koinfekcja
Koinfekcja to stan, w którym organizm zostaje jednocześnie zainfekowany przez dwa lub więcej patogenów. Mogą to być różne kombinacje drobnoustrojów: wirusy, bakterie, grzyby lub pasożyty działające równocześnie. Jest to zjawisko o istotnym znaczeniu klinicznym, ponieważ obecność wielu patogenów może znacząco modyfikować przebieg choroby.
Z punktu widzenia klinicznego, koinfekcje często prowadzą do cięższego przebiegu choroby, dłuższego czasu hospitalizacji oraz zwiększonego ryzyka powikłań. Interakcje między patogenami mogą prowadzić do synergistycznego działania, wzmacniając ich zjadliwość lub osłabiając odpowiedź immunologiczną gospodarza. Szczególnie istotne są koinfekcje w przypadku chorób przenoszonych przez wektory (np. kleszcze), gdzie jeden ukłucie może przenosić wiele patogenów jednocześnie.
Diagnostyka koinfekcji stanowi wyzwanie kliniczne, ponieważ objawy mogą być nietypowe lub maskować się wzajemnie. Nowoczesne metody diagnostyczne, w tym techniki molekularne jak PCR multiplex, umożliwiają jednoczesne wykrywanie wielu patogenów. Leczenie koinfekcji wymaga często złożonej terapii, uwzględniającej wszystkie zidentyfikowane patogeny oraz potencjalne interakcje między stosowanymi lekami.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Grypa świńska (h1n1) – Epidemiologia
Grypa świńska (H1N1) to choroba układu oddechowego wywołana przez wirusa grypy typu A, który charakteryzuje się zdolnością do transmisji międzygatunkowej i zmiennością antygenową (dryf i przesunięcie antygenowe). Pandemia H1N1 z 2009 roku, spowodowana reasortacją wirusów ptasich, świńskich i ludzkich, doprowadziła do zakażenia do 24% światowej populacji i od 151 700 do 575 500 zgonów w ciągu pierwszego roku. Okres inkubacji wynosi średnio 2 dni (zakres 1-4 dni, do 7 dni u niektórych pacjentów), a okres zakaźności trwa od 1 dnia przed objawami do 5-7 dni po zachorowaniu. Wirus przenosi się głównie drogą kropelkową i kontaktem z zakażonymi powierzchniami. Szczepienia pozostają najskuteczniejszą metodą profilaktyki, a sezonowe szczepionki zawierają m.in. wirusa A(H1N1)pdm09, który obecnie krąży jako wirus sezonowy. W sezonie 2024-2025 odnotowano wysoką aktywność grypy z co najmniej 47 milionami zachorowań, 610 000 hospitalizacji i 26 000 zgonów, w tym 216 zgonów pediatrycznych, co wskazuje na wysoką dotkliwość choroby.
aktywny nadzór, choroba grypopodobna, choroba współistniejąca, diagnostyka molekularna, dryf antygenowy, dystans społeczny, grypa świńska, koinfekcja, nadzór epidemiologiczny, obowiązek zgłaszania, odpowiedź immunologiczna gospodarza, odpowiedź limfocytów T, okres inkubacji, okres zakaźności, przeciwciało neutralizujące, przesunięcie antygenowe, rozprzestrzenianie wirusa, sezon grypowy, szczepionka inaktywowana, transmisja międzyludzka, wirus grypy typu A, wskaźnik śmiertelności, zespół ogólnoustrojowej reakcji zapalnej - Leksykon chorób i schorzeń
Szczepionka przeciw wirusowi rotawirusa – Etiologia i przyczyny
Rotawirus jest główną przyczyną ostrego wirusowego zapalenia żołądka i jelit u dzieci na całym świecie, odpowiadając za około 200 000 zgonów rocznie, głównie z powodu ciężkiego odwodnienia. Transmisja odbywa się głównie drogą fekalno-oralną, a wirus jest obecny w kale od 2 dni przed do 10 dni po wystąpieniu objawów. Pomimo dostępności szczepionek doustnych zawierających atenuowany żywy wirus (Rotarix, RotaTeq), zakażenia mogą się powtarzać, choć kolejne są zwykle łagodniejsze. Szczepionki wykazują skuteczność na poziomie 74-100% w zapobieganiu zakażeniom rotawirusa, zwłaszcza ciężkim postaciom choroby, i znacząco redukują hospitalizacje. W krajach o wysokich dochodach ochrona przed ciężką biegunką rotawirusową wynosi 85-98%, natomiast w krajach o niskich i średnich dochodach skuteczność jest niższa, co wiąże się z czynnikami takimi jak niedożywienie, niedobory witamin i cynku, różnice w mikrobiocie jelitowej, enteropatia środowiskowa oraz niedojrzałość układu odpornościowego.
anafilaksja, biegunka rotawirusowa, ciężki złożony niedobór odporności, ciężkie odwodnienie, czynnik etiologiczny, droga fekalno-oralna, intussusception, koinfekcja, komórka B, komórka T, mikrobiota jelitowa, niedrożność jelit, ochrona immunologiczna, odporność humoralna, odporność komórkowa, osoba zakażona, ostre zapalenie żołądka i jelit, perystaltyka jelitowa, przeciwciała, reakcja alergiczna, rotawirusowe zapalenie żołądka i jelit, skuteczność szczepionki, terapia biologiczna, układ odpornościowy noworodka, wgłobienie jelit, wirusowe zapalenie żołądka i jelit - Leksykon chorób i schorzeń
Borelioza – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Borelioza, zwłaszcza w stadium wczesnym, charakteryzuje się dobrym rokowaniem przy odpowiednio wczesnej diagnozie i leczeniu antybiotykowym, najczęściej doksycykliną przez 21 dni. Mimo to około 14% pacjentów rozwija zespół poboreliozowy (PTLD), objawiający się utrzymującym się zmęczeniem, bólami mięśniowo-stawowymi oraz zaburzeniami poznawczymi przez ≥6 miesięcy po terapii. W praktyce klinicznej odsetek ten może być wyższy z powodu opóźnień diagnostycznych i współistniejących schorzeń. Długotrwałe objawy dotyczą 10-20% leczonych pacjentów, a przedłużona antybiotykoterapia nie wykazuje skuteczności w PTLD i niesie ryzyko poważnych działań niepożądanych. W przypadku późnego zapalenia stawów około 90% pacjentów odzyskuje sprawność po leczeniu, natomiast 10% rozwija oporne na antybiotyki zapalenie stawów, związane z reakcją immunologiczną na peptydoglikany Borrelia burgdorferi i predyspozycjami genetycznymi (HLA-DR2, DR3, DR4).
antybiotykoterapia, borelioza, borelioza serca, Borrelia burgdorferi, choroba współistniejąca, diagnostyka różnicowa, doksycyklina, Ehrlichia, kleszczowe zapalenie mózgu, koinfekcja, neuroborelioza, nieprawidłowość neurologiczna, nowotwór hematologiczny, nowotwór skóry, objaw neurologiczny, peptydoglikan, przewlekłe zapalenie stawów, rezerwuar bakterii, wrodzone zakażenie, współczynnik śmiertelności, wszczepienie rozrusznika, zaburzenie poznawcze, zapalenie stawów, zespół poboreliozowy - Leksykon chorób i schorzeń
Wirus hiv i aids – Diagnostyka i diagnoza
Diagnostyka zakażenia HIV opiera się na trzech głównych typach testów: testach przeciwciał (wykrywających przeciwciała po 23-90 dniach od ekspozycji), testach antygenowo-przeciwciałowych czwartej generacji (wykrywających antygen p24 i przeciwciała już po 18-45 dniach) oraz testach kwasu nukleinowego (NAT), które wykrywają RNA wirusa już po 10-33 dniach od zakażenia. Okres serologiczny (okno serologiczne) i okres zaćmienia (średnio 11,5 dnia) wpływają na możliwość uzyskania fałszywie ujemnych wyników. Algorytm diagnostyczny CDC i APHL zaleca wstępne badanie testem antygenowo-przeciwciałowym, następnie test różnicujący HIV-1/HIV-2, a w przypadku niejednoznacznych wyników – test NAT. Po rozpoznaniu zakażenia monitoruje się liczbę limfocytów CD4+ (AIDS rozpoznaje się przy <200 komórek/µl) oraz wiremię, a także wykonuje badania lekooporności i koinfekcji. Testy powinny być wykonywane rutynowo u osób w wieku 13-64 lat, częściej u grup ryzyka oraz u kobiet w ciąży.
AIDS, algorytm diagnostyczny, antygen p24, chłoniak, choroba definiująca AIDS, kandydoza przełyku, koinfekcja, leczenie antyretrowirusowe, limfocyt CD4+, mięsak Kaposiego, niewykrywalny poziom wirusa, okno serologiczne, ostre zakażenie HIV, pneumocystoza, przeciwciało przeciwko HIV, RNA HIV, test antygenowo-przeciwciałowy, test kwasu nukleinowego, wiremia, wirus HIV, wirusowe zapalenie wątroby, zakażenie oportunistyczne - Leksykon chorób i schorzeń
Ptasia grypa (grypa ptasia) – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Ptasia grypa, wywoływana przez wirusy grypy typu A, charakteryzuje się wysokim wskaźnikiem śmiertelności, szczególnie wśród hospitalizowanych pacjentów, gdzie przekracza 50%. Szczególnie podtypy H5N1 i H7N9 wykazują odpowiednio 52% i 40% śmiertelności, znacznie przewyższającą grypę sezonową. Rokowanie zależy od ciężkości objawów, szczepu wirusa, cech pacjenta oraz drogi zakażenia. Powikłania takie jak pierwotne wirusowe zapalenie płuc, ARDS, wtórne bakteryjne zapalenie płuc oraz zajęcie wielu układów narządów znacząco pogarszają przebieg choroby. Leczenie przeciwwirusowe, głównie inhibitorami neuraminidazy (oseltamiwir, zanamiwir), może skrócić czas replikacji wirusa i poprawić przeżywalność, choć obserwuje się laboratoryjne zmniejszenie wrażliwości na oseltamiwir, bez potwierdzonego klinicznego znaczenia. Hospitalizacja jest wskazana w ciężkich przypadkach celem monitorowania i leczenia powikłań.
ataksja, bakteryjne zapalenie płuc, hipoksemia, inhibitor neuraminidazy, koinfekcja, lek przeciwwirusowy, mutacja adaptacyjna, objawy neurologiczne, oseltamiwir, pierwotne wirusowe zapalenie płuc, ptasia grypa, transmisja międzyludzka, uszkodzenie pęcherzyków płucnych, wirus grypy typu A, wirus H5N1, wirus ptasiej grypy, wirusowe zapalenie płuc, wskaźnik śmiertelności, zakażenie H5N1, zakażenie H7N9, zanamiwir, zespół ostrej niewydolności oddechowej - Leksykon chorób i schorzeń
Trichomonoza – Leczenie
Trichomonoza, wywoływana przez pierwotniaka Trichomonas vaginalis, jest najczęstszą niewirusową infekcją przenoszoną drogą płciową. Leczenie opiera się na nitroimidazolach: metronidazolu, tynidazolu i seknidazolu, które wykazują wysoką skuteczność (84-100%). U kobiet preferowany jest 7-dniowy schemat metronidazolu 500 mg doustnie 2 razy dziennie, który zmniejsza odsetek pozytywnych testów po miesiącu o połowę w porównaniu do pojedynczej dawki 2 g. U mężczyzn zalecana jest pojedyncza dawka metronidazolu 2 g. Tynidazol i seknidazol podawane jednorazowo w dawce 2 g stanowią alternatywę, przy czym tynidazol charakteryzuje się dłuższym okresem półtrwania (12,5 h vs. 7,3 h metronidazolu) i mniejszą toksycznością przewodu pokarmowego. U kobiet zakażonych HIV preferowany jest wielodawkowy schemat metronidazolu, a po zakończeniu terapii zaleca się kontrolne badanie po 3 miesiącach ze względu na ryzyko nawrotu i zwiększone ryzyko transmisji HIV. Leczenie ciężarnych obejmuje pojedynczą dawkę metronidazolu 2 g, a u kobiet karmiących piersią zaleca się przerwanie karmienia podczas terapii i przez 12-72 godziny po ostatniej dawce, w zależności od stosowanego leku.
bakteryjna waginoza, chlamydioza, choroba przenoszona drogą płciową, disulfiram, działanie niepożądane, ekspresowa terapia partnerska, koinfekcja, leki miejscowe, metronidazol, nawrót zakażenia, nitroimidazol, okres półtrwania, oporność na metronidazol, paromomycyna, pierwotniak, profilaktyka zakażeń, reakcja disulfiramowa, rzęsistkowica, seknidazol, terapia dożylna, Trichomonas vaginalis, trichomoniasis, tynidazol, upławy pochwowe - Leksykon chorób i schorzeń
Wirusowe zapalenie wątroby typu c – Zapobieganie i profilaktyka
Wirusowe zapalenie wątroby typu C (WZW C), wywoływane przez HCV, stanowi poważne zagrożenie zdrowotne, prowadząc do marskości wątroby i raka wątrobowokomórkowego. Brak dostępnej szczepionki wymusza profilaktykę opartą na unikaniu kontaktu z krwią zakażonych, szczególnie poprzez unikanie wspólnego używania igieł, stosowanie sterylnych narzędzi w procedurach medycznych i kosmetycznych oraz praktykowanie bezpieczniejszego seksu. Personel medyczny powinien stosować uniwersalne środki ostrożności, a po ekspozycji na krew natychmiast oczyszczać rany i monitorować obecność RNA HCV metodą NAT 3-6 tygodni po ekspozycji. Profilaktyka poekspozycyjna z użyciem DAA nie jest zalecana ze względu na niskie ryzyko transmisji (~0,2% przy ekspozycji przezskórnej) i wysoką skuteczność leczenia wczesnego zakażenia.
badanie przesiewowe, choroba przenoszona drogą płciową, ekspozycja przezskórna, koinfekcja, lek hepatotoksyczny, lek przeciwwirusowy o bezpośrednim działaniu, marskość wątroby, mikrouraz, nadzór epidemiologiczny, niesteroidowy lek przeciwzapalny, profilaktyka poekspozycyjna, profilaktyka przedekspozycyjna, program redukcji szkód, rak wątrobowokomórkowy, RNA HCV, serokonwersja, test ELISA, test przeciwciał anty-HCV, transfuzja krwi, trwała odpowiedź wirusologiczna, wirus zapalenia wątroby typu C, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zabieg chirurgiczny - Leksykon chorób i schorzeń
Brodawki narządów płciowych – Etiologia i przyczyny
Kłykciny kończyste (condyloma acuminata) są wywoływane głównie przez niskoonkogenne typy HPV 6 i 11, które odpowiadają za około 90% przypadków. Wirus przenosi się przede wszystkim drogą kontaktu seksualnego (waginalny, analny, oralny), infekując keratynocyty i komórki nabłonkowe przez mikrouszkodzenia skóry i błon śluzowych. Okres inkubacji jest zmienny, a przebieg infekcji może obejmować eliminację wirusa przez układ odpornościowy (około 90% w ciągu 2 lat), stan latencji, rozwój widocznych brodawek lub, rzadko, zmiany przedrakowe przy zakażeniu typami wysokoonkogennymi (np. HPV 16, 18). Zakażenie jest przewlekłe, z możliwością nawrotów mimo leczenia, a osoby z obniżoną odpornością (HIV, immunosupresja) są szczególnie narażone na cięższy przebieg i ryzyko progresji nowotworowej.
autoinokulacja, badanie cytologiczne, brodawczak krtani, choroba autoimmunologiczna, HPV 6 i 11, keratynocyt, kłykciny kończyste, koinfekcja, kontakt skóra do skóry, latencja wirusa, lek immunosupresyjny, mikrouszkodzenie skóry, obniżona odporność, okres inkubacji, onkogeneza, potencjał onkogenny, proliferacja komórkowa, rak szyjki macicy, seks oralny, stosunek analny, stosunek waginalny, szczepienie przeciwko HPV, transmisja wertykalna, wirus brodawczaka ludzkiego, zmiana przedrakowa - Leksykon substancji czynnych
Antygen powierzchniowy wirusa zapalenia wątroby typu B – Wskazania do stosowania
Antygen powierzchniowy wirusa zapalenia wątroby typu B (HBsAg) jest kluczowym składnikiem szczepionek przeciwko HBV, pozyskiwanym metodą rekombinacji DNA w komórkach drożdży Saccharomyces cerevisiae i adsorbowanym na wodorotlenku glinu (0,25 mg Al³⁺ w dawce 0,5 ml) w celu zwiększenia immunogenności. Preparaty takie jak Engerix B i EUVAX B stosowane są do czynnego uodparniania przeciwko zakażeniom wszystkimi znanymi podtypami HBV. Engerix B jest dostępny w dawce 10 μg HBsAg/0,5 ml dla noworodków, niemowląt, dzieci i młodzieży do 15 lat, natomiast EUVAX B oferuje dawkę 10 μg/0,5 ml dla dzieci oraz 20 μg/1 ml dla dorosłych. Szczepionki te są wskazane szczególnie dla grup ryzyka, takich jak noworodki, pracownicy ochrony zdrowia, osoby z przewlekłymi chorobami wątroby, pacjenci dializowani, osoby po przeszczepach, osoby z zaburzeniami odporności, a także osoby narażone na kontakt z krwią i materiałem biologicznym.
adiuwant, antygen HBsAg, czynne uodpornienie, dializoterapia, immunogenność, immunokompetencja, kalendarz szczepień, koinfekcja, materiał zakaźny, profilaktyka poekspozycyjna, przeszczep narządu, przewlekła choroba wątroby, rekombinacja DNA, wirus HBV, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wirusowe zapalenie wątroby typu D, wodorotlenek glinu, zaburzenie odporności, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon chorób i schorzeń
Rzeżączka – Objawy
Rzeżączka, wywoływana przez Neisseria gonorrhoeae, jest powszechną infekcją przenoszoną drogą płciową, która może zakażać błony śluzowe narządów płciowych, gardła, odbytu oraz oczu. Okres inkubacji wynosi zwykle 2-7 dni (zakres 1-30 dni). U mężczyzn objawy pojawiają się w 90% przypadków i obejmują dyzurię, ropną wydzielinę z cewki moczowej oraz ból jąder, natomiast u kobiet infekcja często przebiega bezobjawowo (do 80%), co utrudnia diagnostykę i sprzyja transmisji. Rzeżączka może manifestować się także jako zapalenie odbytu, gardła czy spojówek, z objawami takimi jak świąd, ból gardła, ropna wydzielina z oczu, a infekcje gardła mogą utrzymywać się mediana 16 tygodni. Bez leczenia infekcja może prowadzić do poważnych powikłań, w tym zapalenia narządów miednicy mniejszej (PID) u kobiet, zapalenia najądrza i prostaty u mężczyzn oraz rozsianej infekcji gonokokowej (DGI) u około 1% pacjentów.
bezobjawowy przebieg choroby, choroba przenoszona drogą płciową, ciąża ektopowa, dyspareunia, dyzuria, koinfekcja, krwawienie międzymiesiączkowe, Neisseria gonorrhoeae, niepłodność, okres inkubacji, oporność na antybiotyki, reinfekcja, ropień wewnętrzny, rozsiana infekcja gonokokowa, rzeżączkowe zapalenie odbytnicy, rzeżączkowe zapalenie spojówek, wydzielina z cewki moczowej, wysypka skórna, zapalenie błony maziowej, zapalenie najądrza, zapalenie narządów miednicy mniejszej, zapalenie prostaty, zapalenie stawów, zapalenie wsierdzia, zwężenie cewki moczowej - Leksykon chorób i schorzeń
Wirusowe zapalenie wątroby typu b – Etiologia i przyczyny
Wirusowe zapalenie wątroby typu B (HBV) to zakażenie wątroby wywołane przez wirusa z rodziny Hepadnaviridae, o wielkości 4042 nm, charakteryzujące się wysoką zakaźnością – 50-100 razy większą niż HIV. HBV replikuje się głównie w hepatocytach i może przetrwać poza organizmem do 7 dni. Okres inkubacji wynosi 30-180 dni. Zakażenie przenosi się przez kontakt z krwią, nasieniem lub innymi płynami ustrojowymi, głównie drogą wertykalną, seksualną, przez kontakt z zakażonym sprzętem medycznym lub dożylnym używaniem narkotyków. Szczepionka przeciw HBV jest pierwszą szczepionką przeciwnowotworową, zapobiegającą rakowi wątroby. Czynniki genetyczne, takie jak polimorfizmy w genach HLA, TNFSF9, IFNGR1 i IL10R2, wpływają na podatność na przewlekłe zakażenie. Ryzyko przewlekłości zakażenia jest zależne od wieku: 90% niemowląt zakażonych przy porodzie rozwija przewlekłe zakażenie, w porównaniu do <5% osób zakażonych po 5. roku życia.
antygen powierzchniowy HBV, haplotypy HLA, kłębuszkowe zapalenie nerek, koinfekcja, leki hepatotoksyczne, marskość wątroby, niewydolność wątroby, okres inkubacji wirusa, ostre zapalenie wątroby, przeszczep narządów, rak wątrobowokomórkowy, rak wątroby, stan zapalny wątroby, superinfekcja, transfuzja krwi, transmisja wertykalna, wiremia, wirus zapalenia wątroby typu B, wirus zapalenia wątroby typu D, wirusowe zapalenie wątroby typu B - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Zentel 400 mg
Zentel, zawierający albendazol w dawce 400 mg w formie tabletek do rozgryzania i żucia, jest lekiem przeciwpasożytniczym o szerokim spektrum działania, stosowanym w leczeniu zakażeń wywołanych przez różne gatunki robaków jelitowych, takich jak Enterobius vermicularis (owsica), Ancylostoma duodenale (ankylostomatoza), Necator americanus (nekatorioza), Strongyloides stercoralis (strongyloidoza), Ascaris lumbricoides (glistnica), Trichuris trichiura (trichuroza) oraz tasiemce z rodzaju Taenia (tasiemczyca). Tabletki mają charakterystyczny bladopomarańczowy kolor, są dwustronnie wypukłe, z oznaczeniem „ALB 400” i owocowym zapachem, co ułatwia identyfikację i podawanie, zwłaszcza u dzieci. Substancje pomocnicze, takie jak laktoza jednowodna (107 mg), alkohol benzylowy (0,98 mg), żółcień pomarańczowa (1 mg) oraz maltodekstryna zawierająca glukozę, mogą mieć znaczenie kliniczne u pacjentów z nietolerancją laktozy, alergiami lub cukrzycą.
albendazol, Ancylostoma duodenale, ankylostomatoza, Ascaris lumbricoides, badanie kału, błona śluzowa jelita cienkiego, choroba pasożytnicza, cukrzyca, działanie niepożądane, Enterobius vermicularis, glista ludzka, glistnica, helmintozy, immunosupresja, interakcja lekowa, koinfekcja, lek przeciwpasożytniczy, Necator americanus, nekatorioza, niedokrwistość, niedokrwistość z niedoboru żelaza, niedrożność jelita, nietolerancja laktozy, owsica, owsik ludzki, przewlekła utrata krwi, reakcja alergiczna, reinfekcja, robaki jelitowe, Strongyloides stercoralis, strongyloidoza, świąd okolicy odbytu, tabletka do rozgryzania i żucia, tasiemczyca, tęgoryjec amerykański, terapia przeciwpasożytnicza, transmisja pasożytów, Trichuris trichiura, trichuroza, węgorek jelitowy, włosogłówka ludzka, zaburzenie czynności wątroby, żółcień pomarańczowa - Leksykon chorób i schorzeń
Trichomonoza – Diagnostyka i diagnoza
Trichomonoza, wywoływana przez pierwotniaka Trichomonas vaginalis, jest jedną z najczęstszych infekcji przenoszonych drogą płciową, z około 170 milionami nowych przypadków rocznie. Diagnostyka opiera się na badaniach laboratoryjnych, gdyż objawy kliniczne są niespecyficzne i często brak ich u mężczyzn. Metody diagnostyczne obejmują mikroskopię mokrego preparatu (czułość 44-68%, swoistość do 100%), hodowlę (czułość 75-96%, swoistość do 100%) oraz testy amplifikacji kwasów nukleinowych (NAAT) o najwyższej czułości 88-100% i swoistości 95-100%. Testy NAAT umożliwiają wykrycie zakażenia u kobiet i mężczyzn, także w próbkach moczu, i są obecnie złotym standardem diagnostycznym. Szybkie testy POC, takie jak OSOM Trichomonas Rapid Test, oferują czułość 83-94% i swoistość >95% z wynikiem w 10 minut, co pozwala na natychmiastowe leczenie.
amplifikacja kwasów nukleinowych, badanie cytologiczne, hodowla mikrobiologiczna, immunochromatografia, koinfekcja, mokry preparat, pH pochwy, podłoże hodowlane, szybki test diagnostyczny, test aminowy, test amplifikacji kwasów nukleinowych, test antygenowy, test przyłóżkowy, Trichomonas vaginalis, truskawkowa szyjka macicy, upławy pochwowe, wydzielina pochwowa, wymaz z cewki moczowej, wymaz z pochwy, wymaz z szyjki macicy, zakażenie przenoszone drogą płciową - Leksykon substancji czynnych
Nifuratel – Wskazania do stosowania
Nifuratel jest lekiem o szerokim spektrum działania przeciwdrobnoustrojowego, stosowanym w zakażeniach układu moczowo-płciowego oraz przewodu pokarmowego. W postaci tabletek powlekanych (Macmiror, 200 mg) znajduje zastosowanie w leczeniu zakażeń dróg moczowych wywołanych przez drobnoustroje wrażliwe na nifuratel, po potwierdzeniu wrażliwości patogenów. W terapii zakażeń pochwy i sromu, w tym wywołanych przez Trichomonas vaginalis, Candida spp. oraz bakterie tlenowe i beztlenowe, stosuje się zarówno monoterapię nifuratel, jak i preparaty złożone z nystatyną (Macmiror Complex – maść dopochwowa zawierająca 100 mg nifuratelu i 40 000 j.m. nystatyny na 1 g oraz Macmiror Complex 500 – globulki z 500 mg nifuratelu i 200 000 j.m. nystatyny). Preparaty te są szczególnie wskazane w zakażeniach mieszanych o etiologii grzybiczej, pierwotniakowej i bakteryjnej.
amebioza, antybiogram, bakterie tlenowe i beztlenowe, Candida, działanie przeciwbakteryjne, działanie przeciwdrobnoustrojowe, działanie przeciwgrzybicze, działanie przeciwpierwotniakowe, Entamoeba histolytica, etiologia mieszana, Giardia lamblia, giardiaza, koinfekcja, lamblioza jelitowa, nifuratel, nystatyna, pełzakowica jelitowa, rzęsistek pochwowy, zakażenie dróg moczowych, zakażenie grzybicze, zakażenie mieszane, zakażenie pasożytnicze, zakażenie pochwy i sromu, zakażenie układu moczowo-płciowego