leki wiążące się z białkami osocza
Leki wiążące się z białkami osocza to substancje lecznicze, które po wprowadzeniu do krwiobiegu tworzą kompleksy z białkami obecnymi w osoczu, głównie z albuminą i α1-kwaśną glikoproteiną. Stopień wiązania leku z białkami osocza jest parametrem farmakokinetycznym o istotnym znaczeniu klinicznym, ponieważ determinuje ilość wolnej, farmakologicznie aktywnej frakcji leku.
Wiązanie z białkami osocza wpływa na dystrybucję leku w organizmie, jego biodostępność i okres półtrwania. Tylko niezwiązana frakcja leku może przenikać przez błony biologiczne, oddziaływać z receptorami i podlegać procesom metabolizmu oraz eliminacji. Leki o wysokim stopniu wiązania z białkami (>90%) charakteryzują się zwykle wolniejszą eliminacją i dłuższym czasem działania.
W praktyce klinicznej należy uwzględniać możliwość występowania interakcji na poziomie wypierania leków z połączeń z białkami. Gdy dwa lub więcej leków silnie wiążących się z białkami osocza jest podawanych jednocześnie, może dojść do konkurencji o miejsca wiązania, co prowadzi do zwiększenia frakcji wolnej jednego z leków i potencjalnie do nasilenia jego działania terapeutycznego lub toksycznego.
Czynniki takie jak niedożywienie, choroby wątroby, nerek czy stany zapalne mogą wpływać na stężenie i strukturę białek osocza, zmieniając farmakokinetykę leków. Monitorowanie stężenia leków silnie wiążących się z białkami (np. warfaryny, fenytoiny, kwasu walproinowego) jest szczególnie istotne u pacjentów z zaburzeniami gospodarki białkowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Remurel 20 mg/ml
Glatiramer octan (Remurel 20 mg/ml) wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa pod względem interakcji lekowych u pacjentów ze stwardnieniem rozsianym (SM). Dotychczasowe dane kliniczne i postmarketingowe nie wskazują na istotne interakcje z lekami stosowanymi w terapii SM, w tym z kortykosteroidami podawanymi do 28 dni, fenytoiną oraz karbamazepiną. Glatiramer octan charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, jednak nie wypiera ani nie jest wypierany z połączeń białkowych przez wymienione leki, co minimalizuje ryzyko farmakokinetycznych interakcji. Zaleca się jednak rutynowe monitorowanie podczas jednoczesnego stosowania leków silnie wiążących się z białkami osocza ze względu na teoretyczną możliwość wpływu na ich dystrybucję.
badania kliniczne, dane postmarketingowe, działania niepożądane, enzymy cytochromu P450, fenytoina, glatirameru octan, interakcje farmakokinetyczne, karbamazepina, koordynacja ruchowa, kortykosteroidy, leki immunomodulujące, leki immunosupresyjne, leki wiążące się z białkami osocza, objawy neurologiczne, politerapia, profil bezpieczeństwa, rzut choroby, stwardnienie rozsiane, terapia glatirameru octanem, terapia stwardnienia rozsianego, układ odpornościowy, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia równowagi - Leksykon leków
Interakcje leku – Uman albumin 20% kedrion 200 g/l; 10 g/50 ml; 20 g/100 ml
UMAN ALBUMIN 20% KEDRION to roztwór albuminy ludzkiej o stężeniu 200 g/l białka całkowitego, w tym co najmniej 95% albuminy, który nie wykazuje udokumentowanych interakcji farmakologicznych z innymi lekami. Pomimo teoretycznej możliwości zmiany dystrybucji leków silnie wiążących się z białkami osocza (np. warfaryna, fenytoina) czy leków o wąskim indeksie terapeutycznym, brak jest potwierdzonych danych klinicznych wskazujących na istotne interakcje. Preparat nie wpływa na metabolizm, wydalanie ani wchłanianie innych leków. Zaleca się jednak rutynowe monitorowanie parametrów klinicznych, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu leków o wąskim indeksie terapeutycznym lub wpływających na objętość osocza, ze względu na potencjalne addytywne działanie na gospodarkę wodno-elektrolitową. UMAN ALBUMIN 20% KEDRION zawiera do 157 mg sodu na 50 ml i do 314 mg sodu na 100 ml, co należy uwzględnić u pacjentów z ograniczeniem sodu w diecie lub przyjmujących leki modyfikujące gospodarkę sodową.
albumina ludzka, białko całkowite, białko transportujące, działanie wazodylatacyjne, fenytoina, frakcja wolna leku, gospodarka wodno-elektrolitowa, hipoalbuminemia, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, leki wiążące się z białkami osocza, niewydolność wątroby, osocze ludzkie, parametry hemodynamiczne, przeciążenie układu krążenia, warfaryna, wąski indeks terapeutyczny, właściwości hiperonkotyczne, zawartość sodu