preparat odżywczy

Preparat odżywczy to specjalistyczny produkt medyczny przeznaczony do dostarczania pacjentom niezbędnych składników odżywczych, w sytuacjach gdy standardowa dieta jest niewystarczająca lub niemożliwa do zastosowania. Preparaty te mogą być stosowane jako uzupełnienie diety (suplementacja) lub jako wyłączne źródło pożywienia (żywienie kompletne).

Preparaty odżywcze występują w różnych formach: płynnej, półpłynnej, proszkowej lub tabletek. Mogą być podawane doustnie, przez zgłębnik (żywienie dojelitowe) lub dożylnie (żywienie pozajelitowe). Zawierają precyzyjnie skomponowane mieszanki makro- i mikroelementów, w tym białka, węglowodany, tłuszcze, witaminy i minerały.

Wskazania do stosowania preparatów odżywczych obejmują niedożywienie, zaburzenia połykania, choroby przewodu pokarmowego (np. nieswoiste zapalenia jelit), stany kataboliczne (np. po operacjach, urazach, oparzeniach), choroby nowotworowe oraz schorzenia neurologiczne upośledzające odżywianie. Dobór odpowiedniego preparatu powinien uwzględniać indywidualne potrzeby pacjenta, jego stan kliniczny oraz specyficzne niedobory pokarmowe.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Selenu dwutlenek – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Selen dwutlenek (SeO2) jest mikroelementem stosowanym w żywieniu pozajelitowym, obecnym w preparacie Pediaven NN1 w dawkach 6,7 µg na 250 ml roztworu (0,03 mg/1000 ml), co odpowiada dostarczeniu 4,8 µg selenu na 250 ml i 19 µg na 1000 ml. Nie przeprowadzono specyficznych badań przedklinicznych toksyczności dla SeO2, jednak ocena bezpieczeństwa opiera się na danych literaturowych dotyczących selenu jako pierwiastka śladowego oraz doświadczeniach klinicznych. Preparat stosowany jest na poziomie fizjologicznym, co minimalizuje ryzyko toksyczności, pod warunkiem przestrzegania zalecanych dawek. Selen pełni ważne funkcje biologiczne, m.in. antyoksydacyjne poprzez udział w syntezie selenobiałek, jednak jego nadmiar może prowadzić do objawów toksycznych.
aminokwas, mikroelement, osmolarność, Pediaven NN1, pierwiastek śladowy, preparat odżywczy, profil bezpieczeństwa, selen dwutlenek, selenobiałko, terapia zastępcza, terapia żywieniowa, toksyczność selenu, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Pediaven NN1 –

Pediaven NN1, roztwór do infuzji stosowany w żywieniu pozajelitowym, nie wykazuje wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, co jest jednoznacznie określone w charakterystyce produktu leczniczego (punkt 4.7: „Nie dotyczy”). Preparat zawiera w 250 ml roztworu 25 g glukozy, 3,75 g aminokwasów (m.in. alanina, arginina, lizyna, metionina), elektrolity (wapń 2,35 mmol, sód 1,13 mmol, magnez 0,53 mmol, chlorki 1,25 mmol) oraz pierwiastki śladowe. Osmolarność wynosi około 715 mOsm/l, a pH mieści się w zakresie 4,8-5,5. Ze względu na sposób podawania (infuzja dożylna w warunkach szpitalnych lub pod ścisłą kontrolą medyczną) oraz stan kliniczny pacjentów, którzy zazwyczaj nie są zdolni do prowadzenia pojazdów, preparat nie wpływa na funkcje psychomotoryczne wymagane do takich czynności.
aminokwas, aminokwas aromatyczny, aminokwas białkowy, aminokwas rozgałęziony, aminokwas siarkowy, aminokwasy egzogenne, aminokwasy endogenne, bilans azotowy, elektrolity, glukoza, infuzja dożylna, jon chlorkowy, kalorie pozabiałkowe, kwas asparaginowy, mikroelementy, osmolarność, pierwiastek śladowy, pierwiastki śladowe, preparat odżywczy, tauryna, tryptofan, tyrozyna, wartość energetyczna, worek do żywienia pozajelitowego, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Kobalt – Dawkowanie i sposób podawania

Kobalt jest kluczowym mikroelementem w żywieniu pozajelitowym pediatrycznym, obecnym w preparacie Pediaven G20 w postaci chlorku kobaltu sześciowodnego w stężeniu 0,61 mg/1000 ml, co odpowiada 150 µg czystego kobaltu. Preparat ten stosowany jest w krótkotrwałym (zwykle <14 dni) całkowitym lub częściowym żywieniu pozajelitowym, z indywidualnym dostosowaniem dawki na podstawie wieku, masy ciała, zapotrzebowania metabolicznego oraz stanu klinicznego pacjenta. Zalecane dawkowanie Pediaven G20 różni się w zależności od grup wiekowych: niemowlęta (1 miesiąc do 2 lat) otrzymują do 7 ml/kg mc./godz., dzieci 2-11 lat do 6 ml/kg mc./godz., a młodzież 11-18 lat do 3 ml/kg mc./godz., z uwzględnieniem maksymalnych dawek glukozy (od 0,5 do 1,4 g/kg mc./godz.) i energii pozabiałkowej (40-100 kcal/kg mc./dobę). Konieczna jest regularna ocena kliniczna i laboratoryjna, zwłaszcza przy żywieniu trwającym ponad 14 dni.
aminokwas, chlorek kobaltu sześciowodny, dawkowanie preparatu, dzienne zapotrzebowanie, elektrolit, emulsja tłuszczowa, energia pozabiałkowa, hiperglikemia, hipoglikemia, infuzja ciągła, kalorie niebiałkowe, metabolizm pacjenta, parametry kliniczne, parametry laboratoryjne, preparat odżywczy, stan odżywienia, suplementacja, zapotrzebowanie metaboliczne, żyła centralna, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Pediaven NN1 –

Pediaven NN1 to dwukomorowy roztwór do infuzji, przeznaczony do całkowitego lub częściowego żywienia pozajelitowego noworodków, zawierający aminokwasy, glukozę oraz niezbędne mikroelementy (cynk, miedź, fluor, selen, mangan, jod, chrom). Preparat nie zawiera potasu i fosforu, co ogranicza jego stosowanie do pierwszych 48 godzin życia noworodka. Zalecane dawkowanie opiera się na indywidualnej ocenie wieku, masy ciała, stanu klinicznego i zdolności metabolizowania składników odżywczych. Standardowa dawka 80 ml/kg mc./dobę dostarcza 8 g/kg mc./dobę glukozy oraz 1,2 g/kg mc./dobę aminokwasów, co zaspokaja potrzeby większości noworodków w pierwszych 24-48 godzinach życia. Dawkowanie można modyfikować zgodnie z wytycznymi ESPEN-ASPEN, uwzględniając m.in. podaż wody (60-120 ml/kg mc./dobę), glukozy (6-8 g/kg mc./dobę), aminokwasów (1,0-1,5 g/kg mc./dobę) oraz elektrolitów (sód, potas, chlorki 0-2 mmol/kg mc./dobę, wapń 0,8-1,2 mmol/kg mc./dobę, fosforany 0-1 mmol/kg mc./dobę, magnez 0-0,3 mmol/kg mc./dobę). Wcześniaki o masie <1500 g wymagają szczególnej uwagi w zakresie podaży elektrolitów i aminokwasów.
aminokwas, elektrolit, emulsja tłuszczowa, infuzja, metabolizm składników odżywczych, mikroelement, noworodek, pierwiastek śladowy, preparat odżywczy, roztwór do infuzji, stan odżywienia, wcześniak, wiek ciążowy, witamina rozpuszczalna w tłuszczach, witamina rozpuszczalna w wodzie, wytyczne ESPEN-ASPEN, zapotrzebowanie metaboliczne, żyła centralna, żyła obwodowa, żyła pępkowa, żywienie dojelitowe, żywienie doustne, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Aminomel 10 E –

Stosowanie preparatów Aminomel 10E i 12,5E, zawierających aminokwasy egzogenne i endogenne oraz elektrolity (Na+: 69–87 mmol/l, K+: 45–56,25 mmol/l, Ca++: 5–6 mmol/l, Mg++: 5–6 mmol/l), u kobiet w ciąży i karmiących piersią wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ograniczone dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa. Brak jest badań oceniających wpływ tych preparatów na rozwój płodu, przebieg ciąży oraz laktację, co nakłada na lekarza obowiązek indywidualnej analizy korzyści i ryzyka. Konieczne jest dokładne monitorowanie stanu klinicznego matki, parametrów rozwojowych płodu lub dziecka karmionego piersią oraz dostosowanie składu i dawkowania preparatu do zmieniających się potrzeb metabolicznych w tych okresach.
aminokwas egzogenny, aminokwas siarkowy, aminokwasy egzogenne, Aminomel, bilans azotowy, elektrolit, fenyloalanina, funkcja wątroby, gospodarka wodno-elektrolitowa, izoleucyna, laktacja, lekarz prowadzący, leucyna, lizyna, metionina, niedożywienie, preparat odżywczy, równowaga kwasowo-zasadowa, stężenie aminokwasów, tyrozyna, żywienie parenteralne, żywienie pozajelitowe

preparat odżywczy

Powiązane wpisy

Selenu dwutlenek – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Pediaven NN1 –

Kobalt – Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie i sposób podawania – Pediaven NN1 –

Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Aminomel 10 E –