rozszerzenie pęcherza moczowego
Rozszerzenie pęcherza moczowego to zabieg polegający na zwiększeniu objętości pęcherza moczowego poprzez chirurgiczne powiększenie jego pojemności. Procedura ta jest stosowana głównie u pacjentów z małą pojemnością pęcherza, nadreaktywnością wypieracza lub przy występowaniu wysokiego ciśnienia śródpęcherzowego, które może prowadzić do uszkodzenia górnych dróg moczowych.
Wskazaniami do zabiegu są najczęściej: neurogenna dysfunkcja pęcherza, śródmiąższowe zapalenie pęcherza moczowego (zespół bolesnego pęcherza), pęcherz moczowy po radioterapii oraz wrodzone wady rozwojowe układu moczowego. Rozszerzenie pęcherza wykonuje się z wykorzystaniem fragmentu jelita (najczęściej jelita krętego – ileocystoplastyka), okrężnicy lub żołądka, który zostaje wszyty w rozcięty pęcherz moczowy.
Celem zabiegu jest zwiększenie pojemności pęcherza, zmniejszenie ciśnienia śródpęcherzowego i poprawa funkcji gromadzenia moczu. Powikłania po zabiegu mogą obejmować zaburzenia metaboliczne (zależne od rodzaju użytego fragmentu przewodu pokarmowego), nawracające infekcje układu moczowego, zaburzenia opróżniania pęcherza wymagające samocewnikowania oraz, w rzadkich przypadkach, zwiększone ryzyko rozwoju nowotworu w miejscu zespolenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Trifas 10 5 mg/ml
Przy kwalifikacji pacjentów do terapii torasemidem w postaci Trifas 10 (2 ml, 10 mg) lub Trifas 20 (4 ml, 20 mg) należy bezwzględnie wykluczyć przeciwwskazania, które mogą prowadzić do poważnych działań niepożądanych. Przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na torasemid, sulfonylomocznik lub składniki pomocnicze, niewydolność nerek z bezmoczem, śpiączkę wątrobową, niskie ciśnienie tętnicze, hipowolemię, hiponatremię i hipokaliemię oraz znaczne zaburzenia opróżniania pęcherza moczowego. U kobiet karmiących piersią stosowanie Trifas jest przeciwwskazane ze względu na przenikanie torasemidu do mleka i potencjalne ryzyko dla niemowlęcia. Podanie leku w wymienionych stanach może prowadzić do pogorszenia stanu klinicznego, w tym do wstrząsu, encefalopatii wątrobowej, zaburzeń rytmu serca i zatrzymania moczu.
bezmocz, diuretyk pętlowy, encefalopatia wątrobowa, hiperamonemia, hipokaliemia, hiponatremia, hipotonia ortostatyczna, hipowolemia, nadwrażliwość na torasemid, niedociśnienie tętnicze, pochodne sulfonamidów, przerost gruczołu krokowego, rozszerzenie pęcherza moczowego, śpiączka wątrobowa, stan przedśpiączkowy, sulfonylomocznik, torasemid, Trifas 10, Trifas 20, wstrząs, zaburzenia odpływu moczu, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zatrzymanie moczu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dopaminum hydrochloricum WZF 4% 40 mg/ml
Przedkliniczne badania toksyczności dopaminy chlorowodorku wykazały istotne różnice międzygatunkowe w wrażliwości na jej działanie toksyczne, z LD50 wynoszącym 290 mg/kg mc. u myszy oraz 38,8 mg/kg mc. u szczurów po dożylnym podaniu. Ostre zatrucie charakteryzowało się głównie objawami ze strony układu oddechowego, takimi jak masywny krwotok i zastój krwi w płucach. W badaniach podostrych zaobserwowano zmiany narządowe, w tym przerost gruczołu krokowego, rozszerzenie pęcherza moczowego oraz wodonercze, co wskazuje na wpływ dopaminy na układ moczowo-płciowy. Długotrwałe podawanie wysokich dawek (570 mg/kg mc./dobę) powodowało wzrost masy serca, nerek i płuc oraz zmniejszenie masy śledziony, sugerując potencjalne procesy adaptacyjne lub patologiczne oraz wpływ na układ immunologiczny.
chlorowodorek dopaminy, dawka śmiertelna dla 50% populacji, działanie emetyczne, krwotok, krwotok masywny, martwica mięśnia sercowego, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, przerost prostaty, rozszerzenie pęcherza moczowego, toksyczność ostra, toksyczność podostra, układ endokrynny, układ immunologiczny, układ moczowo-płciowy, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, wodonercze, zastój krwi w płucach