zespół tachykardii ortostatycznej
Zespół tachykardii ortostatycznej (POTS – Postural Orthostatic Tachycardia Syndrome) to zaburzenie autonomicznego układu nerwowego charakteryzujące się nadmiernym przyspieszeniem czynności serca po zmianie pozycji ciała z leżącej na stojącą. Diagnostycznie określa się go jako wzrost częstości rytmu serca o co najmniej 30 uderzeń na minutę (lub powyżej 120 uderzeń na minutę) w ciągu 10 minut od przyjęcia pozycji stojącej, przy braku spadku ciśnienia tętniczego o więcej niż 20/10 mmHg.
Pacjenci z POTS doświadczają szeregu objawów ortostatycznych, takich jak zawroty głowy, niewyraźne widzenie, osłabienie, zmęczenie, kołatanie serca, zaburzenia koncentracji, a nawet omdlenia. Objawy te znacząco pogarszają jakość życia i często prowadzą do ograniczenia codziennej aktywności. POTS częściej występuje u kobiet w wieku od 15 do 50 lat, a jego patofizjologia jest złożona i może obejmować dysautonomię, hipowolemię, dekondycję fizyczną czy nadwrażliwość receptorów adrenergicznych.
Leczenie POTS opiera się na podejściu wielokierunkowym, obejmującym zwiększenie podaży płynów i soli, regularną aktywność fizyczną, stosowanie odzieży uciskowej oraz farmakoterapię. Wśród leków stosuje się beta-blokery (np. propranolol), fludrokortyzon zwiększający retencję sodu i wody, midodrynę jako wazokonstriktor czy pirydostygminę poprawiającą napięcie naczyniowe. Prognoza jest zazwyczaj korzystna, choć u części pacjentów objawy mogą utrzymywać się przez wiele lat i znacząco wpływać na funkcjonowanie.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Szczepionka przeciw covid-19 – Diagnostyka i diagnoza
Diagnostyka związana ze szczepieniami przeciw COVID-19 obejmuje testy molekularne (RT-PCR, RT-LAMP), antygenowe oraz serologiczne, które pozwalają na ocenę aktualnego zakażenia oraz odpowiedzi immunologicznej po szczepieniu. Szczególnie istotne jest rozróżnienie przeciwciał przeciwko białku kolca (S), indukowanych przez szczepionki mRNA i wektorowe, od przeciwciał przeciwko białku nukleokapsydu (N), charakterystycznych dla naturalnego zakażenia. Testy serologiczne wykrywające przeciwciała anty-N umożliwiają diagnostykę różnicową między odpowiedzią poszczepienną a przebytym zakażeniem. Pomimo dostępności testów, rutynowe badanie poziomu przeciwciał po szczepieniu nie jest obecnie zalecane do oceny ochrony immunologicznej, gdyż brak jest ustalonych korelatów ochrony. W diagnostyce powikłań poszczepiennych, takich jak myocarditis i pericarditis, kluczowe są badania obrazowe, zwłaszcza rezonans magnetyczny serca z późnym wzmocnieniem gadolinowym (LGE), natomiast w przypadku zespołu zakrzepicy z małopłytkowością (TTS) stosuje się kryteria diagnostyczne oparte na obecności zakrzepicy, małopłytkowości (<150 000/μL) oraz pozytywnym teście ELISA na przeciwciała przeciwko PF4.
białko nukleokapsydu, choroba autoimmunologiczna, czynnik płytkowy 4, diagnostyka różnicowa, echokardiografia, małopłytkowość, niepożądany odczyn poszczepienny, nowotwór krwi, nowotwór mieloproliferacyjny, odpowiedź immunologiczna, późne wzmocnienie gadolinowe, przeciwciało neutralizujące, przełomowe zakażenie, rezonans magnetyczny serca, ruksolitynib, SARS-CoV-2, serokonwersja, szczepionka przeciw COVID-19, test antygenowy, test molekularny, test serologiczny, tomografia komputerowa, włóknienie szpiku kostnego, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, zespół tachykardii ortostatycznej, zespół zakrzepicy z małopłytkowością - Leksykon chorób i schorzeń
Tachykardia – Zapobieganie i profilaktyka
Tachykardia definiowana jest jako spoczynkowa częstość akcji serca >100 uderzeń/min i może być objawem chorób podstawowych lub samodzielnym zaburzeniem rytmu. Profilaktyka tachykardii opiera się na modyfikacji stylu życia: regularnej aktywności fizycznej (≥30 min umiarkowanego wysiłku większość dni tygodnia), zdrowej diecie ograniczającej sól, tłuszcze nasycone, alkohol i kofeinę, kontroli masy ciała, ciśnienia tętniczego oraz cholesterolu, rezygnacji z palenia tytoniu i unikania substancji stymulujących. W farmakoterapii profilaktycznej stosuje się beta-adrenolityki (propranolol, metoprolol), blokery kanału wapniowego (diltiazem, werapamil), leki antyarytmiczne (amiodaron, flekainid, propafenon), digoksynę oraz iwabradynę, dobierając leczenie indywidualnie w zależności od typu tachykardii i chorób współistniejących. W przypadku częstoskurczu nadkomorowego (SVT) zaleca się unikanie czynników wyzwalających (stres, alkohol, kofeina, palenie), a w terapii farmakologicznej beta-1-adrenolityki lub werapamil, z rozważeniem ablacji przezskórnej w nawracających lub opornych przypadkach.
ablacja przezskórna, beta-adrenolityk, bloker kanału wapniowego, choroby układu sercowo-naczyniowego, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz nadkomorowy, częstoskurcz przedsionkowy, digoksyna, doustny antykoagulant, hipercholesterolemia, iwabradyna, kardiomiopatia tachyarytmiczna, lek antyarytmiczny, migotanie przedsionków, nagła śmierć sercowa, nerw błędny, niewydolność serca, sarkoidoza serca, skurcz tętnicy wieńcowej, sotalol, tachykardia, udar mózgu, węzeł przedsionkowo-komorowy, wszczepialny kardiowerter-defibrylator, zespół tachykardia-bradykardia, zespół tachykardii ortostatycznej, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a - Leksykon leków
Działania niepożądane – Egoropal 50 mg
Palmitynian paliperydonu (Egoropal) w formie zawiesiny do wstrzykiwań o przedłużonym uwalnianiu wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej obserwowane działania to bezsenność, ból głowy, lęk, infekcje górnych dróg oddechowych, reakcje w miejscu wstrzyknięcia (ból, stwardnienie, świąd, guzki), parkinsonizm, akatyzja, sedacja/senność, nudności, zaparcia, zawroty głowy, drżenie, biegunka, zmęczenie i dystonia. Akatyzja oraz sedacja/senność wykazują zależność od dawki. Reakcje miejscowe, zwłaszcza ból, są łagodne do umiarkowanych i zmniejszają się z czasem terapii; wstrzyknięcia do mięśnia naramiennego są nieco bardziej bolesne niż do mięśnia pośladkowego. Objawy pozapiramidowe (EPS) obejmują parkinsonizm, akatyzję, dyskinezę, dystonię i drżenie, z szerokim spektrum symptomów. Ponadto, palmitynian paliperydonu powoduje podwyższenie stężenia prolaktyny, co klinicznie manifestuje się u <1% pacjentów objawami hiperprolaktynemii (np. brak miesiączki, mlekotok, ginekomastia). W badaniu 13-tygodniowym przyrost masy ciała ≥7% wystąpił u 6-13% pacjentów w zależności od dawki (25 mg, 100 mg, 150 mg), a w dłuższej perspektywie (33 tygodnie) u 12% leczonych, ze średnią zmianą masy ciała +0,7 kg (SD 4,79 kg).
akatyzja, bezdech senny, bradykinezja, brak miesiączki, cukrzyca, drżenie spoczynkowe, dyskineza, dystonia, ginekomastia, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, infekcja górnych dróg oddechowych, lek przeciwpsychotyczny, mlekotok, niedociśnienie ortostatyczne, niemiarowość komorowa, niepokój psychoruchowy, noworodkowy zespół odstawienia, objawy pozapiramidowe, palmitynian paliperydonu, parkinsonizm, późna dyskineza, priapizm, przyrost masy ciała, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, sedacja, sztywność mięśni szkieletowych, tachykardia komorowa, toksyczna nekroliza naskórka, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, wzmożone napięcie mięśni, zaburzenia miesiączkowania, zachłystowe zapalenie płuc, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zespół Stevensa-Johnsona, zespół tachykardii ortostatycznej, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon chorób i schorzeń
Tachykardia nadkomorowa – Zapobieganie i profilaktyka
Tachykardia nadkomorowa (SVT) to arytmia charakteryzująca się przyspieszoną akcją serca powstającą powyżej pęczka Hisa, najczęściej w tkance przedsionkowej lub węźle przedsionkowo-komorowym. Częste epizody SVT mogą prowadzić do osłabienia mięśnia sercowego, dlatego konieczne jest ich leczenie profilaktyczne. Zgodnie z wytycznymi ESC 2019, u pacjentów bez zespołu Wolffa-Parkinsona-White’a (WPW) zaleca się stosowanie selektywnych beta-blokerów (z wyjątkiem atenololu) lub werapamilu (klasa IIa), natomiast u pacjentów z WPW bez choroby niedokrwiennej lub strukturalnej serca – flekainidu lub propafenonu (klasa IIa). Leki takie jak beta-blokery, werapamil i digoksyna mogą być stosowane zarówno doraźnie, jak i przewlekle, jednak u pacjentów z WPW długoterminowe stosowanie adenozyny, blokerów kanału wapniowego lub digoksyny jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko migotania komór. Ablacja prądem o częstotliwości radiowej (RFA) jest metodą o wysokiej skuteczności (95%) i niskim ryzyku powikłań (<1% blok serca), szczególnie zalecaną u pacjentów z zespołem WPW oraz u tych, którzy chcą uniknąć farmakoterapii. Alternatywnie, krioablacja oferuje bezpieczniejszą opcję w przypadku SVT związanych z węzłem AV, minimalizując ryzyko trwałego uszkodzenia węzła i konieczności implantacji rozrusznika.
ablacja prądem o częstotliwości radiowej, adenozyna, amiodaron, arytmia, blok serca, bloker kanału wapniowego, choroba niedokrwienna, digoksyna, elektrokardiogram, flekainid, iwabradyna, krioablacja, lek przeciwarytmiczny, manewr Valsalvy, manewr wagalny, midodryna, migotanie komór, pęczek Hisa, pirydostygmina, propafenon, rozrusznik serca, sotalol, tachykardia nadkomorowa, tlenek azotu, werapamil, węzeł przedsionkowo-komorowy, zespół tachykardii ortostatycznej, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a