hipoteza cholinergiczna

Hipoteza cholinergiczna to jedna z głównych teorii wyjaśniających patofizjologię choroby Alzheimera. Zakłada ona, że dysfunkcja i degeneracja neuronów cholinergicznych w mózgu, szczególnie w jądrze podstawnym Meynerta, prowadzi do obniżenia poziomu acetylocholiny i zaburzeń funkcji poznawczych charakterystycznych dla tej choroby.

Zgodnie z tą hipotezą, deficyt acetylocholiny koreluje z nasileniem objawów demencji. Teoria ta stanowiła podstawę do opracowania inhibitorów acetylocholinesterazy (donepezyl, rywastygmina, galantamina), które są obecnie stosowane w leczeniu objawowym choroby Alzheimera. Leki te zwiększają dostępność acetylocholiny w synapsach poprzez hamowanie enzymu rozkładającego ten neuroprzekaźnik.

Mimo że hipoteza cholinergiczna nie wyjaśnia w pełni złożonej patogenezy choroby Alzheimera, która obejmuje również odkładanie się beta-amyloidu, hiperfosforylację białka tau i procesy zapalne, to pozostaje istotnym elementem w zrozumieniu mechanizmów choroby i stanowi podstawę racjonalnej farmakoterapii. Współczesne badania wskazują, że dysfunkcja układu cholinergicznego może być wtórna do innych procesów patologicznych, jednak ma kluczowe znaczenie dla manifestacji klinicznych choroby.

Powiązane wpisy

Leksykon chorób i schorzeń
Choroba alzheimera – Patofizjologia i mechanizm

Choroba Alzheimera (AD) jest najczęstszą przyczyną demencji, odpowiadającą za 60-80% przypadków, z około 50 milionami chorych na świecie i prognozowanym wzrostem do 131 milionów do 2050 roku. Patologicznie charakteryzuje się obecnością zewnątrzkomórkowych blaszek amyloidowych złożonych z amyloidu β (Aβ), wewnątrzkomórkowych splątków neurofibrylarnych (NFT) z hiperfosforylowanego białka tau, utratą neuronów i synaps, glejozą oraz reakcją zapalną mózgu. Dominującą hipotezą patogenezy jest hipoteza amyloidowa, zakładająca, że nadmierna produkcja i agregacja toksycznych oligomerów Aβ42, powstających w wyniku nieprawidłowego przetwarzania białka prekursorowego amyloidu (APP) przez β-sekretazę (BACE1) i γ-sekretazę, inicjuje kaskadę neurodegeneracyjną. Mutacje w genach APP, PSEN1 i PSEN2 prowadzą do rodzinnej formy AD (FAD) z wczesnym początkiem. Równolegle, hiperfosforylacja tau przez kinazy GSK3β i CDK5 powoduje destabilizację mikrotubul, agregację tau w NFT i koreluje z postępem klinicznym choroby. Interakcje między patologią Aβ i tau nasilają neurodegenerację, a neuroinflammacja z aktywacją mikrogleju i astrocytów oraz stres oksydacyjny dodatkowo przyczyniają się do progresji AD.
acetylocholina, autofagia, bariera krew-mózg, białko prekursorowe amyloidu, białko tau, blaszka amyloidowa, choroba Alzheimera, choroba neurodegeneracyjna, cytokiny prozapalne, długotrwałe wzmocnienie synaptyczne, dysfunkcja mitochondriów, ekscytotoksyczność glutaminianowa, funkcje poznawcze, glejoza, hipoteza cholinergiczna, inhibitor acetylocholinoesterazy, jądro podstawne Meynerta, kinaza CDK5, mikroglej, neuroinflammacja, otępienie, plastyczność synaptyczna, płyn mózgowo-rdzeniowy, presenilina 1, presenilina 2, przeciwciało monoklonalne, reakcja zapalna, reaktywne formy azotu, reaktywne formy tlenu, splątki neurofibrylarne, stres oksydacyjny, system glimfatyczny, transport aksonalny, upośledzenie pamięci, utrata neuronów, zmiany naczyniowe, γ-sekretaza
Leksykon chorób i schorzeń
Delirium – Patofizjologia i mechanizm

Delirium jest ostrym zespołem neuropsychiatrycznym charakteryzującym się nagłymi zaburzeniami świadomości, uwagi i funkcji poznawczych, wynikającym z złożonej interakcji czynników predysponujących i wyzwalających. Patofizjologia obejmuje zaburzenia neuroprzekaźnictwa, zwłaszcza niedobór acetylocholiny i nadmierną aktywność dopaminergiczną, neuroinflammację z udziałem cytokin prozapalnych (IL-1β, IL-6, IL-8, TNF-α, CRP, prokalcytonina), dysfunkcję bariery krew-mózg (zwiększona przepuszczalność i uszkodzenia śródbłonka), zaburzenia metabolizmu mózgowego (podwyższony poziom mleczanu w PMR, obniżona enolaza neuronowa, zmniejszony metabolizm glukozy), a także dysfunkcję osi podwzgórze-przysadka-nadnercza z podwyższonym poziomem kortyzolu. Dodatkowo, istotne są zaburzenia rytmów dobowych i snu, zmiany w sieciach neuronalnych (uszkodzenia istoty białej, zmniejszenie objętości mózgu, nieprawidłowa łączność funkcjonalna) oraz rola komórek glejowych i układu glimfatycznego w patogenezie delirium.
agonista receptorów adrenergicznych, aktywność cholinergiczna, aktywność dopaminergiczna, aktywność serotoninergiczna, apolipoproteina E, astrocyt, badanie neuroobrazowe, bariera krew-mózg, białko C-reaktywne, biomarker, burza cytokinowa, choroba neurodegeneracyjna, cykl snu i czuwania, czynnik martwicy nowotworu alfa, deksmedetomidyna, delirium, delirium pooperacyjne, delirium tremens, dysfunkcja naczyniowa, enolaza specyficzna dla neuronów, funkcja poznawcza, glikokortykoid, glutaminian, hipoteza cholinergiczna, inflammasom, inhibitor acetylocholinesterazy, interleukina-1β, istota biała, komórka śródbłonka, kortyzol, kwas gamma-aminomasłowy, lek przeciwpsychotyczny, makrofag, melatonina, metabolizm mózgu, metabolizm oksydacyjny, mikroglej, mikrozawał, neuroinflammacja, niedobór acetylocholiny, obrona antyoksydacyjna, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, patofizjologia delirium, prokalcytonina, reaktywna forma tlenu, receptor ACE2, receptor GABA-A, receptor NMDA, sepsa, sieć neuronalna, śmierć neuronu, stres oksydacyjny, układ glimfatyczny, uraz chirurgiczny, zaburzenie neuroprzekaźnictwa, zaburzenie świadomości, zespół neuropsychiatryczny, zespół odstawienia alkoholu

hipoteza cholinergiczna

Powiązane wpisy

Choroba alzheimera – Patofizjologia i mechanizm

Delirium – Patofizjologia i mechanizm