hipertropia
Hipertropia to zaburzenie ustawienia gałek ocznych, w którym jedno oko jest skierowane do góry w porównaniu z drugim. Jest to forma pionowego zeza (strabismus vertikalis), gdy osie widzenia oczu nie są równoległe, co prowadzi do braku prawidłowej fuzji obrazów z obu oczu.
Etiologia hipertropii może obejmować wrodzone zaburzenia rozwojowe, urazy, choroby neurologiczne, zaburzenia mięśni okoruchowych lub zmiany pourazowe. Szczególnie istotne są dysfunkcje mięśni skośnych lub prostych pionowych, odpowiedzialnych za ruchy gałki ocznej w płaszczyźnie pionowej.
Diagnostyka hipertropii obejmuje badanie ostrości wzroku, ocenę ruchomości gałek ocznych, testy widzenia obuocznego oraz pomiar kąta zeza. W leczeniu stosuje się metody nieoperacyjne, takie jak okulary pryzmatyczne czy ćwiczenia ortoptyczne, a w przypadkach bardziej zaawansowanych – leczenie operacyjne polegające na korekcji napięcia mięśni okoruchowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zeza – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zez (strabismus) to zaburzenie polegające na nieprawidłowym ustawieniu oczu, które może manifestować się jako ezotropia, egzotropia, hipertropia lub hipotropia. Występuje u około 4-5% dzieci, z ponad połową przypadków wrodzonych, często wynikających z braku kontroli nerwowej nad mięśniami ocznymi. Etiologia obejmuje zaburzenia refrakcji (np. krótkowzroczność, dalekowzroczność, astygmatyzm), dysbalans mięśniowy, czynniki genetyczne, schorzenia neurologiczne, urazy oraz choroby ogólnoustrojowe. Nieleczony zez prowadzi do powikłań takich jak amblyopia, zaburzenia widzenia obuocznego, diplopia oraz problemy psychospołeczne. Diagnostyka obejmuje wywiad, ocenę kliniczną (m.in. test przykrywania, badanie ostrości wzroku, refrakcji i dna oka) oraz wykluczenie poważnych patologii, np. siatkówczaka czy guzów mózgu.
amblyopia, astygmatyzm, atropina, dalekowzroczność, diplopia, egzotropia, ezotropia, hipertropia, hipotropia, krople do oczu, krótkowzroczność, mięśnie oczne, porażenie mózgowe, siatkówczak, toksyna botulinowa, widzenie obuoczne, zaburzenia widzenia, zapalenie spojówek, zasłanianie oka, zez, zez wrodzony, znieczulenie ogólne - Leksykon chorób i schorzeń
Zeza – Diagnostyka i diagnoza
Zez (strabismus) to zaburzenie polegające na nieprawidłowym ustawieniu oczu względem siebie, które może manifestować się jako ezotropia, egzotropia, hipertropia lub hipotropia. Najczęściej ujawnia się w pierwszych 3 latach życia, a utrzymujący się po 3 miesiącu życia wymaga pilnej konsultacji okulistycznej. Wczesna diagnostyka jest kluczowa, gdyż zez może być objawem poważnych patologii wewnątrzgałkowych (np. siatkówczak) lub wewnątrzczaszkowych (np. guzy mózgu). Nieleczony zez u dzieci poniżej 7-8 roku życia może prowadzić do trwałej amblyopii. Diagnostyka obejmuje szczegółowy wywiad, badanie fizykalne, testy zasłonowe (np. Alternate Cover Test, Simultaneous Prism and Cover Test), test Hirschberga (ocena kąta zeza w zakresie 18-45°), test Krimsky’ego (pomiar kąta w dioptriach pryzmatycznych), test Brücknera, ocenę ostrości wzroku oraz funkcji obuocznego widzenia. W razie podejrzenia patologii towarzyszących wskazane są badania obrazowe (MRI, CT) oraz ultrasonografia oka.
amblyopia, badanie dna oka, ćwiczenia ortoptyczne, diplopia, egzotropia, ezotropia, fiksacja wzroku, heteroforia, hipertropia, hipotropia, odruch czerwony, rezonans magnetyczny, siatkówczak, stereopsja, test Brücknera, tomografia komputerowa, ultrasonografia oka, widzenie obuoczne, zez, zez okresowy, zez porażenny, zez rozbieżny, zez zbieżny