wirusowe zapalenie wątroby typu D
Wirusowe zapalenie wątroby typu D (WZW-D) jest chorobą zakaźną wywołaną przez wirus hepatitis delta (HDV), który jest wirusem niekompletnym, wymagającym do swojej replikacji obecności wirusa zapalenia wątroby typu B (HBV). Z tego powodu WZW-D występuje wyłącznie jako koinfekcja (równoczesne zakażenie HBV i HDV) lub superinfekcja (nałożenie się zakażenia HDV na przewlekłe zakażenie HBV).
Transmisja wirusa odbywa się głównie drogą krwiopochodną, przez kontakty seksualne oraz z matki na dziecko. Grupy wysokiego ryzyka obejmują osoby przyjmujące narkotyki drogą dożylną, pacjentów hemodializowanych oraz osoby z wieloma partnerami seksualnymi. Geograficznie, WZW-D endemicznie występuje w regionie Morza Śródziemnego, na Bliskim Wschodzie, w centralnej i północnej Azji oraz Afryce Zachodniej i Centralnej.
Klinicznie, zakażenie HDV często prowadzi do cięższego przebiegu choroby niż zakażenie samym HBV. Superinfekcja HDV u pacjentów z przewlekłym WZW-B wiąże się z wyższym ryzykiem rozwoju piorunującego zapalenia wątroby, szybszej progresji do marskości wątroby oraz zwiększonym ryzykiem rozwoju raka wątrobowokomórkowego (HCC). Diagnostyka obejmuje wykrywanie przeciwciał anty-HDV oraz RNA HDV w surowicy.
Leczenie WZW-D jest trudniejsze niż w przypadku innych zapaleń wątroby. Pegylowany interferon alfa jest jedynym zatwierdzonym lekiem, choć jego skuteczność jest ograniczona. Nowsze opcje terapeutyczne, takie jak bulewirtyd (inhibitor wejścia HDV), są w fazie badań klinicznych. Profilaktyka zakażenia HDV opiera się na szczepieniach przeciwko HBV, ponieważ zapobiegając zakażeniu HBV, zapobiega się również zakażeniu HDV.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Entecavir Polpharma
Entekavir Polpharma wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, gdzie konieczna jest modyfikacja dawkowania oraz ścisłe monitorowanie odpowiedzi wirusologicznej. W przebiegu przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B obserwuje się zaostrzenia choroby, manifestujące się wzrostem aktywności AlAT, szczególnie w pierwszych 4-5 tygodniach terapii, co u pacjentów z marskością wątroby może prowadzić do dekompensacji. Po zakończeniu leczenia ryzyko zaostrzeń utrzymuje się przez co najmniej 6 miesięcy, zwłaszcza u pacjentów z ujemnym HBeAg, co wymaga regularnego monitorowania i ewentualnego wznowienia terapii. U pacjentów z niewyrównaną czynnością wątroby (CTP stopień C) zwiększa się ryzyko ciężkich zdarzeń niepożądanych, w tym kwasicy mleczanowej i zespołu wątrobowo-nerkowego, dlatego konieczne jest dokładne monitorowanie parametrów klinicznych i laboratoryjnych. W przypadku wystąpienia gwałtownego wzrostu aminotransferaz, powiększenia wątroby lub kwasicy metabolicznej, leczenie należy przerwać. Entekavir zawiera laktozę (120,97 mg w dawce 0,5 mg i 241,94 mg w dawce 1 mg), co wyklucza jego stosowanie u pacjentów z nietolerancją galaktozy lub brakiem laktazy.
AlAT, analog nukleozydu, dekompensacja wątroby, DNA HBV, HBeAg, hepatomegalia, klasyfikacja Child-Turcotte-Pugh, komórki CD4, kwasica mleczanowa, marskość wątroby, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, niewyrównana czynność wątroby, odpowiedź wirusologiczna, oporność na entekawir, oporność na lamiwudynę, przełom wirusologiczny, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, stłuszczenie wątroby, terapia przeciwretrowirusowa, wirusowe zapalenie wątroby typu C, wirusowe zapalenie wątroby typu D, zakażenie HIV, zapalenie trzustki, zespół wątrobowo-nerkowy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Entecavir Synoptis
Entekawir Synoptis wymaga szczególnej uwagi klinicznej, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, gdzie konieczna jest modyfikacja dawkowania oraz ścisłe monitorowanie odpowiedzi wirusologicznej. W przebiegu przewlekłego WZW B obserwuje się zaostrzenia z przejściowym wzrostem aktywności AlAT, które u pacjentów z wyrównaną czynnością wątroby nie prowadzą do dekompensacji, natomiast u chorych z marskością ryzyko to jest znacznie wyższe. Po zakończeniu terapii zaleca się kontrolę stanu klinicznego i badań laboratoryjnych przez minimum 6 miesięcy ze względu na ryzyko zaostrzeń, szczególnie u pacjentów z ujemnym HBeAg. U pacjentów z niewyrównaną czynnością wątroby (CTP C) obserwuje się zwiększone ryzyko ciężkich działań niepożądanych, w tym kwasicy mleczanowej i zespołu wątrobowo-nerkowego, co wymaga intensywnego monitorowania parametrów klinicznych i laboratoryjnych.
aktywność AlAT, analog nukleozydu, antygen HBeAg, dekompensacja wątroby, DNA HBV, entekawir, hepatomegalia, koinfekcja HIV i HBV, kwasica mleczanowa, marskość wątroby, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, oporność na lamiwudynę, skala Child-Turcotte-Pugh, stężenie bilirubiny, stłuszczenie wątroby, terapia HAART, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wirusowe zapalenie wątroby typu C, wirusowe zapalenie wątroby typu D, wyrównana czynność wątroby, zaawansowana choroba wątroby, zakażenie HIV, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół wątrobowo-nerkowy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Engerix B 10 mcg antygenu powierzchniowego wirusa zapalenia wątroby typu B (HBsAg)/0,5 ml; 1 dawka (0,5 ml)
Szczepionka Engerix B w dawce 10 mikrogramów antygenu powierzchniowego HBV (HBsAg) w postaci zawiesiny do wstrzykiwań jest wskazana do immunizacji nieuodpornionych noworodków, niemowląt, dzieci oraz młodzieży do 15 roku życia w celu zapobiegania zakażeniom wirusem zapalenia wątroby typu B. Preparat zawiera 0,5 ml dawki, w której antygen jest produkowany metodą rekombinacji DNA w komórkach Saccharomyces cerevisiae i adsorbowany na 0,25 mg uwodnionego wodorotlenku glinu (Al³⁺). Szczepienie ma na celu indukcję odporności przeciwko wszystkim znanym podtypom HBV, co jest kluczowe w profilaktyce zakażeń i ich powikłań.
adsorbcja na wodorotlenku glinu, antygen HBsAg, brak odporności, program immunizacji, rekombinacja DNA, Saccharomyces cerevisiae, schemat immunizacji, wirus zapalenia wątroby typu B, wirus zapalenia wątroby typu D, wirusowe zapalenie wątroby typu D, wodorotlenek glinu, wytyczne medyczne, zakażenie HBV, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon substancji czynnych
Antygen powierzchniowy wirusa zapalenia wątroby typu B – Wskazania do stosowania
Antygen powierzchniowy wirusa zapalenia wątroby typu B (HBsAg) jest kluczowym składnikiem szczepionek przeciwko HBV, pozyskiwanym metodą rekombinacji DNA w komórkach drożdży Saccharomyces cerevisiae i adsorbowanym na wodorotlenku glinu (0,25 mg Al³⁺ w dawce 0,5 ml) w celu zwiększenia immunogenności. Preparaty takie jak Engerix B i EUVAX B stosowane są do czynnego uodparniania przeciwko zakażeniom wszystkimi znanymi podtypami HBV. Engerix B jest dostępny w dawce 10 μg HBsAg/0,5 ml dla noworodków, niemowląt, dzieci i młodzieży do 15 lat, natomiast EUVAX B oferuje dawkę 10 μg/0,5 ml dla dzieci oraz 20 μg/1 ml dla dorosłych. Szczepionki te są wskazane szczególnie dla grup ryzyka, takich jak noworodki, pracownicy ochrony zdrowia, osoby z przewlekłymi chorobami wątroby, pacjenci dializowani, osoby po przeszczepach, osoby z zaburzeniami odporności, a także osoby narażone na kontakt z krwią i materiałem biologicznym.
adiuwant, antygen HBsAg, czynne uodpornienie, dializoterapia, immunogenność, immunokompetencja, kalendarz szczepień, koinfekcja, materiał zakaźny, profilaktyka poekspozycyjna, przeszczep narządu, przewlekła choroba wątroby, rekombinacja DNA, wirus HBV, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wirusowe zapalenie wątroby typu D, wodorotlenek glinu, zaburzenie odporności, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ictady
Przed rozpoczęciem terapii produktem Ictady, zawierającym tenofowir dizoproksylu w postaci bursztynianu, konieczne jest wykonanie badania na obecność przeciwciał anty-HIV u pacjentów zakażonych HBV, aby właściwie zaplanować leczenie. Produkt nie powinien być stosowany jednocześnie z innymi lekami zawierającymi tenofowir dizoproksylu, alafenamid tenofowiru, adefowir dipiwoksylu oraz niezalecane jest łączenie z dydanozyną ze względu na ryzyko interakcji i oporności. Monitorowanie funkcji nerek jest kluczowe, ze względu na eliminację leku przez nerki i ryzyko nefrotoksyczności, w tym niewydolności nerek, hipofosfatemii i zespołu Fanconiego. Zalecane jest obliczenie klirensu kreatyniny przed leczeniem oraz regularne monitorowanie co 2-4 tygodnie, 3 miesiące i następnie co 3-6 miesięcy, z częstszym nadzorem u pacjentów z czynnikami ryzyka. Przerwanie terapii należy rozważyć przy klirensie kreatyniny <50 ml/min lub stężeniu fosforanów w surowicy <1,0 mg/dl (0,32 mmol/l).
adefowir dipiwoksylu, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, biomarker kośćca, choroba Gravesa-Basedowa, dekompensacja czynności wątroby, gęstość mineralna kości, hipofosfatemia, inhibitor proteazy, klasyfikacja Childa-Pugha-Turcotte’a, klirens kreatyniny, marskość wątroby, martwica kości, neutropenia, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewyrównana czynność wątroby, osteomalacja, osteoporoza, ostra niewydolność nerek, Pneumocystis jirovecii, reaktywacja immunologiczna, rozwój oporności, skojarzona terapia przeciwretrowirusowa, stężenie fosforanów w surowicy, supresja wirusologiczna, tenofowir dizoproksylu, terapia przeciwretrowirusowa, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wirusowe zapalenie wątroby typu C, wirusowe zapalenie wątroby typu D, zaburzenia czynności kanalika bliższego nerki, zaburzenia czynności mitochondriów, zaburzenia czynności nerek, zakażenie HBV, zakażenie prątkami, zapalenie płuc, zapalenie siatkówki, zespół Fanconiego, zwiększenie aktywności AlAT