biodostępność ezetymibu

Biodostępność ezetymibu, selektywnego inhibitora wchłaniania cholesterolu, stanowi istotny parametr farmakokinetyczny determinujący skuteczność kliniczną tego leku hipolipemizującego. Ezetymib podany doustnie cechuje się stosunkowo niską biodostępnością systemową wynoszącą około 35-65%, co wynika z jego intensywnego metabolizmu podczas pierwszego przejścia przez wątrobę.

Po podaniu doustnym ezetymib ulega szybkiej absorpcji w przewodzie pokarmowym i jest natychmiast sprzęgany do farmakologicznie aktywnego glukuronidu ezetymibu. Zarówno ezetymib, jak i jego glukuronid wykazują długi okres półtrwania (około 22 godziny), co umożliwia dawkowanie leku raz na dobę. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po 1-2 godzinach od przyjęcia.

Biodostępność ezetymibu zwiększa się przy jednoczesnym spożyciu posiłku bogatego w tłuszcze, jednak nie ma to istotnego wpływu na jego skuteczność kliniczną. Lek wykazuje enterohepatyczny obieg, co przyczynia się do przedłużonego działania terapeutycznego. Większość dawki (78%) jest wydalana z kałem, a około 11% z moczem, głównie w postaci metabolitów.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Etibax 10 mg

Farmakokinetyka ezetymibu, substancji czynnej Etibax 10 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym oraz intensywnym sprzęganiem do aktywnego glukuronianu fenolowego. Maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) osiągane są odpowiednio w 1-2 godziny dla glukuronianu i 4-12 godzin dla ezetymibu. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (ezetymib 99,7%, glukuronian 88-92%) oraz powolną eliminację z okresem półtrwania około 22 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. Biodostępność nie jest zależna od spożycia pokarmu, a eliminacja następuje głównie z kałem (78%) i w mniejszym stopniu z moczem (11%). U dzieci powyżej 6 lat farmakokinetyka jest porównywalna z dorosłymi, natomiast brak danych dla młodszych pacjentów ogranicza stosowanie w tej grupie. U osób starszych (≥65 lat) stężenia całkowite są dwukrotnie wyższe, jednak bez konieczności modyfikacji dawki ze względu na brak różnic w skuteczności i bezpieczeństwie.
AUC, biodostępność ezetymibu, cholesterol frakcji LDL, cyklosporyna, dysfagia, działania niepożądane, eliminacja leku, glukuronian ezetymibu, glukuronian fenolowy, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, jelito cienkie, klirens kreatyniny, krążenie jelitowo-wątrobowe, leki immunosupresyjne, metabolizm ezetymibu, metabolizm oksydacyjny, okres półtrwania, sitosterolemia, skala Child-Pugh, stężenie w osoczu, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zentasta 10 mg + 80 mg

Zentasta, lek złożony z ezetymibu (10 mg) i atorwastatyny (10, 20, 40 lub 80 mg), wykazuje farmakokinetykę potwierdzającą biorównoważność z jednoczesnym podawaniem obu substancji w oddzielnych tabletkach. Ezetymib charakteryzuje się szybkim wchłanianiem i przekształcaniem do aktywnego glukuronidu fenolowego, osiągając maksymalne stężenia w osoczu odpowiednio w 1-2 godziny (glukuronid) oraz 4-12 godzin (niezmieniony ezetymib). Jego biodostępność nie jest możliwa do określenia ze względu na niską rozpuszczalność, jednak spożycie posiłków nie wpływa na wchłanianie. Atorwastatyna wykazuje liniową farmakokinetykę z Cmax osiąganym w 1-2 godziny po podaniu, biodostępnością całkowitą około 12% i wysoką biodostępnością tabletek powlekanych (95-99% względem roztworu). Niska dostępność ogólnoustrojowa wynika z eliminacji w błonie śluzowej przewodu pokarmowego oraz efektu pierwszego przejścia wątrobowego.
atorwastatyna wapniowa trójwodna, biodostępność atorwastatyny, biodostępność ezetymibu, biorównoważność, dostępność ogólnoustrojowa, efekt pierwszego przejścia, ezetymib, ezetymib i atorwastatyna, farmakokinetyka atorwastatyny, glukuronid ezetymibu, glukuronid fenolowy, metabolizm i eliminacja, postać farmaceutyczna, reduktaza HMG-CoA, stężenie w osoczu, substancja czynna, substancja pomocnicza, tabletka, tabletka powlekana, wchłanianie, właściwości farmakokinetyczne, Zentasta
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ezoleta 10 mg

Ezoleta (ezetymib 10 mg) jest lekiem obniżającym poziom lipidów poprzez selektywne hamowanie jelitowego wchłaniania cholesterolu i steroli roślinnych. Po podaniu doustnym ezetymib szybko się wchłania i ulega sprzęganiu do aktywnego glukuronianu fenolowego, osiągając maksymalne stężenia w osoczu odpowiednio w 1-2 godziny (glukuronian) oraz 4-12 godzin (forma niezmieniona). Biodostępność nie jest precyzyjnie określona z powodu nierozpuszczalności w wodzie, jednak przyjmowanie leku niezależnie od posiłków nie wpływa na jego wchłanianie. Ezetymib i jego metabolit wykazują wysokie wiązanie z białkami osocza (99,7% i 88-92%), co wpływa na dystrybucję. Metabolizm zachodzi głównie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym w jelicie cienkim i wątrobie, a eliminacja odbywa się głównie z kałem (78%) i w mniejszym stopniu z moczem (11%). Okres półtrwania wynosi około 22 godziny, co umożliwia dawkowanie raz na dobę.
białka osocza, biodostępność ezetymibu, cholesterol LDL, ciężka choroba nerek, cyklosporyna, działanie niepożądane, ezetymib, glukuronian ezetymibu, glukuronian fenolowy, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, klirens kreatyniny, krążenie jelitowo-wątrobowe, kwas glukuronowy, leczenie immunosupresyjne, lipidy, metabolizm oksydacyjny, okres półtrwania, przeszczepienie nerki, sitosterolemia, skala Child-Pugh, wchłanianie cholesterolu, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Coltowan 10 mg

Farmakokinetyka ezetymibu (Coltowan 10 mg) charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem glukuronianu fenolowego osiąganym w osoczu w ciągu 1-2 godzin, a samego ezetymibu po 4-12 godzinach. Ezetymib wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (99,7%), a jego główny metabolit – glukuronian ezetymibu – wiąże się w 88-92%. Metabolizm zachodzi głównie przez sprzęganie z glukuronianem (reakcja fazy II) w jelicie cienkim i wątrobie, a metabolity są eliminowane głównie z kałem (78%) oraz w mniejszym stopniu z moczem (11%). Okres półtrwania obu form wynosi około 22 godziny, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. Biodostępność leku nie jest modyfikowana przez posiłki, co pozwala na podawanie leku niezależnie od jedzenia.
biodostępność ezetymibu, cholesterol LDL, cyklosporyna, glukuronian ezetymibu, glukuronian fenolowy, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, klirens kreatyniny, krążenie jelitowo-wątrobowe, metabolizm ezetymibu, okres półtrwania, pole pod krzywą, reakcja fazy I, reakcja fazy II, schemat dawkowania, skala Child-Pugh, stężenie w osoczu, wchłanianie ezetymibu, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Suvezen Neo 20 mg + 10 mg

Produkt leczniczy SUVEZEN NEO zawiera rozuwastatynę (10 mg) i ezetymib (10 mg), które nie wykazują istotnych interakcji farmakokinetycznych przy stosowaniu skojarzonym. Rozuwastatyna charakteryzuje się bezwzględną biodostępnością około 20%, osiąga maksymalne stężenie w osoczu po około 5 godzinach, a jej klirens osoczowy wynosi około 50 l/h. Ezetymib jest szybko wchłaniany, z maksymalnym stężeniem glukuronianu ezetymibu po 1-2 godzinach i ezetymibu po 4-12 godzinach, z okresem półtrwania około 22 godzin. Oba leki wykazują wysokie wiązanie z białkami osocza (rozuwastatyna ~90%, ezetymib 99,7%), a metabolizm rozuwastatyny odbywa się głównie przez CYP2C9, z minimalnym udziałem innych izoenzymów CYP. Ezetymib jest metabolizowany głównie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym i wydalany z żółcią, z minimalnym metabolizmem oksydacyjnym. Wydalanie rozuwastatyny odbywa się głównie z kałem (około 90%), a ezetymibu z kałem i moczem (78% i 11%).
BCRP, białko transportowe OATP1B1, biodostępność ezetymibu, choroba nerek, CYP 2C9, cytochrom P450, dysfagia, glukuronian ezetymibu, glukuronid fenolowy, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym, klirens kreatyniny, krążenie jelitowo-wątrobowe, metabolit N-demetylowany, metabolizm jelitowy, metabolizm oksydacyjny, niewydolność wątroby, polimorfizm genetyczny, reakcja II fazy, rozuwastatyna i ezetymib, sitosterolemia, skala Childa-Pugh, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stężenie w osoczu, synteza cholesterolu, transporter OATP-C, usuwanie LDL-C, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Suvezen Neo 10 mg + 10 mg

SUVEZEN NEO to lek łączący rozuwastatynę i ezetymib, dostępny w dawkach 10 mg + 10 mg, 20 mg + 10 mg oraz 40 mg + 10 mg, stosowany w terapii zaburzeń lipidowych. Farmakokinetyka obu substancji wykazuje brak istotnych interakcji przy jednoczesnym podaniu, z podobnymi wartościami AUC i Cₘₐₓ w monoterapii i terapii skojarzonej. Ezetymib jest szybko wchłaniany, osiągając Cₘₐₓ dla glukuronianu fenolowego w 1-2 godziny, a dla ezetymibu w 4-12 godzin, z okresem półtrwania około 22 godzin. Rozuwastatyna osiąga maksymalne stężenia w osoczu po około 5 godzinach, z biodostępnością około 20% i okresem półtrwania około 19 godzin. Obie substancje wykazują wysoki stopień wiązania z białkami osocza (ezetymib 99,7%, rozuwastatyna około 90%). Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony (około 10%), głównie przez CYP2C9, a ezetymib ulega sprzęganiu z kwasem glukuronowym i jest wydalany głównie z żółcią. U pacjentów z niewydolnością wątroby i nerek obserwuje się zwiększoną ekspozycję na oba leki, co wymaga ostrożności, zwłaszcza przy umiarkowanej i ciężkiej niewydolności wątroby (Child-Pugh >9) oraz ciężkich zaburzeniach czynności nerek (CrCl <30 ml/min). Nie jest konieczne dostosowanie dawki u osób starszych ani w łagodnej niewydolności wątroby czy nerek.
bariera łożyskowa, białko BCRP, białko transportowe OATP1B1, biodostępność ezetymibu, ciężka choroba nerek, cytochrom P450, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, ezetymib, genotypowanie, glukuronian ezetymibu, glukuronian fenolowy, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, izoenzym CYP 2C9, kamica żółciowa, klirens kreatyniny, krążenie jelitowo-wątrobowe, liniowa farmakokinetyka, miopatia, niewydolność wątroby, polimorfizm genetyczny, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna, sitosterolemia, skala Childa-Pugh, transporter błonowy OATP-C, wiązanie z białkami osocza
Leksykon substancji czynnych
Ezetymib – Właściwości farmakokinetyczne

Ezetymib charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnymi stężeniami aktywnego metabolitu – glukuronianu ezetymibu – osiąganymi w ciągu 1-2 godzin, natomiast sam ezetymib osiąga Cmax w 4-12 godzin. Substancja ulega intensywnemu metabolizmowi w jelicie cienkim i wątrobie głównie poprzez sprzęganie z kwasem glukuronowym (reakcja II fazy), a następnie jest wydalana głównie z kałem (78%) oraz w mniejszym stopniu z moczem (11%). Okres półtrwania ezetymibu i jego glukuronidu wynosi około 22 godziny, a lek wykazuje znaczne krążenie jelitowo-wątrobowe. Biodostępność ezetymibu nie jest zależna od przyjmowania posiłków, co ułatwia stosowanie leku w praktyce klinicznej. Zarówno ezetymib, jak i jego metabolit wykazują wysokie wiązanie z białkami osocza (odpowiednio 99,7% i 88-92%).
atorwastatyna, biodostępność ezetymibu, cholesterol LDL, ciężka choroba nerek, cyklosporyna, glukuronian ezetymibu, glukuronian fenolowy, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, interakcje farmakokinetyczne, klirens kreatyniny, krążenie jelitowo-wątrobowe, metabolizm oksydacyjny, okres półtrwania, rozuwastatyna, sitosterolemia, skala Child-Pugh, sprzęganie z kwasem glukuronowym, statyna, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Tulip Combo 10 mg + 20 mg

Tulip Combo, łączący ezetymib i atorwastatynę, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie związane z metabolizmem atorwastatyny przez CYP3A4 oraz transportem przez OATP1B1/1B3 i BCRP. Silne inhibitory CYP3A4 (np. cyklosporyna, ketokonazol) znacząco zwiększają stężenia atorwastatyny, co podnosi ryzyko miopatii i rabdomiolizy, dlatego ich jednoczesne stosowanie należy unikać lub stosować mniejsze dawki Tulip Combo z monitorowaniem klinicznym. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (erytromycyna, diltiazem) również podnoszą stężenia atorwastatyny, wymagając dostosowania dawki. Inhibitory BCRP (elbaswir, grazoprewir) zwiększają stężenia atorwastatyny około 1,9-krotnie, co ogranicza maksymalną dawkę Tulip Combo do 10 mg + 20 mg na dobę. Fibraty (fenofibrat, gemfibrozyl) podnoszą stężenia ezetymibu 1,5-1,7-krotnie i zwiększają ryzyko miopatii, dlatego ich łączne stosowanie nie jest zalecane. Kolestyramina zmniejsza AUC ezetymibu o około 55%, osłabiając efekt obniżania LDL-C. Cyklosporyna zwiększa AUC ezetymibu 3,4- do 12-krotnie i wpływa na jej stężenia, co wymaga ostrożności i monitorowania. Równoczesne stosowanie kwasu fusydowego, daptomycyny czy kolchicyny z Tulip Combo zwiększa ryzyko miopatii i rabdomiolizy, co wymaga przerwania lub ostrożności w terapii.
aktywność enzymatyczna wątroby, AUC, białko BCRP, białko MDR1, biodostępność ezetymibu, cholesterol LDL, cytochrom CYP3A4, czas protrombinowy, doustny środek antykoncepcyjny, dysfagia, działanie niepożądane, ezetymib i atorwastatyna, glukuronid ezetymibu, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor białek transportowych, inhibitor CYP3A4, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klirens kreatyniny, kwas fusydowy, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, miopatia i rabdomioliza, nośnik wątrobowy, OATP1B1
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Suvezen Neo 40 mg + 10 mg

Produkt leczniczy Suvezen Neo zawiera rozuwastatynę i ezetymib, które wykazują brak istotnych interakcji farmakokinetycznych przy dawkach 10 mg każdego składnika. Ezetymib charakteryzuje się szybkim wchłanianiem (Cₘₐₓ po 1-2 h dla glukuronianu i 4-12 h dla ezetymibu), wysokim wiązaniem z białkami osocza (99,7%) oraz metabolizmem głównie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym, z okresem półtrwania około 22 godzin. Rozuwastatyna osiąga Cₘₐₓ po około 5 godzinach, ma biodostępność około 20%, wiąże się z białkami osocza w 90%, a jej metabolizm obejmuje głównie CYP2C9 z okresem półtrwania około 19 godzin. Eliminacja obu substancji odbywa się głównie z kałem (78-90%), z mniejszym udziałem wydalania z moczem (10-11%).
białka osocza, białko transportowe OATP1B1, biodostępność ezetymibu, choroba nerek, cyklosporyna, cytochrom P450, genotypowanie, glukuronian ezetymibu, heterozygotyczna rodzinna hipercholesterolemia, hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia, izoenzym CYP 2C9, klirens kreatyniny, krążenie jelitowo-wątrobowe, ludzkie hepatocyty, metabolizm oksydacyjny, niewydolność wątroby, parametry farmakokinetyczne, polimorfizm genetyczny, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna i ezetymib, sitosterolemia, skala Childa-Pugh, synteza cholesterolu, usuwanie LDL-C
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Inegy 10 mg + 40 mg

INEGY, zawierający ezetymib (10 mg) i symwastatynę (10-80 mg), wykazuje farmakokinetykę wynikającą z właściwości obu składników. Ezetymib jest szybko wchłaniany po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem glukuronidu fenolowego osiąganym w 1-2 godziny, a ezetymibu w 4-12 godzin, przy silnym wiązaniu z białkami osocza (99,7% i 88-92%). Symwastatyna charakteryzuje się ograniczonym (<5%) wchłanianiem beta-hydroksykwasu do krążenia ogólnego, z maksymalnym stężeniem inhibitorów w osoczu w 1,3-2,4 godziny i wiązaniem z białkami na poziomie 95%. Metabolizm ezetymibu odbywa się głównie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym (faza II), z okresem półtrwania około 22 godzin, a eliminacja następuje głównie z kałem (78%) i moczem (11%). Symwastatyna jest podawana jako lakton, który w wątrobie ulega hydrolizie do aktywnego beta-hydroksykwasu (okres półtrwania 1,9 godziny po podaniu dożylnym), a jej metabolity są wydalane z żółcią i moczem (60% i 13%). Pokarm nie wpływa istotnie na biodostępność obu leków, a brak kumulacji symwastatyny przy wielokrotnym podawaniu potwierdza stabilność farmakokinetyczną.
beta-hydroksykwas, białko transportujące OATP1B1, biodostępność ezetymibu, biorównoważność, ciężka choroba nerek, ezetymib, glukuronid fenolowy, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klirens kreatyniny, krążenie jelitowo-wątrobowe, metabolizm wątrobowy, polimorfizm SLCO1B1, rabdomioliza, sitosterolemia, skala Child-Pugh, symwastatyna, transporter pompy lekowej, wiązanie z białkami osocza, wychwyt wątrobowy, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Ezetimibe Mylan 10 mg

Ezetymib Mylan wykazuje niski potencjał interakcji farmakokinetycznych związanych z metabolizmem przez enzymy cytochromu P450 (1A2, 2D6, 2C8, 2C9, 3A4) oraz N-acetylotransferazę, co potwierdzają badania przedkliniczne i kliniczne. Nie stwierdzono wpływu ezetymibu na farmakokinetykę leków takich jak dapson, dekstrometorfan, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne, glipizyd, tolbutamid czy midazolam. Cymetydyna nie zmienia biodostępności ezetymibu, a leki zobojętniające jedynie spowalniają jego wchłanianie bez wpływu na całkowitą biodostępność, co nie wymaga modyfikacji dawkowania. Brak istotnych interakcji farmakokinetycznych odnotowano również podczas jednoczesnego stosowania ezetymibu ze statynami (atorwastatyna, symwastatyna, prawastatyna, lowastatyna, fluwastatyna, rozuwastatyna), co jest istotne w kontekście terapii skojarzonej hipercholesterolemii.
AUC, biodostępność ezetymibu, cholesterol LDL, choroba autoimmunologiczna, cytochrom P450, czas protrombinowy, doustny środek antykoncepcyjny, efekt hipolipemizujący, hamowanie wchłaniania cholesterolu, hipercholesterolemia, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja farmakologiczna, izoenzym cytochromu P450, kamica żółciowa, klirens kreatyniny, lek hipolipemizujący, lek zobojętniający, metabolizm leku, niewydolność nerek, niewydolność serca, parametr farmakokinetyczny, pochodna sulfonylomocznika, podawanie jednoczesne, przeszczepienie nerki, receptor H2, schorzenie pęcherzyka żółciowego, statyna, substancja przeciwzakrzepowa, terapia hipolipemizująca, terapia skojarzona, wartość INR
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Esetin 10 mg

Ezetymib, substancja czynna leku Esetin (10 mg tabletki), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego oraz wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (99,7% dla ezetymibu i 88-92% dla jego glukuronianu). Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest odpowiednio po 4-12 godzinach dla ezetymibu i 1-2 godzinach dla glukuronianu. Metabolizm zachodzi głównie w jelicie cienkim i wątrobie, gdzie dominuje sprzęganie z kwasem glukuronowym (reakcja II fazy), a lek jest eliminowany głównie z żółcią (około 78% dawki), z mniejszym udziałem wydalania nerkowego (około 11%). Okres półtrwania obu form wynosi około 22 godzin, a biodostępność nie jest modyfikowana przez spożycie pokarmów, co umożliwia podawanie leku niezależnie od posiłków.
biodostępność ezetymibu, cholesterol LDL, ciężka choroba nerek, cyklosporyna, czas osiągnięcia Cmax, ezetymib, glukuronian ezetymibu, glukuronian fenolowy, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, klirens kreatyniny, krążenie jelitowo-wątrobowe, łagodne zaburzenia czynności wątroby, metabolizm, metabolizm ezetymibu, metabolizm oksydacyjny, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, przeszczep nerki, sitosterolemia, skala Child-Pugh, sprzęganie z kwasem glukuronowym, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Interakcje leku – Ezetimibe Genoptim 10 mg

Ezetymib, składnik aktywny produktu Ezetimibe Genoptim, nie indukuje enzymów cytochromu P450 i nie wykazuje istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych z lekami metabolizowanymi przez izoenzymy 1A2, 2D6, 2C8, 2C9, 3A4 oraz N-acetylotransferazę. W badaniach klinicznych ezetymib nie wpływał na farmakokinetykę leków takich jak dapson, dekstrometorfan, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne, glipizyd, tolbutamid czy midazolam. Jednoczesne stosowanie z inhibitorami reduktazy HMG-CoA (statynami: atorwastatyna, symwastatyna, prawastatyna, lowastatyna, fluwastatyna, rozuwastatyna) nie powodowało istotnych interakcji farmakokinetycznych. Leki zobojętniające kwas żołądkowy zmniejszają szybkość wchłaniania ezetymibu, ale nie wpływają na jego biodostępność, co nie wymaga zmiany schematu dawkowania. Kolestyramina obniża AUC ezetymibu o około 55%, co może osłabić efekt redukcji LDL, dlatego zaleca się zachowanie odstępu czasowego między podawaniem tych leków.
biodostępność ezetymibu, cholesterol LDL, cholesterol w żółci, choroba pęcherzyka żółciowego, cyklosporyna, cytochrom P450, czas protrombinowy, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, enzymy metabolizujące leki, etynyloestradiol, fenofibrat, fibrat, fluindion, gemfibrozyl, glukuronian ezetymibu, hepatotoksyczność, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, izoenzym 1A2, kamica pęcherzyka żółciowego, kamica żółciowa, klirens kreatyniny, kolestyramina, lek przeciwzakrzepowy, lek wiążący kwasy żółciowe, lek zobojętniający kwas żołądkowy, lewonorgestrel, metabolizm lipidów, N-acetylotransferaza, pochodna kumaryny, pole pod krzywą, statyna, terapia hipolipemizująca, warfaryna, wskaźnik INR
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Axocar 10 mg + 80 mg

Farmakokinetyka leku Axocar, łączącego ezetymib i symwastatynę, nie wykazuje istotnych interakcji między składnikami, co potwierdza biorównoważność z jednoczesnym podawaniem substancji oddzielnie. Ezetymib charakteryzuje się szybkim wchłanianiem i przekształcaniem do aktywnego glukuronidu fenolowego, z maksymalnymi stężeniami (Cmax) odpowiednio w 1-2 h (glukuronid) i 4-12 h (ezetymib). Wiązanie z białkami osocza jest wysokie (99,7% dla ezetymibu, 88-92% dla glukuronidu). Symwastatyna, podawana jako nieaktywny lakton, ulega w wątrobie hydrolizie do aktywnego beta-hydroksykwasu, którego biodostępność ogólnoustrojowa jest niska (<5% dawki). Cmax inhibitorów obserwuje się między 1,3 a 2,4 h po podaniu. Okres półtrwania ezetymibu i jego glukuronidu wynosi około 22 h, natomiast beta-hydroksykwasu symwastatyny – 1,9 h. Eliminacja ezetymibu odbywa się głównie z żółcią (78% dawki w stolcu, 11% w moczu), a symwastatyny – w 60% z kałem i 13% z moczem.
beta-hydroksykwas, białko transportujące OATP1B1, biodostępność ezetymibu, biorównoważność, cholesterol LDL-C, dysfagia, glukuronid fenolowy, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcja farmakokinetyczna, klirens kreatyniny, krążenie jelitowo-wątrobowe, kumulacja leku, metabolit beta-hydroksykwasu, metabolizm oksydacyjny, polimorfizm genu SLCO1B1, powinowactwo do białek osocza, rabdomioliza, sitosterolemia, skala Child-Pugh, sprzęganie z kwasem glukuronowym, transporter pompy lekowej, wychwyt wątrobowy
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Inegy 10 mg + 10 mg

INEGY to preparat łączący ezetymib (10 mg) z symwastatyną (10-80 mg), wykazujący brak istotnych interakcji farmakokinetycznych między składnikami. Ezetymib jest szybko wchłaniany i metabolizowany głównie do glukuronidu fenolowego, osiągając maksymalne stężenia (Cmₐₓ) odpowiednio w 1-2 h (glukuronid) i 4-12 h (ezetymib). Symwastatyna, podawana jako nieaktywny lakton, ulega w wątrobie hydrolizie do aktywnego beta-hydroksykwasu, którego okres półtrwania wynosi około 1,9 h. Oba leki charakteryzują się wysokim wiązaniem z białkami osocza (ezetymib 99,7%, glukuronid 88-92%, symwastatyna i metabolity 95%). Ezetymib jest eliminowany głównie z kałem (~78%) i moczem (~11%), natomiast symwastatyna z kałem (~60%) i moczem (~13%).
beta-hydroksykwas, białko BCRP, białko transportujące OATP1B1, biodostępność ezetymibu, cholesterol LDL, ciężka choroba nerek, cyklosporyna, dysfagia, glukuronid ezetymibu, glukuronid fenolowy, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, klirens kreatyniny, krążenie jelitowo-wątrobowe, metabolizm oksydacyjny, polimorfizm genu SLCO1B1, rabdomioliza, reduktaza HMG-CoA, sitosterolemia, skala Child-Pugh, transporter pompy lekowej BCRP, wychwyt wątrobowy, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ezetimibe Aurovitas 10 mg

Ezetymib, substancja czynna leku Ezetimibe Aurovitas w dawce 10 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym oraz znacznym sprzęganiem do aktywnego glukuronianu fenolowego. Maksymalne stężenie (Cmax) glukuronianu ezetymibu osiągane jest w ciągu 1-2 godzin, natomiast ezetymibu w 4-12 godzin. Biodostępność nie zależy od obecności pokarmu, co umożliwia elastyczne dawkowanie. Oba związki wykazują wysokie wiązanie z białkami osocza (ezetymib 99,7%, glukuronian 88-92%) oraz długi okres półtrwania około 22 godzin, co pozwala na podawanie leku raz na dobę. Metabolizm zachodzi głównie w jelicie cienkim i wątrobie, z dominującym sprzęganiem z kwasem glukuronowym i minimalnym metabolizmem oksydacyjnym. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (78% dawki), a nerkowa jest drugorzędna (11%).
AUC, biodostępność ezetymibu, cholesterol LDL, Cmax, eliminacja z krwiobiegu, ezetymib, glukuronian ezetymibu, glukuronian fenolowy, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, krążenie jelitowo-wątrobowe, łagodne zaburzenia czynności wątroby, metabolizm oksydacyjny, okres półtrwania, skala Child-Pugh, sprzęganie z kwasem glukuronowym, szlak metaboliczny, transporter błonowy, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Inegy 10 mg + 80 mg

Produkt leczniczy INEGY zawiera ezetymib (10 mg) oraz symwastatynę w dawkach 10-80 mg, które wykazują brak klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych przy jednoczesnym podaniu. Ezetymib charakteryzuje się szybkim wchłanianiem i wysokim wiązaniem z białkami osocza (99,7%), a jego aktywny metabolit – glukuronid ezetymibu – osiąga Cmₐₓ w 1-2 godziny i wiąże się z białkami w 88-92%. Okres półtrwania ezetymibu i jego glukuronidu wynosi około 22 godziny, a eliminacja odbywa się głównie z kałem (78%) i moczem (11%). Symwastatyna, będąca prolekiem, ulega hydrolizie do aktywnego beta-hydroksykwasu, który osiąga Cmₐₓ w 1,3-2,4 godziny i ma okres półtrwania około 1,9 godziny. Wiązanie symwastatyny i jej metabolitu z białkami osocza wynosi 95%, a eliminacja następuje głównie z kałem (60%) i moczem (13%). Biodostępność ezetymibu nie jest ograniczona przez pokarm, natomiast biodostępność aktywnego metabolitu symwastatyny jest niska (<5%) z powodu znacznego wychwytu wątrobowego.
beta-hydroksykwas, białko transportujące OATP1B1, białko warunkujące oporność w raku piersi, biodostępność ezetymibu, biodostępność leku, ezetymib i symwastatyna, glukuronid fenolowy, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, klirens kreatyniny, krążenie jelitowo-wątrobowe, metabolizm oksydacyjny, okres półtrwania, polimorfizm genu SLCO1B1, rabdomioliza, reduktaza HMG-CoA, sitosterolemia, skala Child-Pugh, wychwyt wątrobowy, wydalanie z żółcią
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tulip Combo 10 mg + 40 mg

Produkt leczniczy Tulip Combo, zawierający ezetymib i atorwastatynę, wykazuje równoważność biologiczną z jednoczesnym podawaniem tych substancji w oddzielnych tabletkach, co potwierdza zachowanie profilu farmakokinetycznego. Ezetymib charakteryzuje się szybkim wchłanianiem, z maksymalnym stężeniem (Cₘₐₓ) osiąganym w osoczu w ciągu 1-2 godzin dla glukuronianu i 4-12 godzin dla samego leku, a jego okres półtrwania wynosi około 22 godziny. Atorwastatyna osiąga Cₘₐₓ w 1-2 godziny, ma wysoką biodostępność (95-99%) z tabletek powlekanych, ale bezwzględna biodostępność wynosi około 12%, a okres półtrwania eliminacji około 14 godzin, z dłuższym okresem działania hamującego reduktazę HMG-CoA (20-30 godzin). Oba leki wykazują wysokie wiązanie z białkami osocza (>98% dla atorwastatyny i 99,7% dla ezetymibu). Metabolizm ezetymibu zachodzi głównie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym, a atorwastatyna jest metabolizowana przez CYP3A4 do aktywnych metabolitów, które odpowiadają za około 70% aktywności farmakologicznej.
białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej, biodostępność ezetymibu, cholesterol LDL, cytochrom P450 3A4, dysfagia, efekt pierwszego przejścia, glukuronid fenolowy, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klirens żółciowy, krążenie jelitowo-wątrobowe, objętość dystrybucji, polimorfizm genu, polipeptyd transportujący aniony organiczne, rabdomioliza, reduktaza HMG-CoA, skala Childa-Pugha, transporter OATP1B1, transporter wątrobowy, uszkodzenie wątroby, wychwyt wątrobowy, zaburzenie czynności wątroby