Właściwości farmakokinetyczne
Promonta 5 mg 5 mg

Właściwości farmakokinetyczne montelukastu

Montelukast, substancja czynna zawarta w preparacie Promonta 5 mg w postaci tabletek do rozgryzania i żucia, charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym, który determinuje jego działanie lecznicze oraz bezpieczeństwo stosowania. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę parametrów farmakokinetycznych tego leku z uwzględnieniem procesów wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz eliminacji.¹

Proces wchłaniania

Montelukast po podaniu doustnym podlega szybkiemu wchłanianiu z przewodu pokarmowego. W przypadku tabletek do rozgryzania i żucia zawierających 5 mg substancji czynnej, maksymalne stężenie w osoczu krwi (Cmax) osiągane jest stosunkowo szybko, bo już w ciągu 2 godzin od momentu podania leku (Tmax). Średnia biodostępność po doustnym podaniu tabletek do rozgryzania i żucia wynosi 73%. Warto zauważyć, że spożywanie leku podczas standardowego posiłku zmniejsza biodostępność do 63%.²

Dla porównania, w przypadku tabletek powlekanych zawierających 10 mg montelukastu podawanych osobom dorosłym na czczo, maksymalne stężenie w osoczu występuje po 3 godzinach, a średnia biodostępność po podaniu doustnym wynosi 64%. Standardowy posiłek nie wpływa na biodostępność ani na Cmax tabletek powlekanych, co potwierdza ich skuteczność niezależnie od pory przyjmowania względem posiłków.³

Dystrybucja leku w organizmie

Montelukast charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, przekraczającym 99%, co ma istotne znaczenie dla jego transportu i aktywności farmakologicznej. Objętość dystrybucji montelukastu w stanie stacjonarnym mieści się w zakresie 8-11 litrów, co wskazuje na jego umiarkowane rozprzestrzenianie się w tkankach organizmu.⁴

Badania przeprowadzone na szczurach z zastosowaniem znakowanego radioaktywnie montelukastu wykazały, że substancja ta w minimalnym stopniu przenika przez barierę krew-mózg. Dodatkowo, po 24 godzinach od podania leku, stężenie związków radioaktywnych było minimalne we wszystkich badanych tkankach, co potwierdza ograniczoną kumulację leku w organizmie.⁵

Metabolizm montelukastu

Montelukast podlega intensywnym przemianom metabolicznym w organizmie. Co istotne, w badaniach z zastosowaniem dawek terapeutycznych zarówno u dorosłych, jak i u dzieci, stężenia metabolitów w osoczu w stanie stacjonarnym były na poziomie nieoznaczalnym, co sugeruje ich szybką eliminację lub niskie stężenie.⁶

Głównym enzymem odpowiedzialnym za metabolizm montelukastu jest cytochrom P450 2C8. W przemianach metabolicznych montelukastu uczestniczą również, choć w mniejszym stopniu, izoenzymy CYP 3A4 oraz CYP 2C9. Badania potwierdziły, że itrakonazol, będący inhibitorem CYP 3A4, nie wpływa na farmakokinetykę montelukastu u zdrowych osób przyjmujących lek w dawce 10 mg, co potwierdza niewielki udział tego izoenzymu w metabolizmie montelukastu.⁷

Badania in vitro z wykorzystaniem mikrosomów ludzkiej wątroby wykazały, że montelukast w stężeniach terapeutycznych obecnych w osoczu nie hamuje aktywności kluczowych izoenzymów cytochromu P450, takich jak 3A4, 2C9, 1A2, 2A6, 2C19 czy 2D6. Jest to istotna informacja w kontekście potencjalnych interakcji lekowych. Udział metabolitów w działaniu terapeutycznym montelukastu jest minimalny, co sugeruje, że głównie forma niezmieniona odpowiada za efekt farmakologiczny.⁸

Eliminacja leku

Klirens osoczowy montelukastu u zdrowych osób dorosłych wynosi średnio 45 ml/min, co świadczy o umiarkowanej szybkości usuwania leku z organizmu.⁹

W badaniach z zastosowaniem znakowanego radioaktywnie montelukastu podawanego drogą doustną zaobserwowano, że aż 86% radioaktywności wykryto w kale zebranym w ciągu 5 dni, natomiast mniej niż 0,2% w moczu. Wyniki te, w połączeniu z szacunkowymi wartościami biodostępności montelukastu po podaniu doustnym, jednoznacznie wskazują, że zarówno montelukast, jak i jego metabolity są wydalane niemal wyłącznie z żółcią, co potwierdza dominujący udział wątroby w eliminacji tego leku.<sup data-drug="Promonta 5 mg" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Po doustnym podaniu znakowanego radioaktywnie montelukastu 86% radioaktywności wykryto w kale z 5-dobowej zbiórki, a 10

Parametry farmakokinetyczne w różnych grupach pacjentów

Właściwości farmakokinetyczne montelukastu wykazują pewne szczególne cechy w zależności od populacji pacjentów:

• Pacjenci w podeszłym wieku – nie jest konieczne dostosowanie dawki u osób starszych, co sugeruje brak istotnych zmian w farmakokinetyce leku związanych z wiekiem.¹¹
• Pacjenci z niewydolnością wątroby – u pacjentów z łagodną do umiarkowanej niewydolnością wątroby nie jest wymagane dostosowanie dawki. Brak jest jednak danych dotyczących farmakokinetyki montelukastu u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (powyżej 9 punktów wg klasyfikacji Childa-Pugha).¹²
• Pacjenci z niewydolnością nerek – nie przeprowadzono badań z udziałem pacjentów z zaburzeniem czynności nerek. Jednakże, biorąc pod uwagę fakt, że montelukast i jego metabolity są wydalane głównie z żółcią, przyjmuje się, że nie jest konieczne dostosowanie dawkowania u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek.¹³

Interakcje farmakokinetyczne

Podczas stosowania dużych dawek montelukastu (20 i 60 razy większych od zalecanych u osób dorosłych) obserwowano zmniejszenie stężenia teofiliny w osoczu krwi. Jest to istotna informacja kliniczna, szczególnie dla pacjentów przyjmujących jednocześnie preparaty teofiliny. Warto jednak podkreślić, że nie stwierdzono takiego działania podczas stosowania montelukastu w zalecanej dawce terapeutycznej wynoszącej 10 mg raz na dobę.¹⁴