ucisk naczynia krwionośnego

Ucisk naczynia krwionośnego to zjawisko patofizjologiczne polegające na wywieraniu zewnętrznego lub wewnętrznego nacisku na ścianę naczynia, prowadzące do zwężenia jego światła i zaburzenia przepływu krwi. Może dotyczyć zarówno tętnic, żył jak i naczyń włosowatych, a jego konsekwencje kliniczne zależą od lokalizacji, stopnia i czasu trwania ucisku.

W praktyce klinicznej ucisk naczyń może być wywołany przez różnorodne czynniki, takie jak: guzy nowotworowe, krwiaki, obrzęki tkanek otaczających, anomalie anatomiczne, ciała obce, zmiany zwyrodnieniowe czy działanie jatrogenne. Zjawisko to może prowadzić do niedokrwienia tkanek zaopatrywanych przez dane naczynie, zastoju żylnego, a w skrajnych przypadkach do martwicy.

Diagnostyka ucisku naczyniowego opiera się na badaniach obrazowych (USG dopplerowskie, angio-TK, angio-MR), badaniu fizykalnym oraz ocenie objawów klinicznych. Objawy zależą od lokalizacji i mogą obejmować: ból, osłabienie lub zanik tętna obwodowego, zmiany koloru i temperatury skóry, obrzęki, zaburzenia czucia oraz funkcji motorycznych.

Leczenie ucisku naczyń krwionośnych jest uzależnione od przyczyny. Obejmuje ono postępowanie przyczynowe (usunięcie czynnika uciskającego), endowaskularne (angioplastyka, stentowanie) lub operacyjne (endarterektomia, pomostowanie). W przypadkach nagłych, zagrażających życiu lub funkcji kończyny, konieczna jest pilna interwencja zabiegowa.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl