elektromiografia krtani
Elektromiografia krtani to diagnostyczna metoda elektrofizjologiczna, która umożliwia ocenę funkcji mięśni krtani i ich unerwienia. Badanie polega na rejestracji potencjałów elektrycznych generowanych przez mięśnie krtani za pomocą elektrod igłowych wprowadzanych przezskórnie.
Głównym wskazaniem do wykonania elektromiografii krtani jest diagnostyka porażeń krtani, ocena stopnia uszkodzenia nerwu krtaniowego wstecznego oraz różnicowanie pomiędzy porażeniem neurogennym a zaburzeniami mechanicznymi lub ankylozą stawów. Badanie ma szczególne znaczenie w przypadkach jednostronnego porażenia fałdu głosowego o niejasnej etiologii.
Elektromiografia krtani pozwala na monitorowanie procesu reinerwacji mięśni krtani, co ma istotne znaczenie prognostyczne i terapeutyczne. Metoda ta jest również pomocna w kwalifikacji pacjentów do zabiegów poprawiających głos, takich jak tyreoplastyka czy iniekcje do fałdów głosowych, oraz w ocenie wyników leczenia neurologicznych zaburzeń głosu.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Porażenie strun głosowych – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Porażenie strun głosowych to stan wynikający z przerwania impulsów nerwowych do krtani, prowadzący do jednostronnego lub obustronnego paraliżu mięśni strun głosowych. Objawy obejmują chrypkę, duszność, utratę wysokości głosu, krztuszenie się i nieskuteczny kaszel, a ich nasilenie może wahać się od łagodnych do zagrażających życiu, zwłaszcza przy obustronnym porażeniu. Diagnostyka opiera się na laryngoskopii, wideoendoskopii, elektromiografii krtani (LEMG) oraz badaniach obrazowych (TK, MRI) w celu identyfikacji przyczyny, która może obejmować uszkodzenia nerwów podczas operacji, ucisk przez guzy, stany zapalne, urazy neurologiczne czy choroby układowe. W 15-20% przypadków przyczyna pozostaje nieznana. Kluczowe jest wczesne rozpoznanie i interdyscyplinarne podejście do leczenia, obejmujące terapię głosu, iniekcje wypełniające (np. tłuszcz, kolagen), tyroplastykę, adukcję chrząstki nalewkowatej oraz reinerwację krtani, a w przypadku obustronnego porażenia – tracheotomię.
aspiracja, choroba Parkinsona, chrypka, drogi oddechowe, duszność, dysfagia, elektromiografia krtani, implant krtaniowy, kortykosteroid, krtań, laryngoskopia, larynx, logopeda, miastenia, otolaryngolog, porażenie jednostronne, porażenie obustronne, porażenie strun głosowych, rezonans magnetyczny, rurka intubacyjna, struny głosowe, stwardnienie rozsiane, tchawica, terapia głosu, tomografia komputerowa, tracheotomia, tyroplastyka, wideostroboskopia, zadławienie, zapalenie płuc - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół post-polio – Patofizjologia i mechanizm
Zespół post-polio (PPS) to późne powikłanie ostrego porażennego poliomyelitis, manifestujące się po 15-40 latach od pierwotnego zakażenia i dotykające 25-40%, a według nowszych danych nawet ponad 80% osób po przebytym polio. Charakterystyczne objawy to postępujące osłabienie i zanik mięśni, ból mięśniowo-stawowy oraz znaczne zmęczenie. Patogeneza PPS jest wieloczynnikowa, z dominującą teorią zmęczenia neuronalnego, która opisuje nadmierne obciążenie metaboliczne powiększonych jednostek ruchowych powstałych w wyniku sprouting aksonalnego po uszkodzeniu neuronów ruchowych w ostrej fazie choroby. Elektrofizjologiczne badania, takie jak EMG i SFEMG, potwierdzają niestabilność tych jednostek, objawiającą się zwiększonym jitteringiem i blokadami przewodzenia w obrębie połączeń nerwowo-mięśniowych. Inne mechanizmy obejmują przyspieszone starzenie się neuronów ruchowych, procesy zapalne i autoimmunologiczne z podwyższonym poziomem cytokin prozapalnych (TNF-alfa, IFN-gamma, IL-4, IL-10) w płynie mózgowo-rdzeniowym oraz zaburzenia metaboliczne mięśni o podłożu mitochondrialnym, które mogą tłumaczyć objawy zmęczenia i kognitywne („mgła mózgowa”).
apoptoza, badanie histopatologiczne, biopsja mięśnia, choroba mitochondrialna, cytokina prozapalna, elektromiografia, elektromiografia krtani, neuron ruchowy, osłabienie mięśni, płyn mózgowo-rdzeniowy, poliomyelitis, potencjał czynnościowy, prążek oligoklonalny, proces zapalny, rabdomioliza, rdzeń kręgowy, reakcja łańcuchowej polimerazy, róg przedni rdzenia kręgowego, śmierć komórkowa, spektroskopia rezonansu magnetycznego, sprouting aksonalny, terapia immunomodulująca, zaburzenie mitochondrialne, zanik mięśni, zespół post-polio, zmęczenie neuronalne