parafunkcja

Parafunkcja to nieprawidłowy, nawykowy wzorzec ruchu aparatu stomatognatycznego (żuchwy, szczęki i narządów jamy ustnej), który nie jest związany z normalną funkcją fizjologiczną, taką jak żucie, mówienie czy połykanie. Najczęstszymi typami parafunkcji są bruksizm (zgrzytanie zębami), zaciskanie zębów, obgryzanie paznokci, żucie policzków lub warg oraz nieprawidłowe nawyki oddechowe.

Parafunkcje mogą prowadzić do szeregu zaburzeń, w tym do dysfunkcji stawów skroniowo-żuchwowych, patologicznego starcia zębów, mikrourazów przyzębia, bólu mięśni żucia oraz głowy i szyi. Ich rozpoznanie opiera się na dokładnym wywiadzie, badaniu klinicznym oraz często dodatkowych badaniach, takich jak elektromiografia czy badania obrazowe stawów skroniowo-żuchwowych.

Leczenie parafunkcji jest wielokierunkowe i obejmuje edukację pacjenta, terapię behawioralną, fizjoterapię, stosowanie szyn relaksacyjnych (okluzyjnych), a w niektórych przypadkach farmakoterapię. W przypadku bruksizmu nocnego szczególnie skuteczne są szyny okluzyjne, które chronią zęby przed nadmiernym ścieraniem i zmniejszają napięcie mięśni.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl