izoenzym CYP 2C9
Izoenzym CYP 2C9 należy do rodziny enzymów cytochromu P450, odgrywając kluczową rolę w metabolizmie wielu leków i substancji egzogennych. Jest jednym z najważniejszych enzymów metabolizujących leki w wątrobie, odpowiadając za około 15-20% wszystkich procesów biotransformacji zachodzących z udziałem cytochromu P450.
CYP 2C9 uczestniczy w metabolizmie wielu powszechnie stosowanych leków, w tym niesteroidowych leków przeciwzapalnych (diklofenak, ibuprofen), doustnych leków przeciwzakrzepowych (warfaryna), leków przeciwpadaczkowych (fenytoina), doustnych leków przeciwcukrzycowych (tolbutamid, glipizyd) oraz antagonistów receptora angiotensyny II (losartan).
Polimorfizm genetyczny CYP 2C9 ma istotne znaczenie kliniczne. Zidentyfikowano różne warianty alleliczne, w tym CYP2C9*2 i CYP2C9*3, które powodują zmniejszoną aktywność enzymatyczną. Nosiciele tych wariantów mogą wymagać modyfikacji dawkowania leków metabolizowanych przez CYP 2C9, szczególnie w przypadku leków o wąskim indeksie terapeutycznym, takich jak warfaryna.
Interakcje międzylekowe związane z CYP 2C9 stanowią ważny aspekt bezpieczeństwa farmakoterapii. Inhibitory CYP 2C9 (np. flukonazol, amiodaron) mogą zwiększać stężenie i nasilać działanie substratów tego enzymu, podczas gdy induktory (np. ryfampicyna, karbamazepina) mogą prowadzić do zmniejszenia ich stężenia i skuteczności terapeutycznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – GluaMet 50 mg/tabl. + 850 mg/tabl.
Produkt leczniczy GluaMet zawiera wildagliptynę (50 mg) oraz metforminę (850 mg lub 1000 mg) i wykazuje farmakokinetykę zgodną z profilem obu substancji podawanych osobno. Wildagliptyna charakteryzuje się szybkim wchłanianiem (Cmax po 1,7 h na czczo), wysoką biodostępnością (85%) oraz niskim wiązaniem z białkami osocza (9,3%). Metabolizm wildagliptyny obejmuje głównie hydrolizę do nieaktywnego metabolitu LAY 151 (57% dawki), bez istotnego udziału enzymów CYP450, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Wildagliptyna jest wydalana głównie z moczem (85%), z okresem półtrwania około 3 godzin po podaniu doustnym. Metformina osiąga Cmax po około 2,5 h, ma biodostępność 50-60%, jest wydalana w postaci niezmienionej przez nerki, a jej okres półtrwania wynosi około 6,5 h. Spożycie pokarmu wpływa na farmakokinetykę metforminy, zmniejszając Cmax o 26% i AUC o 7% przy dawce 1000 mg, a także opóźniając Tmax z 2 do 4 godzin, natomiast nie wpływa istotnie na wildagliptynę.
AUC, biorównoważność, Cmax, cytochrom P450, dystrybucja pozanaczyniowa, farmakokinetyka, hydroliza wildagliptyny, izoenzym CYP 1A2, izoenzym CYP 2C8, izoenzym CYP 2C9, izoenzym CYP 2D6, izoenzym CYP 2E1, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens ogólnoustrojowy, metformina, okres półtrwania, peptydaza dipeptydylowa IV, przesączanie kłębuszkowe, stężenie w osoczu, Tmax, wiązanie z białkami osocza, wildagliptyna, wydzielanie kanalikowe, wysycalność wchłaniania, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Difortan tabs 7,5 mg
Meloksykam, substancja czynna leku Difortan TABS, cechuje się wysoką biodostępnością doustną na poziomie 89% (kapsułki) oraz biorównoważnością różnych postaci farmaceutycznych (tabletki, zawiesina, kapsułki). Tmax wynosi około 2 godziny dla zawiesiny oraz 5-6 godzin dla postaci stałych. Stan stacjonarny osiągany jest w ciągu 3-5 dni, a stężenia osoczowe w stanie stacjonarnym dla dawek 7,5 mg i 15 mg wynoszą odpowiednio 0,4-1,0 μg/ml oraz 0,8-2,0 μg/ml. Meloksykam wykazuje bardzo wysokie wiązanie z białkami osocza (99%), głównie albuminami, oraz przenika do mazi stawowej na poziomie około 50% stężenia osoczowego. Objętość dystrybucji wynosi średnio 11 litrów, z międzyosobniczą zmiennością 30-40%.
albuminy, badania biorównoważności, białka osocza, biodostępność, biotransformacja wątrobowa, interakcje lekowe, izoenzym CYP 2C9, izoenzym CYP 3A4, klirens osoczowy, liniowa farmakokinetyka, maź stawowa, meloksykam, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, procesy ADME, równowaga farmakokinetyczna, schyłkowa niewydolność nerek, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, substancja czynna, właściwości farmakokinetyczne, zapalenie stawów, zawiesina doustna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Meloxistad 15 mg
Meloksykam, substancja czynna preparatu Meloxistad, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną na poziomie 89%, niezależnie od postaci farmaceutycznej (tabletki, kapsułki, zawiesina). Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po 2 godzinach dla zawiesiny oraz po 5-6 godzinach dla postaci stałych. W stanie stacjonarnym, ustalanym w ciągu 3-5 dni, stężenia meloksykamu wahają się od 0,4 do 1,0 µg/ml dla dawki 7,5 mg oraz od 0,8 do 2,0 µg/ml dla dawki 15 mg, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Lek wykazuje silne wiązanie z białkami osocza (99%), głównie albuminami, oraz małą objętość dystrybucji około 11 litrów, co wskazuje na dystrybucję głównie w przestrzeni pozakomórkowej. Meloksykam przenika do płynu maziówkowego, osiągając tam stężenia około połowy wartości osoczowych, co jest istotne dla jego działania przeciwzapalnego w obrębie stawów.
5′-hydroksymetylomeloksykam, 5′-karboksymeloksykam, absorpcja z przewodu pokarmowego, biodostępność, biorównoważność, biotransformacja w wątrobie, farmakokinetyka liniowa, izoenzym CYP 2C9, izoenzym CYP 3A4, klirens osoczowy, meloksykam, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, peroksydaza, płyn maziówkowy, przyjmowanie leku z pokarmem, schyłkowa niewydolność nerek, stan stacjonarny, stężenie w stanie stacjonarnym, wiązanie z białkami osocza, wolna frakcja leku - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aspicam 15 mg
Meloksykam, substancja czynna leku Aspicam 15 mg, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną na poziomie około 89% oraz osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po 5-6 godzinach od podania. Stan stacjonarny osiągany jest po 3-5 dniach przy dawkowaniu raz na dobę, z wahanami stężeń w osoczu dla dawki 7,5 mg w zakresie 0,4-1,0 µg/ml oraz dla dawki 15 mg w zakresie 0,8-2,0 µg/ml. Meloksykam wiąże się w 99% z białkami osocza, głównie albuminami, a jego objętość dystrybucji wynosi średnio 11 litrów, z istotną zmiennością osobniczą (30-40%). Substancja przenika do płynu maziowego, osiągając stężenia około 50% tych w osoczu, co jest istotne dla działania przeciwzapalnego. Farmakokinetyka meloksykamu jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych 7,5 mg i 15 mg, co umożliwia przewidywalne dawkowanie i efekty terapeutyczne.
5′-hydroksymetylomeloksykam, 5′-karboksymeloksykam, biodostępność, biotransformacja wątrobowa, ciężka niewydolność wątroby, farmakokinetyka, izoenzym CYP 2C9, izoenzym CYP 3A4, klirens, liniowa farmakokinetyka, maksymalne stężenie leku w osoczu, meloksykam, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent dializowany, peroksydaza, płyn maziowy, schyłkowa niewydolność nerek, stan stacjonarny, wiązanie z białkami osocza