patofizjologia delirium

Patofizjologia delirium obejmuje złożone mechanizmy prowadzące do ostrego zaburzenia funkcji poznawczych. U podłoża tego stanu leży dysregulacja neuroprzekaźników, przede wszystkim niedobór acetylocholiny oraz nadmiar dopaminy, co prowadzi do zaburzenia równowagi cholinergiczno-dopaminergicznej. Dodatkowo rolę odgrywają zaburzenia w zakresie serotoniny, histaminy, glutaminianu oraz kwasu gamma-aminomasłowego (GABA).

Istotnym czynnikiem w rozwoju delirium jest neuroinflammacja, czyli proces zapalny w ośrodkowym układzie nerwowym. Cytokiny prozapalne (IL-1, IL-6, TNF-α) uwalniane w odpowiedzi na stres, infekcję czy uraz mogą przenikać przez barierę krew-mózg, prowadząc do aktywacji komórek mikrogleju i nasilenia stanu zapalnego w mózgu. Proces ten zaburza integralność bariery krew-mózg i homeostazę neuronalną.

W patofizjologii delirium znaczącą rolę odgrywa również stres oksydacyjny i zaburzenia metaboliczne. Hipoksja, hipoglikemia oraz zaburzenia elektrolitowe wpływają na funkcjonowanie neuronów i komunikację międzykomórkową. U osób starszych, gdzie rezerwa poznawcza jest mniejsza, nawet niewielkie zaburzenia metaboliczne mogą wywołać objawy delirium.

Neuroobrazowanie u pacjentów z delirium wykazuje zmniejszony przepływ mózgowy krwi, szczególnie w obszarach przedczołowych i skroniowo-ciemieniowych odpowiedzialnych za uwagę i funkcje wykonawcze. Zaburzenia funkcjonalne obejmują także nieprawidłową aktywność w zakresie sieci neuronalnych odpowiedzialnych za świadomość i czuwanie, co tłumaczy charakterystyczne dla delirium zaburzenia cyklu sen-czuwanie.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl