porażenie jednostronne
Porażenie jednostronne (hemiplegia) to całkowita utrata funkcji motorycznych jednej połowy ciała, najczęściej obejmująca kończynę górną, dolną oraz mięśnie twarzy po tej samej stronie. Jest to objaw neurologiczny, który występuje w wyniku uszkodzenia przeciwległej półkuli mózgu lub struktur korowo-podkorowych odpowiedzialnych za kontrolę ruchu.
Najczęstszą przyczyną porażenia jednostronnego jest udar mózgu, zarówno niedokrwienny jak i krwotoczny. Inne przyczyny obejmują urazy czaszkowo-mózgowe, guzy mózgu, choroby demielinizacyjne, stany zapalne OUN oraz wady wrodzone. W zależności od lokalizacji i rozległości uszkodzenia, porażeniu może towarzyszyć różny stopień deficytów neurologicznych, w tym zaburzenia mowy, czucia, widzenia oraz funkcji poznawczych.
Diagnostyka porażenia jednostronnego opiera się na badaniu neurologicznym oraz badaniach obrazowych mózgu (TK, MRI), które pozwalają zlokalizować i określić charakter uszkodzenia. Leczenie jest ukierunkowane na przyczynę podstawową oraz rehabilitację neurologiczną, która powinna być rozpoczęta jak najwcześniej. Rokowanie zależy od etiologii, rozległości uszkodzenia oraz czasu rozpoczęcia odpowiedniego leczenia i rehabilitacji.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Porażenie strun głosowych – Objawy
Porażenie strun głosowych to stan charakteryzujący się utratą kontroli nad ruchem jednej (unilateralne) lub obu (bilateralne) strun głosowych, co prowadzi do zaburzeń fonacji, oddychania i połykania. Porażenie jednostronne, najczęstsze, objawia się chrypką, bezdźwięcznym, słabym głosem, zmęczeniem podczas mówienia oraz ryzykiem aspiracji, natomiast porażenie obustronne, rzadsze, może powodować zwężenie dróg oddechowych, stridor i zagrożenie życia. W porażeniu obustronnym struny mogą być unieruchomione w pozycji przyśrodkowej, co skutkuje trudnościami w oddychaniu, lub w pozycji bocznej, co prowadzi do osłabienia głosu. Przebieg kliniczny jest zmienny, z możliwością samoistnej poprawy w ciągu 6-12 miesięcy, choć trwałe uszkodzenie wymaga interwencji. Diagnostyka opiera się na ocenie funkcji strun głosowych oraz objawów klinicznych, takich jak chrypka utrzymująca się ponad 3-4 tygodnie, dysfagia, stridor czy duszność.
aspiracja, droga oddechowa, dysfagia, fonacja, intubacja, krtań, niedotlenienie, niedrożność dróg oddechowych, niewydolność oddechowa, odruch wymiotny, połykanie, porażenie jednostronne, porażenie obustronne, porażenie strun głosowych, projekcja głosu, regeneracja, sinica, stridor, struna głosowa, tchawica, tracheostomia, tracheotomia, unerwienie, zadyszka, zapalenie krtani, zapalenie płuc - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba moyamoya – Objawy
Choroba moyamoya to przewlekłe, postępujące schorzenie naczyniowe charakteryzujące się zwężeniem tętnic szyjnych wewnętrznych i ich odgałęzień w podstawie mózgu, prowadzącym do niedokrwienia mózgu. W odpowiedzi na niedokrwienie powstaje charakterystyczna sieć drobnych naczyń kolateralnych, widoczna w angiografii jako „kłąb dymu”. Choroba manifestuje się dwoma szczytami wiekowymi: u dzieci (5-10 lat) i dorosłych (30-50 lat). U dzieci dominują udary niedokrwienne i przemijające ataki niedokrwienne (TIA), często prowokowane przez hiperwentylację, natomiast u dorosłych częściej występują udary krwotoczne. Objawy obejmują jednostronne niedowłady, zaburzenia mowy, widzenia, napady padaczkowe oraz bóle głowy o charakterze migrenopodobnym, często oporne na leczenie. Progresja choroby prowadzi do narastającego ryzyka udarów i powikłań neurologicznych, a u około 50-66% nieleczonych pacjentów obserwuje się pogorszenie stanu neurologicznego.
afazja, badanie angiograficzne, białko C-reaktywne, ból głowy migrenowy, choroba moyamoya, drętwienie, fluencja słowna, funkcja wykonawcza, hemipareza, hiperwentylacja, krwawienie śródmózgowe, napad padaczkowy, opóźnienie rozwojowe, porażenie jednostronne, przemijający atak niedokrwienny, rewaskularyzacja chirurgiczna, ruch dystoniczny, ruch mimowolny, ruch pląsawiczy, schorzenie postępujące, skurcz naczyń mózgowych, tętnica szyjna wewnętrzna, TIA, udar krwotoczny, udar niedokrwienny, udar niedokrwienny mózgu, zaburzenie czucia, zaburzenie funkcji poznawczych, zaburzenie mowy, zaburzenie równowagi, zaburzenie widzenia - Leksykon chorób i schorzeń
Krwotok podpajęczynówkowy – Objawy
Krwotok podpajęczynówkowy (SAH) to nagły stan neurologiczny charakteryzujący się krwawieniem do przestrzeni podpajęczynówkowej, najczęściej spowodowany pęknięciem tętniaka. Głównym objawem jest nagły, bardzo silny ból głowy („thunderclap headache”), często opisywany jako „najgorszy ból głowy w życiu”, lokalizujący się najczęściej w okolicy potylicznej. Towarzyszą mu nudności, wymioty (około 75% pacjentów), sztywność karku, światłowstręt, zaburzenia świadomości, drgawki (10-25%) oraz objawy ogniskowego uszkodzenia neurologicznego u około 25% chorych. W pierwszych 24 godzinach istotne jest ryzyko ponownego krwawienia, a w fazie podostrej (3-14 dni) – skurcz naczyń mózgowych (wazospazm), który występuje u 70% pacjentów i może prowadzić do opóźnionego niedokrwienia mózgu. Profilaktycznie stosuje się nimodypinę, a w ciężkich przypadkach leczenie inwazyjne.
afazja, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, drgawki, dyzartria, fizjoterapia, fotofobia, krwawienie ostrzegawcze, krwotok podpajęczynówkowy, logopedia, niedokrwienie mózgu, nimodypina, padaczka poudarowa, płyn mózgowo-rdzeniowy, porażenie jednostronne, porażenie nerwów czaszkowych, przestrzeń podpajęczynówkowa, rehabilitacja neurologiczna, sztywność karku, terapia zajęciowa, tętniak mózgu, thunderclap headache, udar mózgu, uszkodzenie mózgu, uszkodzenie neurologiczne, wazospazm, wgłobienie mózgu, wodogłowie ostre, zaburzenia poznawcze, zaburzenia świadomości - Leksykon chorób i schorzeń
Porażenie strun głosowych – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Porażenie strun głosowych to stan wynikający z przerwania impulsów nerwowych do krtani, prowadzący do jednostronnego lub obustronnego paraliżu mięśni strun głosowych. Objawy obejmują chrypkę, duszność, utratę wysokości głosu, krztuszenie się i nieskuteczny kaszel, a ich nasilenie może wahać się od łagodnych do zagrażających życiu, zwłaszcza przy obustronnym porażeniu. Diagnostyka opiera się na laryngoskopii, wideoendoskopii, elektromiografii krtani (LEMG) oraz badaniach obrazowych (TK, MRI) w celu identyfikacji przyczyny, która może obejmować uszkodzenia nerwów podczas operacji, ucisk przez guzy, stany zapalne, urazy neurologiczne czy choroby układowe. W 15-20% przypadków przyczyna pozostaje nieznana. Kluczowe jest wczesne rozpoznanie i interdyscyplinarne podejście do leczenia, obejmujące terapię głosu, iniekcje wypełniające (np. tłuszcz, kolagen), tyroplastykę, adukcję chrząstki nalewkowatej oraz reinerwację krtani, a w przypadku obustronnego porażenia – tracheotomię.
aspiracja, choroba Parkinsona, chrypka, drogi oddechowe, duszność, dysfagia, elektromiografia krtani, implant krtaniowy, kortykosteroid, krtań, laryngoskopia, larynx, logopeda, miastenia, otolaryngolog, porażenie jednostronne, porażenie obustronne, porażenie strun głosowych, rezonans magnetyczny, rurka intubacyjna, struny głosowe, stwardnienie rozsiane, tchawica, terapia głosu, tomografia komputerowa, tracheotomia, tyroplastyka, wideostroboskopia, zadławienie, zapalenie płuc