atrofia korowo-nadnerczowa
Atrofia korowo-nadnerczowa (zanik kory nadnerczy) to stan patologiczny charakteryzujący się zmniejszeniem objętości i funkcji kory nadnerczy. Prowadzi do niedoboru hormonów steroidowych produkowanych przez nadnercza, głównie glukokortykoidów (kortyzolu) i mineralokortykoidów (aldosteronu).
Etiologia atrofii korowo-nadnerczowej obejmuje choroby autoimmunologiczne (choroba Addisona), zakażenia (gruźlica, zakażenia grzybicze), stosowanie egzogennych steroidów (atrofia wtórna), guzy przysadki mózgowej, nowotwory oraz zaburzenia genetyczne. Najbardziej powszechną przyczyną w krajach rozwiniętych jest autoimmunologiczne zapalenie nadnerczy.
Objawy kliniczne zależą od stopnia niewydolności nadnerczy i obejmują: osłabienie, zmęczenie, hipotensję, hiperpigmentację skóry, utratę masy ciała, zaburzenia elektrolitowe (hiponatremia, hiperkaliemia), hipoglikemię oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe. W przypadku niewydolności nadnerczy o nagłym początku (przełom nadnerczowy) może wystąpić zagrożenie życia wymagające natychmiastowej interwencji.
Diagnostyka atrofii korowo-nadnerczowej opiera się na oznaczeniu stężenia kortyzolu, ACTH oraz testach stymulacyjnych z ACTH. Badania obrazowe (tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny) pozwalają ocenić strukturę nadnerczy i wykluczyć inne patologie. Leczenie polega na substytucji hormonalnej (hydrokortyzon, fludrokortyzon) oraz identyfikacji i leczeniu choroby podstawowej.