktywowana, szczepionka przeciw grypie, szczepionka przeciw HPV, szczepionka przeciw krztuścowi, szczepionka przeciw meningokokom, szczepionka przeciw odrze, szczepionka przeciw półpaścowi, szczepionka przeciw rotawirusom, szczepionka skojarzona, szczepionka skoniugowana, szczepionka żywa, toksoid tężcowy, wirusowe zapalenie wątroby typu B - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Tetana Pro nie mniej niż 40 j.m. toksoidu tężcowego/0,5 ml; 1 dawka (0,5 ml)
Szczepionka Tetana PRO zawiera toksoid tężcowy w dawce nie mniejszej niż 40 j.m. w objętości 0,5 ml, adsorbowany na 0,5 mg wodorotlenku glinu (Al³⁺). Preparat jest przeznaczony do czynnej immunizacji przeciw tężcowi i stosowany jest zarówno w schematach podstawowych, jak i przypominających u pacjentów od 2. miesiąca życia aż do osób dorosłych bez górnej granicy wieku. Szczepionka występuje w postaci jednorodnej, białej lub prawie białej zawiesiny do wstrzykiwań i powinna być stosowana zgodnie z aktualnymi oficjalnymi zaleceniami profilaktyki tężca, które mogą różnić się regionalnie i krajowo.