zaburzenia czynności kanalika bliższego nerki
Zaburzenia czynności kanalika bliższego nerki (inaczej proksymalnego) dotyczą nieprawidłowości w funkcjonowaniu początkowego odcinka kanalika nerkowego, odpowiedzialnego za resorpcję około 65% przesączu kłębuszkowego. W tym segmencie nefronu zachodzi wchłanianie zwrotne glukozy, aminokwasów, jonów sodu, potasu, wapnia, fosforanów oraz wodorowęglanów.
Dysfunkcje kanalika bliższego mogą być wrodzone lub nabyte i objawiać się zespołem Fanconiego, charakteryzującym się uogólnioną aminoacydurią, glukozurią, fosfaturią oraz utratą wodorowęglanów. Przyczyny tych zaburzeń obejmują choroby genetyczne (np. cystynozę, galaktozemię), zatrucia metalami ciężkimi, działania niepożądane leków (np. tenofowiru, cisplatyny) oraz choroby metaboliczne.
Konsekwencje kliniczne zaburzeń czynności kanalika bliższego to kwasica metaboliczna, hipofosfatemia, hipokalemia, odwodnienie, zaburzenia elektrolitowe oraz postępujące uszkodzenie nerek. Diagnostyka obejmuje ocenę parametrów biochemicznych krwi i moczu, w tym oznaczenie białka, glukozy, elektrolitów oraz badanie równowagi kwasowo-zasadowej.
Leczenie zależy od przyczyny podstawowej i może obejmować suplementację brakujących elektrolitów, stosowanie leków alkalizujących w przypadku kwasicy metabolicznej, a także leczenie choroby podstawowej. W przypadku zaburzeń wrodzonych terapia jest przewlekła i wymaga stałego monitorowania funkcji nerek.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Tenofovir Synoptis 245 mg
Tenofowir dizoproksyl w dawce 245 mg, stosowany w terapii zakażeń HIV-1 oraz przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B (HBV), charakteryzuje się profilem bezpieczeństwa zależnym od wskazań i populacji pacjentów. U chorych na HIV-1 działania niepożądane występują u około 33% pacjentów, głównie jako łagodne lub umiarkowane zaburzenia żołądkowo-jelitowe, z 1% odsetkiem przerwania terapii. U pacjentów z HBV działania niepożądane dotyczą około 25%, najczęściej nudności (5,4%), a istotnym ryzykiem jest zaostrzenie zapalenia wątroby podczas i po terapii. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z niewyrównaną czynnością wątroby, zwłaszcza z wysokim wynikiem w skali Child-Pugh-Turcotte, ze względu na zwiększone ryzyko poważnych działań niepożądanych. Najpoważniejszym zagrożeniem są zaburzenia czynności nerek, w tym ostra niewydolność nerek, zespół Fanconiego oraz zwiększone stężenie kreatyniny, które mogą ustępować po odstawieniu leku, choć u niektórych pacjentów zmniejszony klirens kreatyniny utrzymuje się.
aminotransferazy, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, choroba autoimmunologiczna, choroba Gravesa-Basedowa, działania niepożądane, gęstość mineralna kości, HBV, hipofosfatemia, hipokaliemia, klirens kreatyniny, kwasica mleczanowa, lek nefrotoksyczny, martwica kanalików nerkowych, martwica kości, miopatia, moczówka prosta, niewydolność nerek, niewyrównana czynność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, rabdomioliza, rozmiękanie kości, skala Child-Pugh-Turcotte, skojarzone leczenie przeciwretrowirusowe, śródmiąższowe zapalenie nerek, stłuszczenie wątroby, tenofowir dizoproksyl, wirus HIV-1, wirusowe zapalenie wątroby typu B, zaburzenia czynności kanalika bliższego nerki, zaostrzenie zapalenia wątroby, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Fanconiego, zespół reaktywacji immunologicznej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ictady
Przed rozpoczęciem terapii produktem Ictady, zawierającym tenofowir dizoproksylu w postaci bursztynianu, konieczne jest wykonanie badania na obecność przeciwciał anty-HIV u pacjentów zakażonych HBV, aby właściwie zaplanować leczenie. Produkt nie powinien być stosowany jednocześnie z innymi lekami zawierającymi tenofowir dizoproksylu, alafenamid tenofowiru, adefowir dipiwoksylu oraz niezalecane jest łączenie z dydanozyną ze względu na ryzyko interakcji i oporności. Monitorowanie funkcji nerek jest kluczowe, ze względu na eliminację leku przez nerki i ryzyko nefrotoksyczności, w tym niewydolności nerek, hipofosfatemii i zespołu Fanconiego. Zalecane jest obliczenie klirensu kreatyniny przed leczeniem oraz regularne monitorowanie co 2-4 tygodnie, 3 miesiące i następnie co 3-6 miesięcy, z częstszym nadzorem u pacjentów z czynnikami ryzyka. Przerwanie terapii należy rozważyć przy klirensie kreatyniny <50 ml/min lub stężeniu fosforanów w surowicy <1,0 mg/dl (0,32 mmol/l).
adefowir dipiwoksylu, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, biomarker kośćca, choroba Gravesa-Basedowa, dekompensacja czynności wątroby, gęstość mineralna kości, hipofosfatemia, inhibitor proteazy, klasyfikacja Childa-Pugha-Turcotte’a, klirens kreatyniny, marskość wątroby, martwica kości, neutropenia, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewyrównana czynność wątroby, osteomalacja, osteoporoza, ostra niewydolność nerek, Pneumocystis jirovecii, reaktywacja immunologiczna, rozwój oporności, skojarzona terapia przeciwretrowirusowa, stężenie fosforanów w surowicy, supresja wirusologiczna, tenofowir dizoproksylu, terapia przeciwretrowirusowa, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wirusowe zapalenie wątroby typu C, wirusowe zapalenie wątroby typu D, zaburzenia czynności kanalika bliższego nerki, zaburzenia czynności mitochondriów, zaburzenia czynności nerek, zakażenie HBV, zakażenie prątkami, zapalenie płuc, zapalenie siatkówki, zespół Fanconiego, zwiększenie aktywności AlAT