zaburzenia miesiączkowania
Zaburzenia miesiączkowania to nieprawidłowości w cyklu menstruacyjnym kobiety, obejmujące zmiany w regularności, częstotliwości, natężeniu lub czasie trwania krwawień miesiączkowych. Do najczęstszych typów zaburzeń należą: brak miesiączki (amenorrhea), nieregularne miesiączki (oligomenorrhea), zbyt obfite krwawienia (menorrhagia) oraz bolesne miesiączkowanie (dysmenorrhea).
Etiologia zaburzeń miesiączkowania jest złożona i może obejmować czynniki hormonalne (dysfunkcja osi podwzgórze-przysadka-jajnik), anatomiczne (mięśniaki macicy, polipy), genetyczne, metaboliczne (zespół policystycznych jajników, niedoczynność tarczycy) oraz psychogenne. Istotną rolę odgrywają również stres, ekstremalne zmiany masy ciała, intensywny wysiłek fizyczny oraz choroby przewlekłe.
Diagnostyka zaburzeń miesiączkowania wymaga dokładnego wywiadu, badania fizykalnego oraz badań laboratoryjnych oceniających stężenie hormonów płciowych, gonadotropin, prolaktyny i hormonów tarczycy. W wybranych przypadkach wskazane są badania obrazowe (USG miednicy mniejszej, histeroskopia) oraz konsultacje specjalistyczne.
Leczenie zaburzeń miesiączkowania zależy od przyczyny, wieku pacjentki i jej planów prokreacyjnych. Obejmuje farmakoterapię (antykoncepcja hormonalna, progestageny, kwas traneksamowy), leczenie chirurgiczne (w przypadku zmian anatomicznych) oraz modyfikację stylu życia. Nieleczone zaburzenia miesiączkowania mogą prowadzić do niepłodności, niedokrwistości z niedoboru żelaza oraz obniżenia jakości życia pacjentek.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Verospiron 100 mg
Spironolakton, jako antagonista aldosteronu i lek moczopędny oszczędzający potas, wiąże się z ryzykiem wystąpienia licznych działań niepożądanych, które wynikają głównie z jego mechanizmu działania. Najistotniejszym zagrożeniem jest hiperkaliemia, mogąca prowadzić do zaburzeń rytmu serca, a nawet zatrzymania akcji serca. Inne poważne zaburzenia elektrolitowe to hiponatremia oraz kwasica hiperchloremiczna. Działanie antyandrogenne spironolaktonu powoduje u mężczyzn ginekomastię, osłabienie libido i zaburzenia erekcji, natomiast u kobiet może wywoływać zaburzenia miesiączkowania i rzadko hirsutyzm. Niezbyt często obserwuje się poważne zaburzenia hematologiczne, takie jak leukopenia, małopłytkowość, agranulocytoza i niedokrwistość, które wymagają monitorowania morfologii krwi. Ponadto, lek może wywoływać reakcje skórne od łagodnych (świąd, wysypka) po ciężkie, zagrażające życiu zespoły, takie jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka oraz zespół DRESS.
agranulocytoza, antagonista aldosteronu, apatia, arytmia, ataksja, bezpłodność, działanie antyandrogenne, ginekomastia, hiperkaliemia, hiponatremia, hirsutyzm, kwasica hiperchloremiczna, lek moczopędny oszczędzający potas, leukopenia, małopłytkowość, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, osłabienie libido, osteomalacja, ostra niewydolność nerek, paraplegia, pemfigoid, porfiria, spironolakton, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia erekcji, zaburzenia miesiączkowania, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń, zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lemena
Stosowanie preparatu Lemena, zawierającego dezogestrel jako jedyny progestagen, wymaga szczegółowej oceny klinicznej oraz monitorowania pacjentek pod kątem potencjalnych zagrożeń, takich jak zwiększone ryzyko raka piersi, które wzrasta z wiekiem i może być nieznacznie podwyższone przez progestageny. Dane epidemiologiczne wskazują, że ryzyko to jest porównywalne, choć słabiej wyrażone, niż przy stosowaniu złożonych środków antykoncepcyjnych. Należy również uwzględnić możliwy wpływ progestagenów na rozwój nowotworów wątroby, zwłaszcza u pacjentek z istniejącą chorobą wątroby. W trakcie terapii konieczne jest monitorowanie stanu klinicznego, w tym kontroli ciśnienia tętniczego, funkcji wątroby oraz ewentualnych zaburzeń zakrzepowo-zatorowych, które wymagają natychmiastowego odstawienia leku. Pacjentki z cukrzycą powinny pozostawać pod ścisłą kontrolą, mimo braku konieczności modyfikacji leczenia, a także należy uwzględnić wpływ leku na profil krwawień menstruacyjnych, który może ulegać znacznym zmianom.
chloasma, ciąża pozamaciczna, depresja, dojrzewanie pęcherzyków jajnikowych, estradiol, gęstość mineralna kości, HIV, insulinooporność, kamica żółciowa, laktoza jednowodna, nadciśnienie tętnicze, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, nowotwór wątroby, obrzęk naczynioruchowy, opryszczka ciążowa, ostuda, otoskleroza, pląsawica Sydenhama, porfiria, rak piersi, skąpe miesiączki, toczeń rumieniowaty układowy, torbiel czynnościowa, zaburzenia miesiączkowania, zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, zakrzepica żył głębokich, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółtaczka, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Methotrexat-Ebewe 2,5 mg
Metotreksat (Methotrexat-Ebewe) wykazuje istotne działanie teratogenne i genotoksyczne, co wymaga rygorystycznego przestrzegania zasad antykoncepcji u pacjentek w wieku rozrodczym podczas terapii oraz przez co najmniej 6 miesięcy po jej zakończeniu. U mężczyzn zaleca się stosowanie skutecznej antykoncepcji w trakcie leczenia i przez minimum 3 miesiące po zakończeniu terapii, a także powstrzymanie się od dawstwa nasienia w tym okresie. Stosowanie metotreksatu w ciąży, zwłaszcza w pierwszym trymestrze, jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na wysokie ryzyko poronień samoistnych (42,5% vs 22,5% w grupie kontrolnej) oraz poważnych wad wrodzonych (6,6% żywych urodzeń vs około 4% w grupie kontrolnej). Wskazane jest regularne monitorowanie ultrasonograficzne płodu w przypadku ciąży powstałej podczas terapii lub w ciągu 6 miesięcy po jej zakończeniu.
antykoncepcja, dawka metotreksatu, działanie teratogenne, genotoksyczność, krioprezerwacja nasienia, leczenie metotreksatem, metotreksat, nasienie, oligospermia, oogeneza, poronienie samoistne, przenikanie leku do mleka, spermatogeneza, teratogenność, wada rozwojowa, wada wrodzona, zaburzenia miesiączkowania, zahamowanie wzrostu wewnątrzmacicznego - Leksykon chorób i schorzeń
Bulimia nervosa – Objawy
Bulimia nervosa to zaburzenie odżywiania charakteryzujące się nawracającymi epizodami objadania się, podczas których pacjent spożywa w krótkim czasie (zazwyczaj <2 godziny) ilości pokarmu znacznie przekraczające normę, połączonymi z poczuciem braku kontroli nad jedzeniem. Następują po nich niewłaściwe zachowania kompensacyjne, takie jak samowywołane wymioty, nadużywanie środków przeczyszczających, diuretyków, głodówki czy nadmierne ćwiczenia, mające na celu zapobieganie przyrostowi masy ciała. Kryteria diagnostyczne wymagają występowania tych epizodów i zachowań co najmniej raz w tygodniu przez 3 miesiące, a także nadmiernego wpływu masy i kształtu ciała na samoocenę. Bulimia najczęściej rozpoczyna się między 13. a 20. rokiem życia, z przewagą kobiet (1,0% młodych kobiet vs 0,1% młodych mężczyzn). Choroba wiąże się z licznymi powikłaniami somatycznymi, m.in. erozją szkliwa, powiększeniem gruczołów ślinowych, zaburzeniami elektrolitowymi prowadzącymi do arytmii, refluksem, zapaleniem przełyku, nieregularnościami miesiączkowymi, osteoporozą oraz poważnymi powikłaniami kardiologicznymi i gastroenterologicznymi.
arytmia serca, biegunka, bulimia nervosa, choroba psychiczna, depresja, diuretyki, epizod objadania się, erozja szkliwa zębów, jadłowstręt psychiczny, kryteria diagnostyczne, lewatywa, nawrót choroby, niskie ciśnienie krwi, objaw Russella, odwodnienie, osteopenia, osteoporoza, próchnica zębów, refluks żołądkowo-przełykowy, remisja, samookaleczanie, środek przeczyszczający, wypadanie odbytnicy, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia lękowe, zaburzenia miesiączkowania, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie odżywiania, zachowania kompensacyjne, zapalenie przełyku, zapalenie trzustki, zaparcia, zawroty głowy, zespół Boerhaavego, zespół Mallory’ego-Weissa, zniekształcony obraz ciała - Leksykon substancji czynnych
Testosteron propionian – Działania niepożądane
Testosteron propionian, składnik preparatu Omnadren 250, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych obejmujących układy krwiotwórczy, sercowo-naczyniowy, wątrobowy, endokrynny oraz skórny. Charakterystyczne zmiany hematologiczne to częste zwiększenie hematokrytu, liczby erytrocytów oraz stężenia hemoglobiny, co może prowadzić do policytemii i zwiększa ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych, takich jak zakrzepica żył głębokich i zatorowość płucna. Testosteron propionian hamuje czynniki krzepnięcia II, V, VI i X, co u pacjentów stosujących doustne leki przeciwzakrzepowe może skutkować powikłaniami krwotocznymi. Dodatkowo obserwuje się nadciśnienie tętnicze, retencję elektrolitów (sodu, chloru, potasu, wapnia, fosforanów) oraz wzrost stężenia cholesterolu i swoistego antygenu gruczołu krokowego (PSA), co podnosi ryzyko sercowo-naczyniowe i utrudnia diagnostykę nowotworów prostaty. Wątroba może ulec uszkodzeniu, od łagodnych zaburzeń czynności po rzadkie, ale poważne zmiany nowotworowe, w tym nowotwór wątroby, co wymaga regularnego monitorowania biochemicznego i obrazowego.
antygen PSA, ból głowy, brak miesiączki, czynniki krzepnięcia, ginekomastia, gonadotropiny, hematokryt, hemoglobina, hemostaza, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, hirsutyzm, krwinki czerwone, lek przeciwzakrzepowy, łysienie androgenowe, maskulinizacja, nadciśnienie tętnicze, nowotwór wątroby, nudności, obrzęk, oligospermia, Omnadren, parestezje, plamica wątrobowa, policytemia, priapizm, retencja sodu, testosteron propionian, trądzik, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia lękowe, zaburzenia libido, zaburzenia miesiączkowania, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, żółtaczka zastoinowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lesine 3 mg + 0,03 mg
Produkt leczniczy Lesine, zawierający 3 mg drospirenonu i 0,03 mg etynyloestradiolu, jest złożonym hormonalnym środkiem antykoncepcyjnym, który może wywoływać liczne działania niepożądane o różnym nasileniu i częstości. Najczęściej obserwuje się bóle głowy, nudności, zaburzenia miesiączkowania, krwawienia międzymiesiączkowe oraz zmiany skórne takie jak trądzik. Rzadziej występują poważniejsze powikłania, w tym żylna i tętnicza choroba zakrzepowo-zatorowa, nadciśnienie tętnicze, nowotwory wątroby oraz zaburzenia psychiczne i neurologiczne. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zakrzepicy, które może prowadzić do zatorowości płucnej, zawału mięśnia sercowego czy udaru mózgu. W trakcie terapii mogą również pojawić się objawy takie jak zatrzymanie płynów, zmiany masy ciała, kandydoza pochwy oraz zaburzenia czynności wątroby, które mogą wymagać przerwania leczenia.
ból głowy, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba zakrzepowo-zatorowa, drospirenon, dysfagia, etynyloestradiol, hormonalny środek antykoncepcyjny, kandydoza pochwy, krwawienie międzymiesiączkowe, łysienie, mięśniak macicy, migrena, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, nastrój depresyjny, niedociśnienie tętnicze, niedosłuch, nowotwór wątroby, nudności, obrzęk naczynioruchowy, opryszczka ciężarnych, ostuda, padaczka, pląsawica Sydenhama, porfiria, przemijający atak niedokrwienny, rak piersi, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, toczeń rumieniowaty układowy, trądzik, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia miesiączkowania, zaburzenia zakrzepowo-zatorowe, zakrzepica żył i tętnic, zakrzepica żylna, zatorowość płucna, zatrzymanie płynów, zawał mięśnia sercowego, zespół hemolityczno-mocznicowy, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dalacin 20 mg/g (2%)
Bezpieczeństwo stosowania kremu dopochwowego Dalacin zawierającego 20 mg/g (2%) klindamycyny zostało ocenione w badaniach klinicznych u kobiet niebędących w ciąży oraz w II i III trymestrze ciąży. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są zakażenia grzybicze i drożdżakowe, co jest typowym powikłaniem terapii przeciwbakteryjnej wpływającej na naturalną florę pochwy. Zakażenia bakteryjne występują niezbyt często, a kandydoza skóry rzadko. W obrębie przewodu pokarmowego zgłaszano ból brzucha, zaparcia, biegunkę, nudności i wymioty (częstość ≥1/1 000 do <1/100), a także rzadziej miejscowy ból brzucha, wzdęcia i nieprzyjemny zapach z ust. Szczególną uwagę wymaga rzekomobłoniaste zapalenie jelit, zgłoszone po wprowadzeniu leku do obrotu, będące poważnym powikłaniem terapii antybiotykowej.
białkomocz, biegunka, ból brzucha, ból głowy, Clostridioides difficile, cukromocz, drożdżyca, dysuria, endometrioza, kandydoza pochwy, kandydoza skóry, klindamycyna, krwotok maciczny, nadczynność tarczycy, nudności, obrzęk zapalny, pokrzywka, reakcja alergiczna, rumień, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, rzęsistkowe zapalenie pochwy, świąd, upławy, wymioty, wysypka, wysypka grudkowo-plamkowa, zaburzenia miesiączkowania, zakażenie bakteryjne, zakażenie dróg moczowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie grzybicze, zapalenie pochwy, zaparcie, zawroty błędnikowe, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Quetiapine Aurovitas 25 mg
Kwetiapina charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, które obejmują układy krwiotwórczy, endokrynny, metaboliczny, nerwowy, sercowo-naczyniowy oraz skórę. Do bardzo często obserwowanych należą: zmniejszenie stężenia hemoglobiny, zwiększenie stężenia triglicerydów w surowicy, senność, zawroty głowy, ból głowy, suchość błony śluzowej jamy ustnej oraz objawy pozapiramidowe. W zakresie hematologicznym występują leukopenia, neutropenia, trombocytopenia, a w rzadkich przypadkach agranulocytoza, wymagająca natychmiastowego przerwania terapii. Endokrynologicznie kwetiapina może indukować hiperprolaktynemię oraz zaburzenia funkcji tarczycy (obniżenie T4 i T3, wzrost TSH). Metabolicznie obserwuje się przyrost masy ciała, hiperlipidemię (wzrost triglicerydów i LDL, spadek HDL), hiponatremię oraz ryzyko rozwoju cukrzycy, co wymaga ścisłego monitorowania, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, bradykardia, cholesterol całkowity, cholesterol HDL, cholesterol LDL, duszność, dyskinezy późne, dyzartria, gamma-glutamylotransferaza, hemoglobina, hiperprolaktynemia, hiponatremia, hormon tyreotropowy, kołatanie serca, koszmary senne, kwetiapina, leukopenia, mlekotok, myśli samobójcze, neutropenia, niedokrwistość, niewyraźne widzenie, objawy pozapiramidowe, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, obrzęk piersi, ostra uogólniona osutka krostkowa, priapizm, profil lipidowy, reakcja polekowa z eozynofilią, rumień wielopostaciowy, stan splątania, suchość błony śluzowej jamy ustnej, tachykardia, toksyczno-rozpływna martwica naskórka, triglicerydy, trijodotyronina, trombocytopenia, tyroksyna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia funkcji tarczycy, zaburzenia miesiączkowania, zaparcia, zawroty głowy, zespół niespokojnych nóg, zespół odstawienia, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tribux Bio 100 mg
Tribux Bio, zawierający 100 mg trimebutyny maleinianu w formie tabletek, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy uważnie monitorować podczas terapii. Najczęściej obserwowane działania niepożądane dotyczą układu nerwowego i przewodu pokarmowego, z częstością występowania ≥1/100 do <1/10, obejmującymi senność, ospałość, uczucie zmęczenia, zawroty głowy, bóle głowy, suchość w ustach, zaburzenia smaku, biegunkę, niestrawność, bóle nadbrzusza, nudności, wymioty oraz zaparcia. Rzadziej występują zaburzenia rytmu serca (≥1/10 000 do <1/1 000) oraz zaburzenia czynności wątroby, w tym podwyższenie enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT). Bardzo rzadkie działania niepożądane (<1/10 000) obejmują poważne reakcje skórne, takie jak rumień wielopostaciowy, zapalenie wątroby, osłabienie słuchu, zatrzymanie moczu oraz zaburzenia układu rozrodczego i piersi.
apatia, biegunka, ból głowy, ból nadbrzusza, dysfunkcja wątroby, dysguezia, dyspepsja, ginekomastia, klasyfikacja MedDRA, mastodynia, niedosłuch, nudności, parestezja jamy ustnej, podwyższone enzymy wątrobowe, pokrzywka, rumień wielopostaciowy, senność, suchość w jamie ustnej, świąd, transaminazy wątrobowe, Tribux Bio, trimebutyna maleinian, uszkodzenie hepatocytów, wymioty, wysypka skórna, zaburzenia miesiączkowania, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie wątroby, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawroty głowy - Leksykon substancji czynnych
Chinagolid – Właściwości farmakodynamiczne
Chinagolid, będący substancją czynną leku Norprolac, jest selektywnym agonistą receptorów dopaminowych D2, wykazującym specyficzne działanie hamujące wydzielanie prolaktyny przez przedni płat przysadki mózgowej. W odróżnieniu od innych agonistów dopaminergicznych, nie jest pochodną ergoliny ani sporyszu, co wpływa na jego profil bezpieczeństwa i selektywność działania. Dostępny jest w formie chlorowodorku chinagolidu w tabletkach o dawkach 25, 50 oraz 75 mikrogramów, co pozwala na indywidualizację terapii. Chinagolid nie wpływa na stężenia innych hormonów przysadkowych, minimalizując ryzyko zaburzeń homeostazy hormonalnej, a jego przedłużone działanie umożliwia dawkowanie raz na dobę przy skutecznym obniżeniu poziomu prolaktyny.
agonista dopaminergiczny, amenorrhoea, działanie dopaminergiczne, galaktorrhoea, hamowanie wydzielania prolaktyny, hiperprolaktynemia, homeostaza hormonalna, hormon przysadkowy, hormon wzrostu, niepłodność, obniżone libido, oligomenorrhoea, pochodna ergoliny, przedłużone działanie farmakologiczne, przedni płat przysadki, przysadka mózgowa, receptor dopaminowy D2, selektywność działania leku, sporysz, zaburzenia miesiączkowania - Leksykon leków
Działania niepożądane – Promazine Hasco 25 mg
Promazine Hasco w dawce 25 mg w formie tabletek powlekanych wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z dominującymi zaburzeniami układu nerwowego, krwiotwórczego oraz endokrynologicznego. Wśród poważnych powikłań hematologicznych o częstości nieznanej znajdują się granulocytopenia, agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna oraz małopłytkowość, co wymaga regularnego monitorowania morfologii krwi. Reakcje immunologiczne, takie jak obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli i reakcje anafilaktyczne, choć rzadkie, stanowią zagrożenie życia. Zaburzenia endokrynologiczne obejmują mlekotok, ginekomastię, hiperglikemię i hipoglikemię, a także zmiany metaboliczne, w tym uciążliwe zaparcia wynikające z działania przeciwcholinergicznego. Działania niepożądane ze strony układu nerwowego, takie jak parkinsonizm, akatyzja, złośliwy zespół neuroleptyczny oraz napady drgawek, wymagają szczególnej uwagi i odpowiedniej interwencji terapeutycznej.
agranulocytoza, akatyzja, blok przedsionkowo-komorowy, cukromocz, depresja oddechowa, eozynofilia, fotowrażliwość, ginekomastia, granulocytopenia, hiperglikemia, hipertermia, hipoglikemia, hipotermia, lek przeciwcholinergiczny, leukopenia, małopłytkowość, migotanie komór, mlekotok, morfologia krwi, napad drgawkowy, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, parkinsonizm, pokrzywka, późna dyskineza, priapizm, promazyna, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, tachykardia komorowa, toczeń rumieniowaty układowy, zaburzenia akomodacji, zaburzenia libido, zaburzenia miesiączkowania, zespół dystoniczny, złośliwy zespół neuroleptyczny, żółtaczka zastoinowa - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Haloperidol UNIA 2 mg/ml
Haloperydol, stosowany u kobiet w okresie rozrodczym, ciąży oraz laktacji, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na potencjalne ryzyko dla płodu i noworodka. Dane z ponad 400 zakończonych ciąż nie wykazują jednoznacznej teratogenności, jednak pojedyncze przypadki uszkodzeń płodu, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu innych leków, zostały odnotowane. Badania przedkliniczne wskazują na negatywny wpływ na procesy reprodukcyjne, co uzasadnia zalecenie unikania haloperydolu w ciąży, jeśli to możliwe. Noworodki narażone na lek w trzecim trymestrze mogą wykazywać objawy pozapiramidowe i odstawienne, takie jak pobudzenie psychoruchowe, zaburzenia napięcia mięśniowego, drżenia, nadmierna senność, niewydolność oddechowa oraz problemy z odruchem ssania, co wymaga ścisłego monitorowania stanu klinicznego po porodzie.
brak owulacji, drżenia mięśniowe, gonadoliberyna, gonadotropiny, haloperydol, hiperprolaktynemia, lek przeciwpsychotyczny, nieprawidłowe napięcie mięśniowe, niewydolność oddechowa, objawy odstawienia, objawy pozapiramidowe, pobudzenie psychoruchowe, przenikanie do mleka ludzkiego, steroidogeneza, trzeci trymestr ciąży, układ endokrynologiczny, wpływ teratogenny, wtórny brak miesiączki, zaburzenia miesiączkowania, zaburzenia spermatogenezy - Leksykon chorób i schorzeń
Hirsutyzm – Etiologia i przyczyny
Hirsutyzm definiuje się jako nadmierny wzrost włosów terminalnych u kobiet w lokalizacjach androgenozależnych, najczęściej spowodowany hiperandrogenizmem. Najczęstszą etiologią jest zespół policystycznych jajników (PCOS), odpowiadający za 70-80% przypadków, charakteryzujący się nieregularnymi miesiączkami, obecnością torbieli jajników oraz insulinoopornością. Inne przyczyny to idiopatyczny hirsutyzm (5-15%), wrodzony przerost nadnerczy (2-4%), zespół Cushinga, guzy wydzielające androgeny (0,2%) oraz farmakologiczne indukowanie hirsutyzmu. Diagnostyka obejmuje ocenę hormonalną (testosteron całkowity i wolny, DHEAS, LH, FSH, prolaktyna, kortyzol) oraz badania obrazowe, a test z deksametazonem pomaga różnicować źródło hiperandrogenizmu. Podwyższone stężenie wolnego testosteronu jest kluczowym markerem endokrynologicznym w hirsutyzmie.
5-alfa reduktaza, akromegalia, androgeny, cyklosporyna, danazol, dehydroepiandrosteron, DHEAS, dihydrotestosteron, fenytoina, guzy wydzielające androgeny, hiperandrogenizm, hiperprolaktynemia, hipertekoza jajnikowa, hormon folikulotropowy, hormon luteinizujący, idiopatyczny hirsutyzm, IGF-1, insulinooporność, kortyzol, menopauza, minoksydyl, niedobór 21-hydroksylazy, niedoczynność tarczycy, PCOS, prednizon, SHBG, steroidy anaboliczne, testosteron, wirylizacja, włosy terminalne, wrodzony przerost nadnerczy, zaburzenia hormonalne, zaburzenia miesiączkowania, zespół Cushinga, zespół policystycznych jajników - Leksykon chorób i schorzeń
Prolaktynoma – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Prolaktynoma to najczęstszy hormonowydzielający gruczolak przysadki mózgowej, stanowiący 30-50% wszystkich gruczolaków przysadki. Charakteryzuje się nadprodukcją prolaktyny, co prowadzi do hipogonadyzmu, zaburzeń miesiączkowania, bezpłodności, mlekotoku oraz zmniejszonego libido. Guzy klasyfikuje się na mikroprolaktynomy (<1 cm), makroprolaktynomy (≥1 cm) i olbrzymie (>4 cm). U mężczyzn często diagnozuje się makroprolaktynomy z poziomem prolaktyny >500 ng/ml. Diagnostyka obejmuje oznaczenie prolaktyny na czczo, obrazowanie MRI/CT przysadki oraz ocenę funkcji hormonalnej i pola widzenia. Leczenie pierwszego rzutu stanowią agoniści dopaminy (kabergolina, bromokryptyna), skuteczni w normalizacji prolaktyny u 80-90% pacjentów i redukcji guza u 80-85%. Terapia trwa zwykle 2-3 lata, z ryzykiem nawrotu po odstawieniu (21% mikro- i 16% makroprolaktynom). Działania niepożądane obejmują nudności, zawroty głowy, bóle głowy oraz rzadziej zaburzenia kontroli impulsów i zmiany zastawkowe serca przy długotrwałym stosowaniu kabergoliny.
adenomektomia przysadki, agonista dopaminy, apopleksja przysadki, badanie pola widzenia, bezpłodność, bromokryptyna, estrogen, gamma knife, gruczolak przysadki, hiperprolaktynemia, hormony płciowe, kabergolina, makroprolaktynoma, mikroprolaktynoma, mlekotok, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność przysadki, oporność na leczenie, osteoporoza, pasireotyd, prolaktynoma, przysadka mózgowa, radiochirurgia stereotaktyczna, radioterapia, temozolomid, testosteron, zaburzenia hormonalne, zaburzenia kontroli impulsów, zaburzenia miesiączkowania - Leksykon leków
Działania niepożądane – Perazin 50 mg 50 mg
Perazyna, dostępna w tabletkach o dawkach 50 mg i 200 mg (dimaleinian perazyny), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, szczególnie w obrębie układu nerwowego, sercowo-naczyniowego, krwiotwórczego oraz rozrodczego. Niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100) obserwuje się dyskinezy i zespół parkinsonizmu, a rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000) zmiany czucia i napady drgawek. Bardzo rzadko (<1/10 000) występują objawy pozapiramidowe, takie jak akatyzja z depresją oraz złośliwy zespół neuroleptyczny, stanowiący zagrożenie życia. Perazyna może powodować zaburzenia rytmu serca i hipotonię, a w rzadkich przypadkach zapaść naczyniową. W układzie krwiotwórczym odnotowano bardzo rzadkie obrzęki i agranulocytozę, a także zmniejszenie leukocytów i płytek krwi o nieznanej częstości. Częstość występowania zmian ciśnienia wewnątrzgałkowego jest wysoka, co może nasilać jaskrę, a w układzie oddechowym często pojawia się obrzęk błony śluzowej nosa. Zaparcia są częstym działaniem niepożądanym w obrębie przewodu pokarmowego, natomiast zgorzelinowe zapalenie jelit, choć bardzo rzadkie, stanowi poważne zagrożenie.
agranulocytoza, akatyzja, cholestaza, ciśnienie wewnątrzgałkowe, dezorientacja, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, dyskineza, dysuria, fałszywy wynik testu ciążowego, fotofobia, ginekomastia, hiperpigmentacja, koszmary nocne, krwawienie z nosa, kserostomia, leukopenia, majaczenie, małopłytkowość, mlekotok, niedociśnienie tętnicze, niedrożność jelit, nudności, objawy pozapiramidowe, obrzęk błony śluzowej nosa, otępienie, parkinsonizm, podwyższone enzymy wątrobowe, pokrzywka, przyrost masy ciała, reakcja fototoksyczna, stan splątania, toczeń rumieniowaty, zaburzenia ejakulacji, zaburzenia erekcji, zaburzenia miesiączkowania, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia snu, zaparcie, zapaść naczyniowa, zgorzelinowe zapalenie jelit, złośliwy zespół neuroleptyczny, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Levothyroxine Accord 112 mcg
Levothyroxine Accord, zawierający lewotyroksynę sodową w dawkach od 12,5 do 200 µg, może wywoływać działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu. Przedawkowanie lub zbyt szybkie zwiększanie dawki może prowadzić do objawów nadczynności tarczycy, takich jak tachykardia, zaburzenia rytmu serca (np. migotanie przedsionków, skurcze dodatkowe), dławica piersiowa, drżenie, niepokój, bezsenność, utrata masy ciała, gorączka, wymioty oraz biegunka. W takich przypadkach zaleca się zmniejszenie dawki lub czasowe odstawienie leku, a następnie ostrożne wznowienie terapii po ustąpieniu objawów. Reakcje nadwrażliwości, w tym wysypka, pokrzywka oraz obrzęk naczynioruchowy, wymagają natychmiastowego odstawienia leku i wdrożenia leczenia przeciwalergicznego.
dławica piersiowa, drgawki, dusznica bolesna, duszność, guz rzekomy mózgu, kołatanie serca, lewotyroksyna sodowa, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, nadczynność tarczycy, nieregularne miesiączki, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, reakcja alergiczna skórna, reakcja nadwrażliwości, tachykardia, układ nerwowy, układ oddechowy, wysypka, zaburzenia endokrynologiczne, zaburzenia miesiączkowania, zaburzenia rytmu serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Interakcje leku – Stymen 10 mg
Prasteron (DHEA) zawarty w produkcie leczniczym Stymen wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mają znaczenie kliniczne, zwłaszcza w terapii skojarzonej. Nasilenie działania przeciwzakrzepowego pochodnych kumaryny (np. warfaryny, acenokumarolu) może prowadzić do zwiększonego ryzyka krwawień, co wymaga ścisłego monitorowania INR i ewentualnej redukcji dawki leków przeciwzakrzepowych. Jednoczesne stosowanie z pochodnymi testosteronu może nasilać działania androgeniczne, manifestujące się hirsutyzmem, trądzikiem i zaburzeniami miesiączkowania. Ponadto, prasteron osłabia skuteczność leków przeciwdrgawkowych (karbamazepina, kwas walproinowy), zwiększając ryzyko napadów padaczkowych, co wymaga monitorowania stężeń i dostosowania dawek. Interakcje z lekami psycholeptycznymi, takimi jak pochodne fenotiazyny, diazepiny i oksazepiny, prowadzą do osłabienia ich działania, co może wymagać modyfikacji terapii.
acenokumarol, alprazolam, androgenizacja, biodostępność, chlorpromazyna, czynniki krzepnięcia, dehydroepiandrosteron, diazepam, działanie androgenne, działanie anksjolityczne, działanie przeciwdrgawkowe, działanie przeciwpsychotyczne, hirsutyzm, INR, interakcja farmakodynamiczna, karbamazepina, kwas walproinowy, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek psycholeptyczny, napad padaczkowy, neurotransmiter, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, pochodne diazepiny, pochodne fenotiazyny, pochodne kumaryny, pochodne testosteronu, prasteron, receptor GABA, Stymen, terapia przeciwpadaczkowa, tiorydazyna, warfaryna, zaburzenia miesiączkowania, zaburzenie psychiczne - Leksykon leków
Działania niepożądane – Explemed 15 mg
Arypiprazol (Explemed) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które zostały szczegółowo zbadane w kontrolowanych badaniach klinicznych oraz w obserwacjach po wprowadzeniu leku do obrotu. Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi są akatyzja i nudności, występujące u ponad 3% pacjentów. Działania niepożądane klasyfikuje się według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz nieznana. Szczególną uwagę należy zwrócić na potencjalnie zagrażające życiu powikłania, takie jak złośliwy zespół neuroleptyczny, zespół serotoninowy, nagły zgon niewyjaśniony, arytmie typu Torsades de pointes, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, ciężkie reakcje skórne (w tym zespół DRESS) oraz myśli i zachowania samobójcze. Arypiprazol może również indukować istotne zaburzenia metaboliczne i endokrynologiczne, w tym hiperprolaktynemię, hiperglikemię, cukrzycę oraz hiponatremię, co wymaga regularnego monitorowania parametrów biochemicznych i klinicznych pacjentów.
akatyzja, arytmia komorowa, bradykardia, drgawki grand mal, drżenie, dysfagia, dyskinezy późne, dystonia, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, hiponatremia, kwasica ketonowa, leukopenia, nagły zgon, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność wątroby, próba samobójcza, rabdomioliza, reakcja uczuleniowa, reakcje skórne, sedacja, skurcz krtani, śpiączka hiperosmolarna, tachykardia, torsades de pointes, trombocytopenia, uzależnienie od hazardu, zaburzenia miesiączkowania, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia rytmu serca, zachłystowe zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zatrzymanie krążenia, zespół DRESS, zespół niespokojnych nóg, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny, żółtaczka, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Relsed 2 mg/ml (5 mg/2,5 ml)
Produkt leczniczy Relsed, zawierający diazepam w postaci mikrowlewki doodbytniczej, charakteryzuje się profilem działań niepożądanych o niskiej częstości występowania (rzadkie: ≥1/10 000 do <1/1000). Do najczęstszych objawów należą efekty sedatywne, takie jak uspokojenie, senność i ataksja, a także reakcje paradoksalne (niepokój, pobudzenie, omamy, agresywność, psychozy), szczególnie u dzieci i pacjentów geriatrycznych. Wśród rzadkich działań niepożądanych obserwuje się zmiany hematologiczne, skórne odczyny uczuleniowe, zaburzenia neurologiczne (bóle i zawroty głowy, dezorientacja, niepamięć następcza), zaburzenia widzenia, kardiologiczne (spadek ciśnienia tętniczego, bradykardia, bóle w klatce piersiowej), oddechowe (skurcz krtani, bezdech), gastryczne (suchość błony śluzowej, zwiększenie łaknienia), żółtaczkę, osłabienie mięśni, zatrzymanie moczu, zmiany libido i zaburzenia miesiączkowania oraz zmęczenie. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko uzależnienia fizycznego i psychicznego oraz możliwość wystąpienia zespołu odstawiennego i zjawiska „z odbicia”.
ataksja, benzodiazepiny, bezdech, bradykardia, diazepam, duszność, hepatotoksyczność, hipotensja, koszmar senny, kserostomia, mikrowlewka doodbytnicza, nadużywanie benzodiazepin, niepamięć następcza, obraz krwi, odczyn uczuleniowy, omam, osłabienie mięśniowe, pacjent w podeszłym wieku, parametry morfologiczne, reakcja paradoksalna, retencja moczu, skurcz krtani, układ chłonny, uzależnienie fizyczne, uzależnienie psychiczne, zaburzenia miesiączkowania, zaburzenia widzenia, zespół odstawienny, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Hemochromatoza – Objawy
Hemochromatoza to choroba spichrzania żelaza charakteryzująca się nadmiernym wchłanianiem i akumulacją żelaza w narządach takich jak wątroba, serce i trzustka, co prowadzi do ich uszkodzeń. Objawy rozwijają się powoli i są niespecyficzne, z przewlekłym zmęczeniem (74% pacjentów), bólami stawów (44%), zaburzeniami seksualnymi (impotencja u 45% mężczyzn) oraz zmianami skórnymi jako wczesnymi manifestacjami. Wątroba u ponad 95% pacjentów wykazuje hepatomegalię, a u 35-75% nieprawidłową funkcję, z ryzykiem marskości i raka wątrobowokomórkowego sięgającym 30%. Kardiomiopatia, arytmie i niewydolność serca są powikłaniami sercowymi, a odkładanie żelaza w trzustce prowadzi do cukrzycy. Diagnostyka opiera się na podwyższonej ferrytynie i wysyceniu transferryny, a potwierdzenie genetyczne dotyczy mutacji genu HFE.
artropatia, cukrzyca, ferrytyna w surowicy, funkcja wątroby, hemochromatoza, hemochromatoza młodzieńcza, hiperpigmentacja skóry, hipogonadyzm, impotencja, kardiomiopatia, kardiomiopatia restrykcyjna, kołatanie serca, marskość wątroby, mgła mózgowa, mutacja genu HFE, nadmiar żelaza, niedoczynność tarczycy, niewydolność serca, powiększenie wątroby, przeciążenie żelazem, przewlekłe zmęczenie, rak wątrobowokomórkowy, włóknienie wątroby, wodobrzusze, wysycenie transferryny, zaburzenia miesiączkowania, zaburzenia rytmu serca, żelazna pięść, żółtaczka - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Norprolac 75 mcg
Lek Norprolac (chinagolid) jest wskazany do leczenia hiperprolaktynemii, zarówno idiopatycznej, jak i związanej z mikro- (<10 mm) lub makrogruczolakami przysadki wydzielającymi prolaktynę. Substancja czynna, chinagolid w formie chlorowodorku, działa jako agonista receptorów dopaminowych D2, skutecznie hamując wydzielanie prolaktyny. Dostępny jest w dawkach 25, 50 oraz 75 mikrogramów, co pozwala na indywidualne dostosowanie terapii. Norprolac jest szczególnie zalecany w przypadkach, gdy inne agonisty dopaminy są nieskuteczne lub źle tolerowane, a jego skuteczność w normalizacji stężenia prolaktyny oraz redukcji wymiarów gruczolaka jest dobrze udokumentowana.
agonista dopaminy, brak miesiączki, chinagolid, diagnostyka obrazowa, ginekomastia, gruczolak przysadki, guzy przysadki, hiperprolaktynemia, hiperprolaktynemia idiopatyczna, hiperprolaktynemia samoistna, makrogruczolak przysadki, mikrogruczolak przysadki, mlekotok, niedoczynność tarczycy, niepłodność, niewydolność nerek, podwyższone stężenie prolaktyny, prolaktynoma, receptor dopaminowy D2, zaburzenia czynności seksualnych, zaburzenia miesiączkowania - Leksykon substancji czynnych
Kwas borowy – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Kwas borowy, wykorzystywany w preparatach dermatologicznych ze względu na właściwości przeciwbakteryjne i przeciwgrzybicze, powinien być stosowany wyłącznie na nieuszkodzoną skórę, z wykluczeniem otwartych ran, oparzeń, błon śluzowych oraz dużych powierzchni skóry. Maksymalny czas terapii preparatem Homeoplasmine nie powinien przekraczać 1 tygodnia, aby uniknąć ryzyka systemowej absorpcji i działań niepożądanych. Szczególną ostrożność należy zachować u dzieci, pacjentów z uszkodzoną skórą oraz przy stosowaniu pod opatrunkiem okluzyjnym. Objawy takie jak zaczerwienienie, podrażnienie, stan zapalny, nadmierne wysuszenie czy złuszczenie skóry wymagają przerwania leczenia i konsultacji lekarskiej. Preparaty zawierające lanolinę, np. Gemiderma, mogą dodatkowo wywoływać kontaktowe zapalenie skóry.
absorpcja kwasu borowego, absorpcja systemowa, drgawki, Homeoplasmine, kontakt z oczami, kontaktowe zapalenie skóry, kwas borowy, kwas salicylowy, maść borna, nadwrażliwość, niedokrwistość, objawy ogólnoustrojowe, opatrunek okluzyjny, preparat dermatologiczny, równowaga kwasowo-zasadowa, właściwości przeciwbakteryjne, wyłysienie, zaburzenia miesiączkowania, zaburzenia oddychania, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie skóry, zatrucie przewlekłe, zmiany zapalne - Leksykon substancji czynnych
Lilia tygrysia – Przeciwwskazania stosowania
Lilium lancifolium, stosowana w homeopatycznych preparatach leczniczych takich jak Pascofemin (rozcieńczenie D3), jest przeciwwskazana u pacjentek z nadwrażliwością na tę substancję lub inne składniki aktywne preparatu, w tym Vitex agnus castus D2, Cimicifuga racemosa D3, Caulophyllum thalictroides D2, Fraxinus americana D3, Senecio aureus D5, Pulsatilla pratensis D4, Strychnos ignatii D4, Aletris farinosa D3 oraz Chamaelirium luteum D3. Ponadto, preparat zawiera 34% etanolu, co stanowi istotne przeciwwskazanie u pacjentek z zaburzeniami czynności wątroby, alkoholizmem oraz w okresie ciąży i laktacji ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa. Należy również zachować ostrożność u pacjentek z chorobami autoimmunologicznymi ze względu na potencjalne działanie immunomodulujące składników preparatu.
aletris mączysty, alkoholizm, chamaelirium żółte, charakterystyka produktu leczniczego, choroba autoimmunologiczna, działanie immunomodulujące, etanol, interakcja kliniczna, jesion amerykański, laktacja, lilia tygrysia, nadwrażliwość na substancje, niepokalanek pospolity, pluskwica groniasta, postępowanie przeciwalergiczne, produkt homeopatyczny, reakcja nadwrażliwości, reakcja ogólnoustrojowa, rozcieńczenie homeopatyczne, sasanka łąkowa, starzec złoty, symptom, wywiad alergologiczny, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia miesiączkowania - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rifampicyna TZF 300 mg
Ryfampicyna, stosowana zarówno w schematach codziennych, jak i przerywanych, wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych, które wymagają uważnego monitorowania. Najczęstsze reakcje skórne obejmują uderzenia gorąca, świąd i wysypkę, zwykle samoistnie ustępujące i niealergiczne, podczas gdy poważniejsze reakcje, takie jak złuszczające zapalenie skóry, pęcherzyca czy rumień wielopostaciowy (w tym zespół Stevensa-Johnsona i zespół Lyella), występują rzadko, ale stanowią zagrożenie życia. W obrębie przewodu pokarmowego często obserwuje się nudności, wymioty, bóle brzucha, zgagę, wzdęcia i biegunkę, a rzadko rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego. Ryfampicyna może indukować zapalenie wątroby, co wymaga systematycznego monitorowania funkcji wątroby. W zakresie hematologicznym szczególnie istotna jest małopłytkowość, zwłaszcza w leczeniu przerywanym, z ryzykiem poważnych powikłań, takich jak wylew krwi do mózgu. Rzadko notuje się agranulocytozę, leukopenię, eozynofilię oraz niewydolność nadnerczy u pacjentów z uprzednimi zaburzeniami. Działania immunologiczne, w tym objawy grypopodobne (gorączka, dreszcze, ból głowy, zawroty głowy, ból kości), mogą wystąpić u nawet 50% pacjentów przy dawce ≥25 mg/kg raz w tygodniu, a ciężkie reakcje, takie jak ostra niedokrwistość hemolityczna, wstrząs czy ostra niewydolność nerek, wymagają natychmiastowego odstawienia leku i bezwzględnego przeciwwskazania do ponownego podawania.
agranulocytoza, biegunka, eozynofilia, leukopenia, małopłytkowość, miopatia, niewydolność nadnerczy, nudności, objawy grypopodobne, ostra martwica kanalików nerkowych, ostra niedokrwistość hemolityczna, ostra niewydolność nerek, pęcherzyca, plamica, pokrzywka, psychoza, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, rumień wielopostaciowy, ryfampicyna, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śródmiąższowe zapalenie nerek, wylew krwi do mózgu, zaburzenia miesiączkowania, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie wątroby, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Clindavag 100 mg
Profil bezpieczeństwa klindamycyny w postaci globulek dopochwowych (100 mg) został szczegółowo oceniony w badaniach klinicznych u kobiet niebędących w ciąży. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥1/100 do <1/10) obejmują zakażenia grzybicze, ból głowy, dolegliwości żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, biegunka, nudności, wymioty), świąd i wysypkę skórną, ból w boku, odmiedniczkowe zapalenie nerek, bolesne oddawanie moczu oraz objawy ze strony układu rozrodczego takie jak kandydoza sromu i pochwy, ból i zaburzenia sromu i pochwy, infekcje pochwy, wydzielina z pochwy i zaburzenia miesiączkowania. W miejscu podania mogą wystąpić ból, świąd, miejscowy obrzęk i gorączka. Rzadziej (≥1/1 000 do <1/100) nie odnotowano istotnych działań niepożądanych. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko rzekomobłoniastego zapalenia jelit, powikłania charakterystycznego dla antybiotyków z grupy klindamycyny, objawiającego się ciężką biegunką, bólami brzucha, gorączką oraz obecnością śluzu i krwi w stolcu, wymagającego natychmiastowej interwencji i odstawienia leku.
biegunka, ból brzucha, ból głowy, bolesne oddawanie moczu, Candida, Clostridioides difficile, Departament Monitorowania Niepożądanych Działań, działanie niepożądane, farmakoterapia, flora bakteryjna pochwy, kandydoza sromu i pochwy, lek przeciwbakteryjny, nudności, odmiedniczkowe zapalenie nerek, reakcja alergiczna, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, świąd, wydzielina z pochwy, wymioty, wysypka, zaburzenia miesiączkowania, zaburzenia układu rozrodczego, zaburzenia żołądka i jelit, zakażenie drożdżakowe, zakażenie grzybicze - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Risperidone Teva 37,5 mg
Risperidone Teva 37,5 mg, stosowany u kobiet w okresie reprodukcyjnym, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ograniczone dane dotyczące bezpieczeństwa w ciąży. Chociaż badania przedkliniczne nie wykazały działania teratogennego, zaobserwowano toksyczny wpływ na reprodukcję. Szczególnie istotne jest monitorowanie noworodków narażonych na lek w ostatnim trymestrze ciąży, które mogą wykazywać objawy pozapiramidowe (wzmożone napięcie mięśniowe, drżenie, zaburzenia motoryczne), objawy odstawienia, pobudzenie psychoruchowe, zespół zaburzeń oddechowych oraz problemy z karmieniem. Lekarz powinien dokładnie ocenić stosunek korzyści do ryzyka i unikać stosowania Risperidone Teva w ciąży, chyba że jest to absolutnie konieczne.
9-hydroksyrysperydon, działanie teratogenne, ginekomastia, gonadotropina, hiperprolaktynemia, hormon uwalniający gonadotropiny, lek przeciwpsychotyczny, obniżone napięcie mięśniowe, pobudzenie psychoruchowe, prolaktyna, rysperydon, steroidogeneza, wzmożone napięcie mięśniowe, zaburzenia miesiączkowania, zaburzenia motoryczne, zaburzenia pozapiramidowe, zespół odstawienia, zespół zaburzeń oddechowych - Leksykon chorób i schorzeń
Macica podwójna – Objawy
Macica podwójna (uterus didelphys) to wrodzona anomalia występująca u około 0,3% kobiet, charakteryzująca się obecnością dwóch oddzielnych jam macicy, często z dwoma szyjkami i czasem podwójną pochwą. Diagnostyka opiera się na badaniu ginekologicznym, ultrasonografii, histerosalpingografii, rezonansie magnetycznym (MRI) oraz histeroskopii i laparoskopii. Objawy kliniczne mogą obejmować dysmenorrheę, obfite krwawienia miesiączkowe, dyspareunię, przewlekły ból miednicy oraz nawracające poronienia. Szczególną uwagę zwraca ciągłe krwawienie mimo stosowania tamponów u pacjentek z podwójną pochwą. W przypadkach niedrożności jednej z pochw może dochodzić do hematocolpos lub pyocolpos, co wymaga pilnej interwencji. Leczenie jest zazwyczaj zachowawcze, obejmujące terapię przeciwbólową i hormonalną, a interwencje chirurgiczne, takie jak usunięcie przegrody pochwowej czy rzadko metroplastyka, są zarezerwowane dla wybranych przypadków z powikłaniami.
cesarskie cięcie, dysmenorrhea, dyspareunia, hematocolpos, hematometra, histerosalpingografia, histeroskopia, laparoskopia, macica podwójna, metroplastyka, nawracające poronienia, niska masa urodzeniowa, ograniczenie wzrostu płodu, podwójna pochwa, położenie miednicowe, przedwczesny poród, przewody Müllera, rezonans magnetyczny, USG miednicy, wada wrodzona układu rozrodczego, zaburzenia miesiączkowania, zespół OHVIRA - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ketrel 100 mg
Kwetiapina (Ketrel) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, obejmujących zarówno często występujące objawy, jak senność, zawroty głowy, suchość błony śluzowej jamy ustnej, jak i poważne, potencjalnie zagrażające życiu powikłania, takie jak złośliwy zespół neuroleptyczny, rabdomioliza czy ciężkie skórne reakcje niepożądane (SCAR), w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN) oraz wysypka z eozynofilią i objawami układowymi (DRESS). Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥10%) to zaburzenia neurologiczne (senność, zawroty głowy, objawy pozapiramidowe), metaboliczne (wzrost triglicerydów, cholesterolu LDL, spadek HDL) oraz inne, takie jak zwiększenie masy ciała i zmniejszenie hemoglobiny. Działania te wymagają monitorowania parametrów laboratoryjnych i odpowiedniej edukacji pacjenta. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowana jest zgodnie z wytycznymi CIOMS III, co ułatwia ocenę ryzyka w praktyce klinicznej.
ciężkie skórne działanie niepożądane, dysfagia, hiperprolaktynemia, mlekotok, nadciśnienie tętnicze, niedrożność jelit, noworodkowy zespół odstawienia, objawy pozapiramidowe, obrzęk naczynioruchowy, priapizm, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, suchość błony śluzowej jamy ustnej, toksyczna rozpływna martwica naskórka, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wysypka z eozynofilią i objawami układowymi, zaburzenia miesiączkowania, zapalenie naczyń skórnych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny, żółtaczka, zwiększenie stężenia ALT, zwiększenie stężenia cholesterolu, zwiększenie stężenia triglicerydów - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – DHEA Aflofarm
Preparat DHEA Aflofarm zawiera 25 mg prasteronu (dehydroepiandrosteronu) w jednej tabletce powlekanej i jest wskazany do stosowania u pacjentów powyżej 40. roku życia, u których obserwuje się naturalny spadek stężenia DHEA. Preparat należy podawać rano, zgodnie z naturalnym rytmem dobowym syntezy hormonu, z zachowaniem ścisłego przestrzegania zaleceń dawkowania. Przeciwwskazania obejmują pacjentów poniżej 40 lat, kobiety stosujące hormonalną terapię zastępczą (HTZ) oraz sportowców wyczynowych ze względu na klasyfikację DHEA jako środka anaboliczno-androgennego niedozwolonego w sporcie. Konieczne jest unikanie jednoczesnego stosowania innych androgenów, aby zapobiec nadmiernemu wzrostowi stężenia hormonów androgennych. Przed rozpoczęciem terapii należy przeprowadzić dokładną ocenę korzyści i ryzyka oraz poinformować pacjenta o konieczności przestrzegania dyscypliny terapeutycznej.
amenorrhea, andropauza, antygen PSA, badanie densytometryczne, ciśnienie tętnicze, enzymy wątrobowe, gęstość mineralna kości, gruczoł krokowy, hematokryt, hirsutyzm, hormon folikulotropowy, hormon luteinizujący, hormonalna terapia zastępcza, lipidogram, łysienie androgenowe, maskulinizacja, menopauza, morfologia krwi, prasteron, prolaktyna, środki anaboliczno-androgenne, stężenie glukozy, wolny testosteron, zaburzenia miesiączkowania - Leksykon leków
Działania niepożądane – Itokin 50 mg
Produkt leczniczy Itokin zawierający itopryd chlorowodorek w dawce 50 mg w postaci tabletek powlekanych wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, obejmujący różne układy i narządy. Szczególną uwagę należy zwrócić na zaburzenia hematologiczne, takie jak leukopenia (częstość niezbyt często, ≥1/1 000 do <1/100) oraz trombocytopenia (częstość nieznana), które wymagają regularnego monitorowania morfologii krwi i natychmiastowego przerwania terapii w przypadku ich wystąpienia. Ponadto, itopryd może indukować hiperprolaktynemię (niezbyt często), prowadzącą do mlekotoku i zaburzeń miesiączkowania, a także ginekomastię u mężczyzn (częstość nieznana), co również stanowi wskazanie do modyfikacji lub zakończenia leczenia. Do często obserwowanych działań niepożądanych należą zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego, takie jak biegunka, zaparcia, ból brzucha, nadmierne wydzielanie śliny (wszystkie niezbyt często) oraz nudności (częstość nieznana). W zakresie układu wątrobowego mogą wystąpić objawy hepatotoksyczności, w tym żółtaczka i podwyższenie enzymów wątrobowych (AspAT, AlAT, GGTP, fosfataza alkaliczna) oraz bilirubiny (częstość nieznana), co wymaga natychmiastowego przerwania terapii i wdrożenia odpowiedniego postępowania.
AlAT, AspAT, bilirubina, enzymy wątrobowe, fosfataza alkaliczna, GGTP, ginekomastia, gruczoły piersiowe, hepatotoksyczność, hiperprolaktynemia, itoprydu chlorowodorek, leukocyty, leukopenia, mlekotok, morfologia krwi obwodowej, płytki krwi, pokrzywka, prolaktyna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, skurcz oskrzeli, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia endokrynologiczne, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia miesiączkowania, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Olanzapine APC 5 mg
Olanzapine APC, zawierający olanzapinę w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg i 20 mg w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej, charakteryzuje się specyficznym profilem działań niepożądanych. Najczęściej obserwowane (≥1%) są zaburzenia metaboliczne, takie jak zwiększenie masy ciała, podwyższone stężenia prolaktyny, cholesterolu, glukozy i triglicerydów oraz cukromocz i zwiększony apetyt. W zakresie hematologicznym występują eozynofilia, leukopenia i neutropenia, a neurologicznie senność, zawroty głowy, akatyzja, parkinsonizm i dyskineza. Dodatkowo notuje się niedociśnienie ortostatyczne, działanie przeciwcholinergiczne, przemijające podwyższenie aminotransferaz wątrobowych, wysypkę, astenie, zmęczenie i gorączkę. W badaniach laboratoryjnych obserwuje się wzrost aktywności fosfatazy zasadowej, gamma-glutamylotransferazy, kwasu moczowego oraz fosfokinazy kreatyninowej, a także obrzęki. Działania te wymagają systematycznego monitorowania, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku, z zaburzeniami wątroby, cukrzycą lub chorobami układu krążenia.
akatyzja, aminotransferazy, choroba Parkinsona, choroby sercowo-naczyniowe, cukrzyca typu 2, dna moczanowa, dyskineza, efekt antycholinergiczny, eozynofilia, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, ginekomastia, glukozuria, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, hipertriglicerydemia, hipotensja ortostatyczna, kinaza kreatynowa, kserostomia, leukopenia, miopatia, mlekotok, neutropenia, olanzapina, parkinsonizm, przyrost masy ciała, retencja moczu, senność, zaburzenia miesiączkowania, zaburzenia widzenia, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cyclodynon 20 mg
Stosowanie wyciągu z owocu niepokalanka zwyczajnego (Vitex agnus-castus L.) zawartego w leku Cyclodynon wiąże się z ryzykiem wystąpienia różnorodnych działań niepożądanych, w tym ciężkich reakcji alergicznych ze strony układu immunologicznego, takich jak obrzęk twarzy, duszność i trudności w połykaniu. Częstość tych reakcji nie jest dokładnie określona, jednak ze względu na potencjalne zagrożenie życia konieczne jest natychmiastowe zaprzestanie stosowania leku i pilny kontakt z lekarzem. Ponadto, obserwuje się działania niepożądane dotyczące układu nerwowego (ból i zawroty głowy), układu pokarmowego (nudności, ból brzucha), skóry (wysypka, pokrzywka, trądzik) oraz układu rozrodczego (zaburzenia miesiączkowania). Częstość występowania tych objawów pozostaje nieznana, co podkreśla konieczność monitorowania pacjentów i edukacji dotyczącej możliwych skutków ubocznych.
ból brzucha, ból głowy, ciężka reakcja alergiczna, cykl miesiączkowy, duszność, dysfagia, działanie niepożądane produktu leczniczego, niepokalanek zwyczajny, nieregularne krwawienie, nudności, obrzęk twarzy, pokrzywka, reakcja skórna, tkanka podskórna, trądzik, układ immunologiczny, układ nerwowy, układ pokarmowy, układ rozrodczy, Vitex agnus-castus, zaburzenia miesiączkowania, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zawroty głowy - Leksykon substancji czynnych
Noretysteron octan – Działania niepożądane
Noretysteronu octan, stosowany w złożonej hormonalnej terapii zastępczej (HTZ) w połączeniu z estrogenami, jest dostępny m.in. w systemie transdermalnym Systen Conti, uwalniającym 170 µg substancji na dobę. Dane kliniczne (n=165) wskazują na najczęstsze działania niepożądane, takie jak reakcje miejscowe (14,6%), ból głowy (7,9%), ból piersi (6,1%) oraz depresja (5,5%). Terapia skojarzona estrogen-progestagen, w tym noretysteronem octanem, wiąże się ze znacznym wzrostem ryzyka raka piersi (RR 1,8 po 10 latach, 20,8 dodatkowych przypadków na 1000 kobiet w wieku 50-59 lat z BMI 27), umiarkowanym wzrostem ryzyka raka jajnika (RR 1,43) oraz żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (RR 2,3, 5 dodatkowych przypadków na 1000 kobiet po 5 latach stosowania). Dodatek progestagenu chroni natomiast przed wzrostem ryzyka raka endometrium obserwowanym przy monoterapii estrogenowej. Ponadto, HTZ zwiększa ryzyko choroby niedokrwiennej serca u kobiet >60 lat oraz udaru niedokrwiennego (RR 1,3, 3 dodatkowe przypadki na 1000 kobiet w wieku 50-59 lat po 5 latach).
bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból piersi, bolesne miesiączkowanie, choroba niedokrwienna serca, chwiejność emocjonalna, depresja, drożdżyca, dysfagia, dyspepsja, hiperplazja endometrium, hormonalna terapia zastępcza, incydent mózgowo-naczyniowy, kamica żółciowa, kołatanie serca, krwawienie z macicy, miastenia, mięśniak macicy, migrena, nadciśnienie, noretysteronu octan, nudności, obfite miesiączkowanie, padaczka, parestezja, plamica naczyniowa, polip wewnątrzszyjkowy, progestagen, rak endometrium, rak jajnika, rak piersi, reakcja w miejscu podania, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, skurcze macicy, system transdermalny, Systen Sequi, torbiel jajowodu, trądzik, udar niedokrwienny, włókniakogruczolak piersi, wymioty, wzdęcia, zaburzenia miesiączkowania, zakrzepica, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna, żylaki, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dexketoprofen Sopharma 50mg/ 2ml
Dekskeptoprofen Sopharma (50 mg/2 ml, roztwór do wstrzykiwań/infuzji) jest niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym (NLPZ) o szerokim spektrum działań niepożądanych, z dominującymi objawami ze strony układu pokarmowego. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to nudności, wymioty, biegunka, zaparcia, ból brzucha oraz poważne powikłania wrzodowe, takie jak perforacja i krwawienie z przewodu pokarmowego, które mogą prowadzić do zgonu, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku. Dodatkowo, rzadziej występują zapalenie żołądka, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, zaostrzenie chorób zapalnych jelit (np. choroby Leśniowskiego-Crohna) oraz reakcje skórne o ciężkim przebiegu, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i martwica toksyczno-rozpływna naskórka. Stosowanie deksketoprofenu wiąże się także z ryzykiem powikłań sercowo-naczyniowych, w tym nadciśnienia tętniczego, obrzęków, niewydolności serca oraz zwiększonego ryzyka zatorów tętniczych (zawał mięśnia sercowego, udar), szczególnie przy długotrwałym stosowaniu i dużych dawkach.
agranulocytoza, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, choroba Leśniowskiego-Crohna, deksketoprofen, ekstrasystolia, hipoplazja szpiku kostnego, krwawienie z przewodu pokarmowego, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, mieszana choroba tkanki łącznej, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, plamica, skurcz oskrzeli, tachykardia, toczeń rumieniowaty układowy, wrzód trawienny, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia miesiączkowania, zakrzepowe zapalenie żył powierzchownych, zapalenie nerek, zapalenie okrężnicy, zapalenie trzustki, zapalenie żołądka, zawał mięśnia sercowego, zespół Lyella, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Femistelin 25 mg
Dehydroepiandrosteron (DHEA), substancja czynna preparatu Femistelin, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa przy prawidłowym stosowaniu. Działania niepożądane występują rzadko i są zwykle odwracalne po zakończeniu terapii. Najczęściej obserwowane objawy związane są z efektem androgenicznym DHEA, szczególnie u kobiet, i obejmują m.in. hirsutyzm, trądzik, łysienie kątowe typu męskiego, zaburzenia miesiączkowania, ginekomastię oraz obniżenie tonu głosu. Inne rzadkie działania niepożądane to zmiany w składzie lipidów (np. spadek HDL), retencja wody i soli, hiperkalcemia, bóle głowy, niepokój, nudności, wymioty, a bardzo rzadko hepatomegalia, zapalenie wątroby, arytmie serca czy zaburzenia psychiczne (mania). Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikuje się jako rzadkie (≥1/10 000 do <1/1 000) lub bardzo rzadkie (<1/10 000). Nie stwierdzono istotnego wpływu DHEA na wyniki badań laboratoryjnych moczu i krwi ani zaburzeń czynności nerek i wątroby.
beta-adrenolityki, cholesterol HDL, dehydroepiandrosteron, działania niepożądane leków, działanie androgenne, efekt androgenny, Femistelin, ginekomastia, hepatomegalia, hiperkalcemia, hirsutyzm, lipidy krwi, łysienie androgenowe, mania, profil bezpieczeństwa, retencja wody, trądzik, trądzikowate zapalenie skóry, zaburzenia miesiączkowania, zaburzenia rytmu serca, zapalenie wątroby, zmiany łojotokowe - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Orizon 3 mg
Rysperydon (Orizon) powinien być stosowany w ciąży wyłącznie w sytuacjach, gdy korzyści przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu, ze względu na ograniczone dane dotyczące bezpieczeństwa u kobiet ciężarnych. Badania na zwierzętach nie wykazały działania teratogennego, jednak zaobserwowano toksyczny wpływ na reprodukcję. Noworodki narażone na rysperydon w III trymestrze mogą wykazywać objawy pozapiramidowe, odstawienne, pobudzenie, zaburzenia napięcia mięśniowego, drżenie, senność, zaburzenia oddechowe oraz trudności w karmieniu, co wymaga uważnego monitorowania po porodzie. Odstawianie leku w ciąży powinno odbywać się stopniowo, aby uniknąć nasilenia objawów. Rysperydon i jego aktywny metabolit 9-hydroksyrysperydon przenikają do mleka kobiecego w niewielkich ilościach, jednak brak jest wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa u niemowląt karmionych piersią, dlatego decyzja o kontynuacji karmienia powinna być indywidualna i oparta na bilansie korzyści i ryzyka.
9-hydroksyrysperydon, brak owulacji, drżenie, działanie teratogenne, gonadoliberyna, gonadotropiny, hiperprolaktynemia, lek przeciwpsychotyczny, objawy pozapiramidowe, pobudzenie, prolaktyna, rysperydon, steroidogeneza, toksyczny wpływ na reprodukcję, trymestr ciąży, zaburzenia miesiączkowania, zaburzenia napięcia mięśniowego, zaburzenia oddechowe, zespół odstawienny - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Clozapine Hasco 100 mg
Klozapina, stosowana w postaci produktu leczniczego Clozapine Hasco, wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w ciąży ze względu na ograniczone dane kliniczne dotyczące jej bezpieczeństwa. Badania na modelach zwierzęcych nie wykazały teratogennego wpływu, jednak u noworodków matek przyjmujących klozapinę w III trymestrze obserwuje się ryzyko objawów pozapiramidowych (wzmożone napięcie mięśniowe, drżenia) oraz zespołu odstawienia (pobudzenie, senność), które mogą wymagać intensywnej opieki medycznej. Ponadto, klozapina przenika do mleka matki, co stanowi przeciwwskazanie do karmienia piersią podczas terapii. Warto podkreślić, że nasilenie objawów u noworodków może być zmienne, od łagodnych po ciężkie, włączając niewydolność oddechową i zaburzenia odżywiania.
drżenie kończyn, klozapina, lek przeciwpsychotyczny, niewydolność oddechowa, objawy pozapiramidowe, obniżone napięcie mięśniowe, opieka neonatologiczna, pobudzenie psychoruchowe, przeciwwskazanie do karmienia piersią, senność patologiczna, trzeci trymestr ciąży, wzmożone napięcie mięśniowe, zaburzenia miesiączkowania, zaburzenia odżywiania, zespół odstawienia - Leksykon leków
Działania niepożądane – Letrox 75 mikrogramów 75 mcg
Lewotyroksyna sodowa, substancja czynna preparatu Letrox, może wywoływać działania niepożądane, zwłaszcza w początkowym okresie leczenia lub przy zbyt szybkim zwiększaniu dawki, co prowadzi do objawów nadczynności tarczycy. W takich przypadkach zaleca się zmniejszenie dawki lub czasowe przerwanie terapii. Reakcje alergiczne, w tym obrzęk naczynioruchowy, wysypka, pokrzywka oraz wstrząs anafilaktyczny, wymagają natychmiastowego odstawienia leku. Częstość działań niepożądanych obejmuje m.in. kołatanie serca (bardzo często, ≥ 1/10), tachykardię (często, ≥ 1/100 do < 1/10), bezsenność (bardzo często), ból głowy (bardzo często) oraz objawy ze strony układu mięśniowo-szkieletowego, takie jak osłabienie mięśni i osteoporoza, szczególnie u kobiet pomenopauzalnych przy długotrwałym stosowaniu dawek supresyjnych. U wcześniaków z niską masą urodzeniową istnieje ryzyko zapaści naczyniowej, co wymaga ścisłego monitorowania parametrów krążeniowych.
arytmia, biegunka, ciśnienie śródczaszkowe, drżenie, dusznica bolesna, hiperhidroza, kołatanie serca, kurcze mięśniowe, Letrox, lewotyroksyna sodowa, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość, nietolerancja temperatury, obrzęk naczynioruchowy, osteoporoza, pokrzywka, rzekomy guz mózgu, tachykardia, uderzenia gorąca, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia miesiączkowania, zapaść naczyniowa