padaczka światłoczuła

Padaczka światłoczuła (photosensitive epilepsy) to rodzaj padaczki, w którym napady padaczkowe są wyzwalane przez określone bodźce wzrokowe, najczęściej migające światło lub kontrastowe wzory. Stanowi ona około 5% wszystkich przypadków padaczki i najczęściej diagnozowana jest w okresie dojrzewania, między 12 a 16 rokiem życia.

Mechanizm padaczki światłoczułej związany jest z nadmierną synchronizacją aktywności neuronalnej w korze wzrokowej mózgu w odpowiedzi na określone częstotliwości bodźców świetlnych (zazwyczaj 15-25 Hz). W diagnostyce kluczowe znaczenie ma EEG z próbami fotostymulacji, które może ujawnić charakterystyczne zmiany w zapisie, nawet bez wystąpienia klinicznego napadu.

Najczęstszym typem napadów w padaczce światłoczułej są napady uogólnione toniczno-kloniczne, miokloniczne oraz napady nieświadomości. Czynniki wyzwalające to przede wszystkim migające światła (np. stroboskopy, światła dyskotekowe), telewizja, gry komputerowe, a także kontrastowe wzory geometryczne czy migotanie światła między drzewami podczas jazdy samochodem.

Leczenie padaczki światłoczułej obejmuje farmakoterapię przeciwpadaczkową (szczególnie skuteczne są walproiniany i lewetiracetam) oraz unikanie bodźców prowokujących. Zaleca się stosowanie telewizorów i monitorów z wysoką częstotliwością odświeżania, zachowanie odpowiedniej odległości od ekranu oraz oglądanie w dobrze oświetlonym pomieszczeniu. W niektórych przypadkach pomocne mogą być specjalne okulary z filtrami.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl